321. அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை

தென்கொரிய விமானபடையை தொடர்பு கொண்டு உதவிகேள்" என சுதர்சன் பைலட்டிடம் சொன்னார்.

வடகொரிய பைலட்டின் துப்பாக்கியிலிருந்து தப்ப தென்கொரிய பைலட் ஹெலியை உயரத்துக்கு கொண்டுபோனார்.விடாமல் தொடர்ந்தது வடகொரிய விமானம்.இயந்திர துப்பாக்கியிலிருந்து பறந்த புல்லட்கள் ஹெலிகாப்டர் எங்கும் பட்டு தெறித்தன.குண்டுக்கு பயந்து அனைவரும் இருக்கைகளுக்கு அடியே புகுந்தனர்.

"தென்கொரிய விமானப்படை உதவிக்கு வருகிறது..ஆனால் உதவி வந்துசேர அரைமணிநேரமாவது ஆகும்.நம்மால் இன்னும் ஐந்து நிமிடத்துக்கு மேல் சமாளிக்க முடியாது" என்றார் தென்கொரிய பைலட்.

"பாராசூட்டை பயன்படுத்தி குதித்துவிடலாம்" என்றார் சுதர்சன்.

"வாத்தை சுடுவது போல் அழகாக அனைவரையும் வானத்தில் சுடுவான்.அந்த ஹெலியை அழித்தால் தான் நாம் தப்ப முடியும்" என்றார் தென்கொரிய பைலட்.

வடகொரிய ஹெலிகாப்டரில் இருந்த ஒருவன் ராக்கட் லாஞ்சரை எடுத்தான். மேலே பறந்து கொண்டிருந்த தென்கொரிய ஹெலியை குறிவைத்தான்.

"முடிந்தது நம் கதை" என்றார் சுதர்சன்.கண்ணை மூடி இருக்கையில் உட்கார்ந்தார்.

"முடியவில்லை" என்றாள் பாலாமணி.லாரியிலிருந்து கீழே குதித்ததில் அவள் கால் ஒன்று உடைந்திருந்தது. நொண்டிக்கொண்டே எழுந்தாள்..விந்தி, விந்தி ஹெலிகாப்டர் கதவு அருகே போனாள்.

நேர் கீழே வடகொரிய ஹெலி பறந்துகொண்டிருந்தது.ஏவுகனையை ஏந்தியவன் உடலை சாய்த்து குறிவைத்தான்.

"விடமாட்டேன்" என்றாள் பாலாமணி.மேலிருந்து அந்த ஹெலிகாப்டர் மீது குதித்தாள்.

"சந்துரு" என அலறினாள் தேன்மொழி.

பாலாமணி அந்த ஹெலிகாப்டர் இறக்கை மீது விழுந்தாள். இறக்கையின் சுற்றில் அவள் உடல் அடுத்த நிமிடம் துண்டானது.ஆனால் அதே சமயம் ஒரு இறக்கையும் முறிந்து வீழ்ந்தது.

வடகொரிய ஏவுகணை இலக்கின்றி வேறு பக்கம் பாய்ந்தது.ஹெலிகாப்டர் சில வினாடிகள் தடுமாறி நின்றது.பிறகு நேர்கீழே செங்குத்தாக விழ துவங்கியது.அதனுள் இருந்த விமானிகள் பாராசூட்டை பயன்படுத்தி கீழே குதித்தனர்.

"சந்துருவா அது?" என அமைதியாக கேட்டாள் உமா."எனக்கு பாலாமணியை பார்க்கும்போது லேசாக அந்த சந்தேகம் இருந்தது..ஆனால் அப்படி இருக்க முடியாது என நினைத்துக் கொண்டேன்"

இருக்கையிலிருந்து எழுந்தாள் உமா.

அவள் கையை பிடித்தான் அரவிந்த்.அவனால் எதுவும் பேச முடியவில்லை.

"என்னை தொட இன்னமும் உனக்கு துணிவு இருக்கிறதா?" என்று கேட்டாள் உமா.

"அது பழைய கதை.நான் இப்போது உன் கண்ணில் வில்லனாக தான் தெரிவேன்.ஆனால் சந்துரு செய்ததை அவன் செய்யாவிட்டால் நான் கண்டிப்பாக செய்திருப்பேன்..நான் நல்லவனில்லை.ஆனால் என் காதல் பொய்யில்லை" என்றான் அரவிந்த்.

"அரவிந்த்..இந்த சுமையை மனதில் தாங்கிக்கொண்டு என்னால் உன்னுடன் இனி வாழ முடியாது..உயிர் வாழும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் இனி மனதில் இது நெருஞ்சி முள் மாதிரி குத்தும்..சந்துருவுடன் நான் பிரியமாக ஒரு வார்த்தை கூட பேசியதில்லை..ஆனால் அவன் என்னை வெறுத்ததே இல்லை..தெரியுமா?" என்றாள் உமா...

கண்ணை மூடினாள் உமா...சந்துருவுடன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைவுக்கு கொண்டுவர முயன்றாள்.முதலிரவில் அவளை அவன் தொட முயன்று திட்டு வாங்கியது...சினிமாவுக்கு கூப்பிட்டு அவள் வரமறுத்தது.."வேறு யாரையாவது காதலிக்கிறாயா?" என்று கேட்டு அவள் கோபித்துகொண்டது எல்லாம் மனதில் ஓடின.

"எங்கள் இருவருக்கிடையே பிரியமான தருணம் என ஒன்று இருந்ததே கிடையாது" என்றாள் உமா.."அவன் என்னிடம் நெருங்கி வந்தபோதெல்லாம் எனக்கு உன் நினைவுதான் வந்தது...மனதை கொல்லும் குற்ற உணர்விலிருந்து தப்பிக்க வீட்டை விட்டு ஓடி துறவியானேன்..அவன் என்னை வெறுத்து ஒதுக்கியிருந்தால் புரிந்துகொண்டிருப்பேன்...ஆனால் ஏன் வடகொரியா வரவேண்டும்?ஏன் பெண்னாக மாறவேண்டும்?ஏன் சாகவேண்டும்?"

"இதற்கெல்லாம் பதில் யாருக்கும் தெரியாது" என்றார் இளங்கோ..."தென்கொரியா போயிருந்தால் அவன் என்ன செய்திருப்பான், எப்படி நடந்துகொண்டிருப்பான் என்று கூட எனக்கு தெரியாது..ஆணாக மீண்டும் மாற்ற முடியும் என்று சொன்னேன்.ஆனால் நீ அரவிந்துடன் சேர விரும்பினால் அதை தடுக்க விரும்பவில்லை என்று சந்துரு என்னிடம் ஒரு தடவை சொன்னான்.உன்னிடம் பல முறை முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டதற்கு அவன் வருத்தப்பட்டான்.அதனால் தான் நீ வீட்டை விட்டு ஓடினாய் என்று அவனுக்கு அடிமனதில் ஒரு உறுத்தல்"

"அரவிந்துடன் வாழ விரும்பவில்லை என்றால் தென்கொரியாவிலேயே தங்கிவிடலாம்..இல்லாவிட்டால் சமூக சேவை செய்யலாம்..நம் அனைவரின் வாழ்க்கைக்கும் ஒரு பிரயோஜனம் வேண்டும்.கடவுள் கொடுத்த உயிர்..அதை வீணே இழக்க கூடாது" என்றாள் தேனு.

"சந்துரு என்னிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டானா?நானல்லவா அவனிடம் மோசமாக நடந்துகொண்டேன்?" என்றாள் உமா."பாலாமணி என்று அவன் ஏன் பெயர் வைத்துக்கொண்டான் தெரியுமா?அது என் அம்மா பெயர்..என் அம்மா மீது எனக்கு மிகவும் பாசம்...செத்துப்போன என் அம்மாவுக்கு மட்டும் இந்த விஷயம் எல்லாம் தெரிந்தால் என்னை சபிப்பாள்...அவள் படிதாண்டா பத்தினி..ஆனால் நான்?"

ஹெலிகாப்டர் கதவு அருகே உமாவின் அன்னையின் உருவம் மிதந்து வருவது போலிருந்தது..உமாவுக்கு தலை சுற்றியது..

"நீயாக பார்த்து தாரை வார்த்து கட்டிக்கொடுத்த மாப்பிள்ளை..என்னால் செத்துவிட்டான்" என்றாள் உமா.

"யாரிடம் பேசுகிறாய்?" என கேட்டார் இளங்கோ.

உமா பதிலே சொல்லவில்லை..எந்த கேள்வியும் அவள் மனதில் ஏறவில்லை.அரவிந்தின் கையை விலுக்கென உதறினாள்.

உமாவின் அன்னை ஹெலிகாப்டரை விட்டு வெளியேறுவது போல் தெரிந்தது.

"என்னிடம் பேச பிடிக்கவில்லையா?" என்றாள் உமா."அம்மா.." என அலறிக்கொண்டு ஓடினாள்.

'நில்.." என அனைவரும் தடுக்க தடுக்க வெளியே குதித்துவிட்டாள்.

******

யாருமற்ற வெளியில் 20,000 அடி உயரத்தில் இருந்து குதித்தால் முதலில் பயமாக இருக்கும்..அப்புறம் பழகிவிடும்.

உமாவின் காலுக்கு கீழே மேகங்கள் தெரிந்தன..மேகத்தை முதல் முதலாக தொட்டாள்..வெண் புகை மண்டலத்தில் நுழைவது போல் இருந்தது....சில வினாடிகளுல் மேகத்தை கடந்து விட்டாள்..கீழே தரை தூரத்தில் தெரிந்தது.

"மேகத்தில் மிதப்பது பிடிக்கிறது" என்றாள் உமா.."இன்னும் சில நிமிடங்களில் செய்த தவறுக்கு தண்டனை கிடைத்துவிடும்.அப்புறம் மனதில் எந்த உறுத்தலுமிருக்காது.."

தரை வேகமாக நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

"சொர்க்கம் இருக்கிறதா?மீண்டும் உன்னை பார்ப்பேனா?மன்னிப்பு கேட்பேனா சந்துரு?" என்றாள் உமா...

பயத்தில் கண்ணை மூடினாள்.."சந்துரு பயமாக இருக்கிறது" என சத்தமிட்டாள்.

'அஞ்சேல்" என விண்ணதிர குரல் கேட்டது.உமாவை யாரோ தாங்கி பிடிப்பது போலிருந்தது.

கண்ணை திறந்தாள்..சந்துரு....

"வந்துவிட்டாயா?" என கேட்டாள்..

"வந்துவிட்டேன்..உனக்காக ஏழு குதிரை பூட்டிய ரதத்தில் ஓடி வந்தேன்.காதலிக்கு துயரம் நேரும்போது 'அஞ்சேல்' என்று சொல்லாத ஆண்மையும் ஒரு ஆண்மையா?" என்றான் சந்துரு.

'நான் இன்னும் சாகவில்லையா?நீ நிஜமா,ஆவியா அல்லது நான் காண்பது உருவெளிதோற்றமா,அல்லது எனக்கு சித்தம் தவறிவிட்டதா?" என்று கேட்டாள் உமா..

"இதோ பார் கிள்ளுகிறேன்.வலிக்குதா, இல்லையா?" என்றான் சந்துரு..உமாவை ரதத்தில் ஏற்றினான்.

"எங்கே போகிறோம்?" என கேட்டாள் உமா.

"சொர்க்கலோகத்துக்கு" என்றான் சந்துரு..தேர் விரைவில் சொர்க்கத்தை அடைந்தது.அங்கே அழகாக அலங்கரித்த மணமேடை இருந்தது.

'சீக்கிரம் உட்காருங்கள்.நல்ல நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது" என்றார்கள் தேவர்கள்.

"எங்களுக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆகிவிட்டது" என்றாள் உமா."இதெல்லாம் வேண்டாம்.முதலிரவு அறை எங்கே?"

"இத்தனை அவசரமா?" என்றார்கள் தேவர்கள்..."சரி..சரி..நாங்கள் போகிறோம்" என விலகினர்.

"சொர்க்கலோகத்தில் இரவு ஆறுமாத நீளம் தெரியுமா?" என்றான் சந்துரு.

வெட்கத்துடன் கண்னை மூடினாள் உமா.

319.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை

யோங்க்யாங் - கெசோங் சாலையில் அந்த ஜீப் மெதுவாக ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. வடகொரியாவில் தனியார் வாகனம் என்பதே கிட்டத்தட்ட இல்லை எனலாம். ஒஷாரா ஆசிரம துறவிகள் வேடத்தில் ஜீப்பில் சென்றதால் தடையின்றி செல்ல முடிந்தது.

"கெசாங்கில் உளவாளிகளின் தலைவர் சுதர்சன் நம்மை சந்திப்பார். உமாவுக்கு தெரிந்த அந்த ரகசியத்தை சொன்னால் நமக்கு தப்பிக்க உதவுவார். தென்கொரியாவுக்குள் எப்படியாவது நுழைந்துவிட்டால் அங்கே ஒரு ஹெலிகாப்டர் தயாராக இருக்கும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்...சியோல் போய் அங்கிருந்து இந்தியா போய் விட வேண்டியதுதான்" இளங்கோ திட்டத்தை விவரித்துக் கொண்டே வந்தார்.

கெசாங்குக்கு 10 கிமி தொலைவில் ஜீப்பை நிறுத்தினார் இளங்கோ. சுதர்சன் அங்கே அவர்களுக்காக காத்திருந்தார்.

"வட கொரிய எல்லையை தாண்டுவதுதான் கடினம்.உமாவுக்கும் பாலமணிக்கும் தேசிய அலர்ட் விடப்பட்டுள்ளது. கண்டவுடன் சுட்டு கொல்வார்கள்.அனேகமாக வடகொரியாவில் இருக்கும் இந்தியர்கள் நாமாகத்தான் இருப்போம். நம்மை கண்டுபிடிப்பது மிக எளிது. எல்லை இங்கிருந்து 40 மைல் தூரம்தான். ஆனால் எல்லையில் மிக கடுமையான காவல் இருக்கும்..என்ன செய்வது என தெரியவில்லை" என்றார் சுதர்சன்.

"உடைக்க முடியாத எல்லை எதுவுமில்லை" என்றாள் பாலாமணி. "ஒரு திட்டத்தை சொல்கிறேன் கேளுங்கள்"

******

கெசாங்க் சாலையில் அந்த பெட்ரோல் லாரி ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. வழியில் சைக்கிள்களைத்தவிர எந்த டிராபிக்குமில்லை...ஆனால் ஒரு திருப்பத்தில் ஜீப் ஒன்று ரிப்பேராகி நிற்பதை கண்ட லாரி டிரைவர் லாரியை நிறுத்தினார்.கீழே இறங்கினார்.காலை கீழே வைத்ததும் முகமூடி அணிந்த இரு உருவங்கள் அவரை பிடித்தன.

"என்னிடம் காசு இல்லை.லாரியை வேண்டுமானால் ஓட்டிக்கொண்டு போங்கள்.ஆனால் சப்ளை வந்து சேரவில்லை என்றால் அப்புறம் போலிஸ் படை கிளம்பிவிடும்" என்றார் டிரைவர்.

"வாயை மூடு" என முகமூடி அணிந்த உருவம் அதட்டியது.

திடீரென ஹாரன் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. பின்னால் இர்ண்டாவது பெட்ரோல் லாரி ஒன்று வந்து நின்றது."என்னப்பா கலாட்டா?" என்றவாறு இரண்டவாது லாரி டிரைவர் கீழே இறங்கினார்.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து இரு லாரி டிரைவர்களும் கைகள் கட்டப்பட்டு பக்கத்திலிருந்த புதருக்குள் உருண்டு கொண்டிருந்தனர்.லாரிகளையும் காணோம், ஜீப்பையும் காணோம்.

********

"விசிலடிக்காமல் வேலை செய். பெரிய எஸ்பிபின்னு நினைப்பு" தேன்மொழி திட்டிக்கொண்டே மூங்கில் வெட்டினாள்.

"என்னை திட்டாவிட்டால் உனக்கு பொழுதே போகாது இல்லையா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே உற்சாகமாக வேலை செய்தான் அரவிந்த்.

"நீ ஏன் விசிலடிக்கிறாய் என்பது தெரியும்.இந்தியா போனதும் உன் விசில் சத்தத்தை எப்படி நிறுத்தவேண்டும் என்பதும் தெரியும்" என முணுமுணுத்தாள் தேன்மொழி.

"இந்தியா போனதும் என்ன செய்வாய்?" என கேட்டான் அரவிந்த்.அவனது முகத்தில் ஒரு பயம் படர்ந்தது.

"நடந்தது எல்லவற்றையும் உமாவிடம் சொல்வேன். அப்புறம் அவள் உன்னை திரும்பிக்கூட பார்க்கமாட்டாள். சந்துருவுடன் போய்விடுவாள்" என்றாள் தேனு.

"என்ன சத்தம்? வேலையை பாருங்கள்" என திட்டினார் இளங்கோ.

அனைவரும் மும்முரமாக வெட்டினர்.சீக்கிரத்தில் மூங்கில்களை வெட்டி மலையாக குவித்து விட்டனர்.

************

"இந்த மூங்கில் காடு தென்கொரிய எல்லைக்குளும் பரவியிருக்கிறது. நமது நல்ல நேரம் மூங்கில்கள் கோடை வெப்பத்தில் காய்ந்து கிடக்கின்றன.நன்றாக காற்று அடிக்கும் சமயத்தில் பற்ற வைத்தால் மூங்கில் காடு முழுக்க தீப்பற்றி எரியும். வட கொரியாவில் தீயணைப்பு படை என்று எதுவுமே கிடையாது. தீக்கு பயந்து எல்லையில் இருக்கும் ராணுவம் விலகிவிடும்.அந்த சமயத்தில் கவனமாக எல்லை தாண்டவேண்டும்" என்றாள் பாலாமணி.

"எல்லையில் இருக்கும் கேட்டில் அரை கிலோமீட்டர் சுற்றளவுக்கு மூங்கில் கிடையாது" என்றார் சுதர்சன்.

"தீ வெப்பத்தில் அங்கிருப்பவர்களும் தப்பி ஓடினால் அதிசயமில்லை. அப்படி அவர்கள் ஓடாவிட்டாலும் மாற்று திட்டம் கைவசம் இருக்கிறது" என்றாள் பாலமாணி.

பெட்ரோலை சுற்றிலும் ஊற்றினார் இளங்கோ. அனைவரும் பாதுகாப்பாக மூங்கிலை வெட்டிய பகுதிட்யில் நின்றுகொண்டனர். ஒரு லாரி பெட்ரோலை கொட்டி தீ வைத்தார் இளங்கோ. தென் திசை நோக்கி அடித்த காற்றின் வேகத்தில் தீ மள, மள என பரவியது.விரைவில் மூங்கில் காடு முழுக்க எரிந்தது.

*******

கொரிய எல்லையில் ஒரு பெரிய கேட் இருந்தது. அதன்முன்னே ஒரு டாங்கி நின்றுகொண்டிருந்தது. அதை சுற்றி பத்து வீரர்கள் மட்டுமே நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

"இவர்களை மட்டும் தாண்டினால் போதும்" என்றாள் பாலாமணி. பைனாகுலரை கீழே வைத்தாள்."எல்லோரும் ஜீப்பில் ஏறுங்கள்..சுதர்சன்..சொன்னது நினைவிருக்கிறதா?"

"தற்கொலைக்கு ஒப்பான முயற்சி...இருந்தாலும் உனக்காக செய்கிறேன்" என்றார் சுதர்சன்.

பாலாமணி மீதமிருந்த பெட்ரோல் லாரியில் ஏறினாள்.ஆக்சிலரேட்டரை வேகமாக அமுக்கினாள்.

*******

பற்றி எரியும் காட்டுக்குள்ளிருந்து தலைதெறிக்கும் வேகத்தில் பெட்ரோல் லாரி ஒன்று பாய்ந்து வருவதைக்கண்ட கொரிய வீரர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தனர்.லாரியில் ஏற்கனவே நெருப்பு பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது....சாலையின் பள்ளமான இடத்தில் டாங்கியும் கேட்டும் இருந்தன.

"லாரியின் டயர்களை சுடுங்கள்" என அலறினான் ஒருவன்.

"டயர் என்ன டயர்?கிடைத்த இடத்தில் சுடுங்கள்" என உத்தரவு போட்டார் அதிகாரி.

பாலமணி கட்டை ஒன்ரை எடுத்தாள்.ஸ்டியரிங் வீலுக்குள் நுழைத்து ஆகிசிலரேட்டரை கட்டையால் அமுக்கினாள். கட்டையின் அடிப்பாகத்தில் ஷூ ஒன்று கட்டப்பட்டிருந்தது.ஆகிசிலரேட்டரை தரையோடு தரை அழுத்தி விட்டு கட்டையை ஸ்டியரிங்வீலில் கட்டிவிட்டு கதவை திறந்துகொண்டு வெளியே குதித்தாள்.

பின்னால் வந்த ஜீப் பிரேக் போட்டு நின்றது.சுதர்சனும் அரவிந்தும் இரங்கி பாலமணியை தூக்கி ஜீப்பில் போட்டனர்.

முன்னே கொலைவெறியுடன் லாரி கேட்டை நோக்கி ஓடியது.

துப்பாக்கிகுண்டுகள் லாரி டயரை சுட்டு பஞ்சராக்கின.இருந்தாலும் டயர்கள் தரையில் தேய்ந்து பொறிபறக்க டாங்கியில் மோதியது லாரி. கேட்டும் டாங்கியும் வீரர்களும் துண்டுகளாக வெடித்து சிதறினர்.

மீதமிருந்த கேட்டின் பகுதியை உடைத்துக்கொண்டு எல்லையை தாண்டி தென்கொரியாவினுல் நுழைந்தது ஜீப். ஐந்தாவது நிமிடத்தில் ஜீப்பை தென்கொரிய வீரர்கள் சூழ்ந்தனர்.

"தப்பிவிட்டோம்" என்றார் சுதர்சன்."உங்கள் அதிகாரியுடன் பேசவேண்டும்.நாங்கள் வருவது அவருக்கு தெரியும்" என வீரர்களிடம் சொன்னார்.

*****

பத்து நிமிடம் கழித்து எல்லையிலிருந்து ஹலிகாப்டர் ஒன்று அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டு சியோல் நோக்கி விரைந்தது.

சில நிமிடம் கழித்து பின்னால் இன்னொரு ஹெலிகாப்டர் தொடர்ந்தது. துப்பக்கியால் சுட்டது.

"வட கொரிய ஹெலிகாப்டர்.எல்லை தாண்டி வருகிரது" என்றார் சுதர்சன்.

"நமது ஹெலிகாப்டரில் துப்பாக்கி இல்லை" என்றார் பைலட்."ரொம்ப நேரம் தப்பிக்க முடியாது. இருந்தாலும் சற்று போக்குகாட்டி பார்க்கிறேன்"

வடகொரிய பைலட் இயந்திர துப்பக்கியை எடுத்தான்.முன்னே சென்றுகொண்டிருந்த ஹெலிகாப்டரை குறிவைத்தான்.

(அடுத்த பகுதியில் முற்றும்)

318.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை

சரியாக ஒரு வருடத்துக்கு முன்பு கிளைமேக்சில் நிறுத்திய தொடர்...தொடரை நிறுத்தினேனே தவிர அந்த கதை என் மனதை விட்டு அகலவே இல்லை....

இதோ சந்துருவின் கதை...மீண்டும்..

(கதை சுருக்கம்)

சந்துருவின் மனைவி உமா திடீரென்று கொரிய மடம் ஒன்றில் பிக்குணி ஆகி விடுகிறாள். அவளை தேடி சந்துரு மும்பை செல்கிறான்.அந்த மடத்தில் தன் மகளை இழந்த இளங்கோ எனும் டாக்டரை சந்திக்கிறான்.இருவரும் சேர்ந்து திட்டம் போட்டு மும்பை மட தலைமை பிட்சு அரவிந்சாமியை கடத்துகின்றனர்.பிட்சுவை அடித்து விஷயத்தை கறந்து ஒரிசாவிலுள்ள மடத்துக்கு போய் அங்கிருந்த 14 பிட்சுகளை கொல்கின்றனர்.ஆனால் உமாவும் இளங்கோவின் மகள் தேன்மொழியும் கொரியவில் இருப்பதாக அறிந்து பிட்சுவேடம் போட்டு உளவாளிகளூடன் சேர்ந்து வடகொரியாவில் போய் சேர்கின்ரனர்

இளங்கோவின் மகள் தேன்மொழியை சந்திக்கின்றனர்.மத தலைவர் ஒஷாரா நல்லவர் என தெரிகிறது.பிட்சு அரவிந்சாமி உமாவின் முன்னாள் காதலன் என்பது தெரிகிறது. உமா ராஜதுரோக குற்றம் சாட்டப்பட்டு கடும்காவலுக்கு மத்தியில் பெண்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளதாக தெரிகிறது.உமாவை காப்பாற்ற சந்துரு பெண்ணாக மாறும் ஆபரேஷன் செய்துகொண்டு பாலாமணி என்ற பெயரில் ஜெயிலுக்குள் போகிறான்.ஒஷாராவின் உதவியுடன் உமா இருக்கும் செல்லிலேயே அடைபடுகிறான்.உமாவுக்கு அவனை அடையாளம் தெரியவில்லை. இனி...

கீசக வதம்

"மணி 9 ஆச்சு..பசிக்குது" என்றாள் பாலாமணி.

சிறைகதவு திறக்கப்பட்டு இரு தட்டுகள் உருட்டப்பட்டன.

"நூறாயுசு" என்றாள் பாலாமணி.இருவரும் சாப்பிட துவங்கினர்.

ஒரே மூச்சில் சாப்பாட்டை பாலாமணி காலிசெய்தாள்.ஆபரேஷனுக்கு பிறகு அவள் உடல் எடை அதிகரித்திருந்தது.பின்விளைவாக டயாபடிஸ் அதிகரித்திருந்தது.

"பசிக்குதா?" என்றாள் உமா."என் சாப்பாடு கொஞ்சம் எடுத்து கொள்ளுங்கள்"

"வேண்டாம்" என்றாள் பாலாமணி."உடல் இளைக்கட்டும். நல்லதுதானே?"

கம்பிகளுக்கு பின்னே யாரோ வந்து நிற்பது தெரிந்தது.உமாவின் முகம் பயத்தில் வெளிறியது.

"உதவி ஜெயிலர்..என்னை பார்த்து ஆபாசமாக சைகை செய்தபடி இருப்பான்" என்றாள் உமா.

"டார்லிங்..உனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி" என்றார் உதவி ஜெயிலர்..."பழைய ஜெயிலர் இன்றுகாலை மாரடைப்பில் இறந்து விட்டார்.அடுத்த ஜெயிலர் பதவி ஏற்கும் வரை நான் தான் ஜெயிலர்"

சஸ்பென்ஸ் வைத்து நிறுத்தினார் ஜெயிலர்.உமாவின் முகத்தில் தாண்டவமாடிய பயத்தை ரசித்தார்.தொடர்ந்தார்.

"உன்னை வரும் சனிக்கிழமையன்று தூக்கில் இட உத்தரவு வந்திருக்கிறது..நடுவே இரண்டு பகல் ஒரு இரவு இருக்கிறது. அதனால்..."

உமா மயக்கம் போட்டு விழுந்தாள்....

"இவள் எழுந்ததும் வேறு அறைக்கு மாற்றப்படுவாள்.தயாராக இருக்க சொல்" என பாலாமணியிடம் சொன்னார் ஜெயிலர். திரும்பினார்.

"சார்..ஒரு நிமிஷம்" என்றாள் பாலாமணி..

ஜெயிலர் திரும்பினார்.."என்ன?" என்றார்.

"சாயந்திரம் வரை நேரம் கொடுங்கள்.நான் பேசி சரி செய்கிறேன்.பதிலுக்கு என்னை ஜெயிலில் அடிக்காமல் நல்லபடியாக கவனித்து கொள்ள சொல்லுங்கள்.."

"டன்" என்றார் அதிகாரி."இவள் ஒழுங்காக இருந்தால் என் க்வார்டர்சுக்கே கூட்டி போய்விடுவேன். இரண்டு நாள் சந்தோஷமாகா இருந்துவிட்டு சாகலாம்.சொன்ன பேச்சு கேட்காவிட்டால் அப்புறம் வார்டர்கள் அனைவரையும் ஏவிவிட்டுவிடுவேன்..அப்புறம் என்னை தப்பு சொல்ல கூடாது"

****

இரவு 7 மணிக்கு ஜெயிலர் அறைக்கு திரும்பி வந்தார். உமா மூலையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள்.

"என்ன சொல்கிறாள்?" என கேட்டார் ஜெயிலர்.

"வேறு என்ன சொல்லமுடியும்?ஓகேதான்..ஆனால் கொஞ்சம் பயப்படுகிறாள்.இரண்டு நாட்களுக்கு என்னையும் கூட கூட்டிபோனால் பேசி மனதை மாற்றிவிடுவேன்"

"சரி..சரி..இருவரும் வெளியில் வந்து ஜீப்பில் ஏறுங்கள்" என்றார் ஜெயிலர்.

ஜீப் ஜெயிலரின் க்வார்டர்சை நோக்கி விரைந்தது.ஜெயிலின் அதிக பாதுகாப்பான இடத்தில் க்வார்டர்ஸ் இருந்தது.ஜீப்பில் இருந்து மூன்றுபேர் இறங்கி க்வார்டர்ஸுக்குள் நுழைந்தனர்.

"இப்பவே ஆரம்பிக்கலாமா?சாப்பிட்டுவிட்டு ஆரம்பிக்கலாமா?" என கேட்டார் ஜெயிலர்.

"இப்பவே ஆரம்பித்துவிடலாம்.நல்ல விஷயத்தை ஒத்திபோட கூடாது" என்றாள் பாலாமணி.எட்டி ஜெயிலரின் கழுத்தை பிடித்தாள்.அடிவயிற்றில் ஒரு எத்து..

****

ஜெயிலர் மயக்கம் தெளிந்து எழுந்தபோது கட்டி போடப்பட்டிருந்தார். பாலாமணியின் கையில் அவரது துப்பாக்கி இருந்தது.

"போலாமா?" என்று கேட்டாள் பாலாமணி.

****

ஜெயிலரின் ஜீப் நடுஇரவில் வந்தபோது எந்த கேள்வியும் கேட்காமல் ஜெயில் கேட்டை திறந்தனர் காவலர்கள்.ஜெயிலர் ஏனோ மூட் அவுட்டில் இருப்பதாக தோன்றியது.வழக்கமான டிரைவருக்கு பதில் புது டிரைவர். ஜீப் சில மைல் தூரம் போனதும் ஜீப்பில் துப்பாக்கி வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது.ஜெயிலரின் உயிரற்ற உடல் சாலையோரத்தில் விழுந்தது.ஜீப் நிற்காமல் சென்றது.

*****

அரவிந்சாமி நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்.போன் அடித்ததும் எடுத்து பேசினார்.

"உமாவுடன் தப்பி விட்டாயா?நிஜமா?சரி..நானும் டாக்டரும் தேனுவும் உடனே கிளம்புகிறோம். எங்கே பதுங்கி இருக்கிறீர்கள்? ஜாக்கிரதை" உமாவும் டாக்டரும் தேன்மொழியும் உடனடியாக கிளம்பினர்.

****

"அது அரவிந்தா?" என்றாள் உமா...அரவிந்தும் இளங்கோவும் அருகே ஓடிவந்தனர்.

"அரவிந்த்.." என அருகே ஓடினாள் உமா.."எனக்காக கொரியா வந்தாயா?" பாலாமணி ஏனோ திரும்பி நின்று கொண்டாள்.

(இன்னும் இரண்டாவது பகுதியில் முடியும்)

212.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை

முன்கதை சுருக்கம்: சந்துருவின் மனைவி உமா கொரியாவில் உள்ள ஒரு மதசங்கத்தில் சேர்ந்து இப்போது சிறையில் அடைபட்டு இருக்கிறாள். அவளை காப்பாற்ற நண்பர் இளங்கோவுடன் கொரியாவுக்கு வந்த சந்துரு, அவளுக்கு ஒரு முன்னாள் காதலன்(வெங்கடாச்சலம் என்ற அரவிந்த்சாமி) இருப்பதை அறிகிறான். இருவரும் சேர்ந்து உமாவை மீட்க முயல்கின்றனர். அதிபாதுகாப்பு சிறையை உடைக்க வழிதெரியாத சந்துரு பெண்ணாக மாறும் ஆபரேஷன் செய்துகொண்டு உமா இருக்கும் அதே அறைக்குள் அடைபடுகிறான். கதாபாத்திரங்கள் தேனு: இளங்கோவின் மகள். பிட்சுணி சுதர்சன்: ஏதோ ஒரு உளவு அமைப்பின் தலைவர். உமாவும், தேனுவும் உறுப்பினர்களாக இருக்கும் ஷென்ரிக்கியோ சங்கத்தை வேவு பார்க்க வந்தவர். லீ ஒஷாரா: ஷென்ரிக்கியோ சங்கத்தின் தலைவர். ---- உமா நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.நிலவொளி சிறைக்குள் திருட்டுத்தனமாக நுழைந்து அவள் முகத்தை பாலாமணிக்கு போட்டியாக ரசித்துக்கொண்டிருந்தது. கண்கொட்டாமல் அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் பாலாமணி. இப்படியும் அப்பாவியாக ஒரு பெண் இருக்க முடியுமா எனத்தான் முதலில் அவளுக்கு தோன்றியது.அதன்பின் பழைய நினைவுகள் மனதில் எழுந்ததும் இவள் அப்பாவியா என கேள்வி மனதில் எழுந்தது. அவனோடு அவள் வாழ்ந்தபோது இதேபோல்தான் இரவில் அவளுக்கு தெரியாமல் அவள் முகத்தை கண்கொட்டாமல் பார்த்து ரசிப்பான்.பகலில் அப்படி பார்த்தால் அவள் முகத்தில் சீற்றம் பொங்கும்.அதனால் அவளுக்கு தெரியாமல் இரவில் அவள் முகத்தை பார்த்துகொண்டே இருப்பான். ஒருநாள் அப்படி பார்க்கும்போது திடீரென அவள் கண்விழித்து,அவன் திருட்டுத்தனத்தை கண்டுபிடித்து...என்ன கேள்வி கேட்டாள்? "பழசை நினைக்காதே.."என சொல்லிக் கொண்டாள் பாலாமணி.மெதுவாக பாயில் படுத்தாள்.எதையாவது நினைக்காதே என்று சொன்னால் இந்த பொல்லாத மனசு கேட்குமா என்ன?அலைபாய்ந்தது. கஷ்டப்பட்டு கண்ணை மூடினாள் பாலாமணி.தூங்க முயன்றாள். கொஞ்சநேரம் தான் தூங்கியிருப்பான்.அவன் முகத்தின் மேல் உமாவின் கரம் தூக்கக்கலக்கத்தில் விழுந்தது. அவ்வளவுதான்....விண்ணெங்கும் தேவர்களும், கின்னரர்களும் கூடி நின்று பாலாமணியின் மேல் மலர் தூவினார்கள். உமா கையை எடுத்தபின்னும் அகல மறுத்தார்கள். மறுநாள் காலையில் பாலாமணி அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது உமாவின் கரம் மீன்டும் அவன் மேல் விழுந்தது. ஆனால் இப்போது சுயநினைவோடு பாலாமணியை அது தட்டி எழுப்பியது. "சாப்பாடு வந்தாச்சு. எழுந்திரு" என்றாள் உமா. ஒரு தட்டு நிறைய அரிசியும்(பாப்), ஜோரிமும்(சோயா எண்ணையில் வறுத்த மீனும்) இருந்தன. "இந்த மாதிரி சாப்பாட்டை சாப்பிட கொடுத்த வைத்த வெகுசில கைதிகளில் நாமும் அடங்குவோம்" என்றாள் உமா, மீனை கடித்தபடி. "இன் மின் போ ஆன் சியோங்க் ஆபிசர்களுக்கும் இதே மாதிரி தான் உணவு கிடைக்கும்." என்றாள் பாலாமணி. "இன்மின்போவா..? அப்படி என்றால் என்ன?" என குழப்பத்துடன் கேட்டாள் உமா. "இந்த சிறையை நடத்தும் மக்கள் பாதுகாப்பு படையின் பெயர்.நாம் இருக்கும் சிறைசாலையை க்வான் லிஸோ என்பார்கள். மிகவும் கட்டுப்பாடான சிறை இது. இந்த அறையை தாண்டி நீ வெளியே போனதில்லையா?" என கேட்டாள் பாலாமணி. "இந்த அறைக்குள் வந்ததிலிருந்து என்னை யாரும் வெளியே கூட்டிப்போனதில்லை. யாருடனும் பேச அனுமதிக்கவில்லை. சாப்பாடு மட்டும் அவ்வப்போது வந்துவிடுகிறது. முதல்முதலாக உன்னைத்தான் இங்கே கொண்டு வந்து அடைத்திருக்கிறார்கள்" என்றாள் உமா. "அதற்கு காரணம், மற்ற கைதிகளோடு உன்னை அடைத்தால் உனக்கு தெரிந்த ரகசியத்தை வெளியே சொல்லிவிடுவாய் என்பதாகத்தான் இருக்கும்" என்றாள் பாலாமணி. "சரி..நாம் தான் நண்பர்களாகிவிட்டோமல்லவா?அந்த ரகசியத்தை எனக்கும் சொல்லக்கூடாதா?" -------------- "உமாவை மீட்டதும் அந்த ரகசியத்தை எங்களுக்கு சொல்லிவிடுவாளல்லவா?அதற்காகத்தான் உனக்கு இவ்வளவு உதவி செய்கிறோம். அதுசரி..அந்த ரகசியம் என்னவாக இருக்கும் என்பதைப்பற்றி உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா?" என ஆவலுடன் கேட்டார் சுதர்சன். ஐந்து மணிநேரமாக குழி தோண்டியதால் அவருக்கு உடம்பெல்லாம் வலித்தது. "காரைக்குடி நியூடவுனில் நூறடி ரோட்டில் பராசன் என்றொரு ஜோசியர் இருக்கிறார்" என்றான் அரவிந்சாமி. "இருக்கட்டும். அதற்கென்ன?" என குழப்பத்துடன் கேட்டார் சுதர்சன். "அவரிடம் போய் ஜோசியம் கேட்டால் ஒருவேளை அவருக்கு ஏதாவது தெரியலாம்" என்றான் அரவிந்சாமி. சுதர்சன் கோபத்துடன் முறைப்பதை ரசித்தபடி மண்ணை எடுத்துக்கொண்டு அருகுலிருந்த லாரிக்கு போனான். "உளவாளிகள் என்று இவர்களுக்கு பெயர் வைத்திருக்கக்கூடாது.உளவெலிகள் என்று வைத்திருக்க வேண்டும்" என முனகினான். "10X10 அளவில் ஒரு குழியை தோண்ட இத்தனை கஷ்டப்படுகிறார்கள்" அரவிந்த் மண்ணை எடுத்து அங்கிருந்த லாரியில் கொட்டினான்."இனி முடியாது" என சலித்து உட்கார்ந்தான். "சாருக்கு களைப்பாக இருக்கா?உட்கார்ந்துவிட்டீர்கள்?ஆப்பிள் ஜூஸ் வேணுமா?' என்று தேனுவின் குரல் கேட்டது."வந்துவிட்டாள் ரவுடி" என முணுமுணுத்தான் அரவிந்த். "உமாவை காப்பாற்ற கஷ்டப்பட்டு அவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள்.நீ என்னடா என்றால் ஜாலியாக உட்கார்ந்திருக்கிறாய்" என்றாள் தேனு. "எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை" என்றான் சந்துரு."இந்த அடர்ந்த காட்டில் இப்படி ஒரு குழி எதற்கு?அதில் குடோன் மாதிரி ஒரு ரூம் எதுக்கு?சந்துரு அப்போது சொன்னான் என்று தலை ஆட்டினேன்.பாவம் ஆப்பரேஷன் செய்துகொண்டு இருக்கும்போது சிரமம் தரவேண்டாம் என நினைத்தேன்.ஆனால் இப்போது ஒன்றும் புரியவில்லை" "இதில் என்ன குழப்பம்?உமாவும்,சந்துருவும் இருக்கும் ஜெயில் இங்கிருந்து 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது.இந்த ஸ்பாட்டை தேர்ந்தெடுத்து குழிதோண்டி பங்கர் மாதிரி ஒரு ரூம் கட்டி,காத்திரு என சொல்லிவிட்டு சந்துரு போயிருக்கிறான்.அதை செய்ய உனக்கு இத்தனை கஷ்டமா?"என்றாள் தேனு. "இந்த நடுக்காட்டில்,மொட்டை வெயிலில் குழிதோண்டிப்பார்.கஷ்டம் தெரியும்" என்றான் அரவிந்த். "சந்துரு படும் கஷ்டத்தை நினைத்துப்பார்.உன் கையாலாகத்தனம் தெரிய வரும்" என்றாள் தேனு. "எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை" என்று பெருமூச்சு விட்டான் அரவிந்த்."அந்த ஜெயிலை உடைப்பது சாத்தியமே இல்லாத வேலை.சுதர்சன் சொன்னதை கேட்டாயா?கிட்டத்தட்ட 5000 வீரர்களும்,10 டாங்கிகளும் அந்த சிறையை கண்காணித்தபடி இருக்கின்றன.சந்துருவுக்கு வேறு உடல் நலம் பயங்கரமாக குன்றிவிட்டது.நடக்கவே சிரமப்படுகிறான்.இவன் எப்படி சிறையை உடைத்து அவளை மீட்டு...ம்ஹூம் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை..." "சந்துரு என்ன திட்டம் தீட்டியிருக்கிறான் என்பது தெரியவேண்டுமா?" என மண்கூடையை எடுத்துவந்த சுதர்சன் கேட்டார். "ஆம்.உங்களுக்கு தெரியுமா? தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன்" என ஆவலுடன் கேட்டான் அரவிந்சாமி. "எனக்கும் தெரியாது. ஆனால் காரைக்குடி நியூடவுனில் நூறடி ரோட்டில் பராசன் என்றொரு ஜோசியர் இருக்கிறார். அவரிடம் போய் ஜோசியம் கேட்டால் ஒருவேளை அவருக்கு ஏதாவது தெரியலாம்" என்றார் சுதர்சன். திரு, திரு என முழித்தான் அரவிந்த். கல, கல என சிரித்தாள் தேனு (தொடரும்)

128.Anjcheel enaatha aaNmai-asokavanam

(3 மாதம் கழித்து....) தன் முன் நின்ற அந்த கைதியை அதிர்ச்சியுடன் நோக்கினார் சிறை அதிகாரி ஜியோங்.தன் வாழ்க்கையில் அவர் பார்க்கும் இரண்டாவது இந்தியர் அந்த கைதி.ஆனால் இருவருக்கும் தான் எத்தனை வித்யாசம்? இப்படியும் அகோரமாக ஒரு பெண் இருக்க முடியும் என்பதை ஜியோங் அன்று தான் அறிந்தார்.சாப்பிட உணவே கிடைக்காத வட கொரியாவில் தொப்பை இருப்பதே வெகு அபூர்வம்.அப்படி இருக்க தொப்பை வயிற்றோடு,அகோரமாக முகத்திலும் உடலிலும் தழும்புகளோடு குண்டாக ஒரு இந்திய பெண் ,அதுவும் இரு கொலைகளை செய்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டவள் எதிரே நின்றால் அவர் அதிரத்தானே செய்வார்? அந்த கைதியின் பயோடேட்டாவை சுவாரசியத்துடன் நோக்கினார் ஜியோங்."பெயர் பாலமணி.வயது 40....நாடு இந்தியா..இந்தியர்கள் அனைவரும் ஒஷாராவை எப்படியோ சினேகிதம் பிடித்துக்கொள்கிறீர்கள்" என்றார்."இதற்கு முன் வந்த பெண் மீது சிறு துரும்பும் விழக்கூடாது என ராணுவ மந்திரி வெகு கண்டிப்பாக உத்தரவிட்டிருந்தார்.உன்னையும் ஜாக்கிரதையாக பார்த்துக்கொள்ள சொல்லி நேற்று ரகசியமாக ஒஷாராவின் செயலாளரிடமிருந்து போன் வருகிறது..." "நிற்காதே உட்கார்." என்றார்.அந்த பெண் மிகவும் சிரமப்பட்டு உட்கார்ந்தாள். "எனக்கு முன் அமரும் முதல் கைதி நீதான்" என்றார் ஜியோங்."நடக்கவே இத்தனை சிரமப்படுகிறாயே.நீ எதற்கு இரண்டு அரசு உயர் அதிகாரிகளை கொலைகள் செய்தாய்?" "என்னிடம் தவறாக நடந்து கொள்ள முயற்சித்தனர்" என்றாள் பாலாமணி. "உன்னிடமா?"என நம்ப முடியாமல் சிரித்தார் ஜியோங். "நான் முன்பு நன்றாகத்தான் இருந்தேன்.சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டேன்.அதன் பின் முடி கொட்டி விட்டது,உடலெங்கும் விகாரமாக தழும்புகள் வந்துவிட்டன.உடல் பருத்து விட்டது.அந்த ஆபரேஷன் செய்தபின் ஹார்மோன் ரீப்ளேச்பன்ட் தெரபி எடுத்துக்கொள்ளததால் ஒஸ்டிரோபொஸில் எனும் எலும்பு நோய் வந்துவிட்டது" என்றாள் பாலாமணி. "ஏன் அந்த தெரபி செய்து கொள்ளவில்லை?" என கேட்டார் ஜியோங். "செய்ய நேரமில்லை.அதற்குள் வேறு முக்கியமான வேலைகள் வந்துவிட்டன" என்றாள் பாலாமணி. "உன்னை பார்த்தால் பாவமாக இருக்கிறது.சரி..உன்னை சிறையில் எந்த வேலையும் வாங்கவில்லை.மூணு வேளை நல்ல உணவு அறையிலேயே வந்து தர சொல்கிறேன்.உன்னை எப்படியும் தூக்கில் தான் போடுவார்கள்.அதுவரை நன்றாக கவனித்துக்கொள்ள சொல்கிறேன்" என்றார் ஜியோங். "என்னை அந்த இந்தியப்பெண் இருக்கும் அறையில் அடைக்க முடியுமா?" என கேட்டாள் பாலமணி. "அது உயர் பாதுகாப்பு சிறை.நியாயத்துக்கு செய்யக்கூடாது.ஆனால் ஒஷாரா என் கிராமத்துக்கு செய்த உதவி கொஞ்ச நஞ்சமல்ல" என்றார் ஜியோங்."சரி அதே அறையில் உன்னை அடைக்கிறேன்" --- தனிமை சிறையில் உமா அசோகவனத்து சீதை போல் சோகமயமாக இருப்பாள் என சந்துருவாக இருந்தபோது பாலாமணி கற்பனை செய்து வைத்திருந்தாள்.ஆனால் உமா ஒன்றும் அப்படி சோகமாக இருப்பது போல் தெரியவில்லை.முகத்தில் அந்த குறும்பு சொட்டும் களை அப்படியே இருந்தது.லேசாக இளைத்தது போல் இருந்தாள். "இது பாலமணி.உன்னோடு இருக்க உனக்கு ஆட்சேபம் இல்லையே?" என்றார் ஜியோங். "நீங்கள் தமிழா?" என ஆர்வத்துடன் கேட்டாள் உமா. "ஆமாம்" என சொன்னாள் பாலமணி. "வருகிறேன்.இருவரையும் நன்றாக கவனித்துகொள்ள வார்டர்களுக்கு சொல்லி விட்டு போகிறேன்.ஏதேனும் வேண்டுமானால் என்னை அணுகுங்கள்.ஆனால் தப்பி செல்ல மட்டும் முயலாதீர்கள்.அப்படி போனிர்களானால் என் மனைவியும் மகளும் இந்த சிறைக்கு வந்துவிடுவார்கள்" என்றார் ஜியோங்.அறையை பூட்டி விட்டு சென்றார். -- பாலமணி போல் ஒரு பிறவியை உமா பார்த்ததே இல்லை.அதிசயத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். "உங்களுக்கு எந்த ஊர்?" என கேட்டாள். "நத்தம்" என்றாள் பாலமணி. "என் ஊர் தேவகோட்டை.பழனி போகும்போது நத்தம் வழியாகத்தான் போவோம்" என உற்சாகத்துடன் சொன்னாள் உமா. "காரைக்குடி,தேவகோட்டையில் எனக்கு நிறையெ பேரை தெரியும்.உன் அப்பா,அம்மா யார்?" என கேட்டாள் பாலாமணி. "அப்பா பெயர் சொர்ணபாண்டியன்.அழகப்பா பல்கலைகழகத்தில் புரபசர்" என்றாள் உமா. "அவரை நன்றாக தெரியும்" என்றாள் பாலாமணி. "இன்னொரு அதிசயம்.சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள்.என் அம்மா பெயர் கூட பாலாமணிதான்" என்றாள் உமா. "நிஜமாகவா" என்றாள் பாலமணி.. "என் மாமனார் அருணா நகர் கம்பன்,கற்பகம் பள்ளியில் வாத்தியாராக இருந்தார்.பெயர் மூக்கையன்.அவரை தெரியுமா?" என கேட்டாள் உமா. "நன்றாக தெரியும்.அவரையும் அவர் மகன் சந்திரசேகரனையும் சிறுவயதில் பார்த்தது.நன்றாக இருக்கிறார்களா?" என கேட்டாள் பாலாமணி. "நன்றாக சவுக்கியமாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.அவர்களுக்கென்ன குறைச்சல்" என முணுமுணுத்தாள் உமா. (Thodarum)

127.anjchel enaatha aaNmai

1 மாதம் கழித்து... "நாட்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன.என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்?" என கேட்டார் இளங்கோ "புரியவில்லை" என கவலையுடன் சொன்னான் சந்துரு."ஒஷாரா பேசுகிறார்..பேசுகிறார்..பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்.அவர்கள் அவளை விடுதலை செய்வதாக இல்லை.அரவிந்த் உளவாளிகளை வைத்து விடுதலை செய்கிறேன் என்றான்.அதுவும் ஒன்றும் நடப்பதாக தெரியவில்லை.அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பது கூட தெரியவில்லை" "இன்று சாயந்திரம் இது பற்றி பேச ஒருவர் நம் வீட்டுக்கு வருவதாக அரவிந்த் சொன்னான்" என்றார் இளங்கோ. -- அன்று சாயந்திரம் அவர்களை சந்திக்க வந்தவரை சந்துருவுக்கு அடையாளம் தெரிந்தது.அவர் அவனோடு விமானத்தில் கொரியா வந்தவர்.ஒல்லியாக இருந்தார்.ஆனால் உடல் மிக உறுதியாக இருந்தது.தன் பெயர் சுதர்சன் என்றார்.ஆனால் அது புனை பெயர் என்று சந்துருவுக்கு தெரிந்தது.சரளமாக இந்தியில் பேசினார். "ஒஷாராவை பற்றி தப்பு கணக்கு போட்டு கொரியாவில் நுழைந்தோம்.அவர் அப்பாவி.ஆனால் இந்த அரசு முட்டாள்தனமான சர்வாதிகார அரசு.இந்த சங்கத்தை தன் வசப்படுத்த கடும் முயற்சி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.ஒஷாரா இருக்கும் வரை அது நடக்காது" என்றார் சுதர்சன் "என் மனைவி எங்கே/" என கேட்டான் சந்துரு. "உன் மனைவியை நீ இனி மறந்துவிடுவது தான் நல்லது.கொரியாவின் மிகப்பாதுகாப்பான சிறையில் ராஜத்துரோகம் செய்தவர்களை அடைத்து வைக்கும் உயர் பாதுகாப்பு பிரிவில் அவள் இருக்கிறாள்.உனக்கு இன்னொரு விஷயம் தெரியுமோ தெரியாதோ.அவளுக்கு மரன தண்டனை விதித்து விட்டார்கள்.இன்னும் சில மாதங்களில் சுட்டுக்கொல்லபடுவாள்" என்றார் "ஐயோ.." என அலறினான் சந்துரு. "நீங்கள் அனைவரும் கொரியாவை விட்டு உடனடியாக தப்பி செல்வது நல்லது" என்றார் சுதர்சன். "மகேசு இல்லாமல் திரும்ப மட்டேன்" என்றான் சந்துரு. "உமாவை விடுவிக்க எந்த வழியும் இல்லையா?" என்றார் இளங்கோ. "எந்த பேச்சுவார்த்தையும் பயன் தரவில்லை.அவளுக்கு ஏதோ பயங்கர ரகசியங்கள் தெரிந்திருக்கின்றன.ஒஷாரா என்ன முயன்றும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை" என்றார் சுதர்சன். "ஜெயிலிலிருந்து தப்ப வைக்க முடியாதா/" என்றான் அரவிந்த். "உனக்கு புரியவில்லை" என எரிச்சலுடன் சொன்னார் சுதர்சன்."கிட்டத்தட்ட 2000 கமாண்டோக்கள் ,டாங்கிகள்,விமான எதிர்ப்பு பீரங்கிகள் என மிகப்பாதுகாப்பாக கொன்சான் எனும் இடத்தில் அடர்ந்த காடுகளின் மத்தியில் அந்த சிறை இருக்கிறது.தீவிர ராஜத்துரோகம் செய்த பெண்களுக்கான சிறை அது.உண்மையில் சொல்லப்போனால் ராஜத்துரோகம் செய்தவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் தான் அங்கு அதிகம்.1960ல் அதை கட்டியதிலிருந்து இதுவரை ஒருவர் கூட அதிலிருந்து உயிரோடோ,பிணமாகவோ தப்பி வந்ததில்லை" "உடைக்க முடியாத ஜெயில் என எதுவும் இல்லை" என்றான் சந்துரு."எத்தனை கோடி பேர் காவலிருந்தாலும் அவளை மீட்பேன்." "எப்படி மீட்பாய்/" என கேலியுடன் கேட்டார் சுதர்சன். "ஜெயிலுக்குள் புகுவேன்.புகுந்து என்ன செய்வது என நோட்டமிட்டு ஏதோ செய்து மீட்டு வருவேன்.வெளியிலிருந்து ஜெயிலை உடைப்பதை விட உள்ளிருந்து உடைப்பது எளிது" என்றான். "உன் மூச்சு காற்று கூட உள்ளே போகாது.அதனுள் நுழைய கொரிய அரசால் நியமிக்கப்பட்ட கமாண்டோவாக இருக்கவேண்டும்.அந்த வழி சாத்தியமில்லை.நீ என்ன தான் செய்வாய்?எப்படி உள்ளே நுழைவாய்/" எனகேட்டார் சுதர்சன். "சிறையில் நுழைய கமாண்டோவாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.கைதியாக கூட நுழையலாம்" என்றான் சந்துரு. "உனக்கு காது கேட்கலை போல.அது ராஜத்துரோகம் செய்த பெண் கைதிகளுக்கான சிறை" என்றார் சுதர்சன். "எதாவது ராஜத்துரோகம் செய்தால் போகிறது.பிடித்து சிறையில் அடைப்பார்கள் அல்லவா?" என கேட்டான் சந்துரு. "ஆண் கைதிகளை அங்கே அடைக்க மாட்டார்கள்" என எரிச்சலுடன் சொன்னார் சுதர்சன். "பெண்ணாக மாறி ராஜத்துரோகம் செய்தால்?.." என கேட்டான் சந்துரு. "என்ன உளறுகிறாய்?பெண்ணாக எப்படி மாறுவாய்?அவ்வை சண்முகி போல் மேக்கப் போடுவாயா?கைதி ஆணா,பெண்ணா என கண்டுபிடிக்க தெரியாத கிறுக்கர்களா கொரிய போலிஸ்காரர்கள்?" என கோபத்துடன் கேட்டார் சுதர்சன். "கோபிக்காமல் பொறுமையாக கேளுங்கள்.பெண்னாக மேக்கப் போடுகிறேன் என சொல்லவில்லை. ஆபரேஷன் செய்துகொண்டு முழு பெண்ணாக மாறி ஏதோ ஒரு அரசு அதிகாரியை கொலை செய்தால் அந்த ஜெயிலுக்குள் போய்விடலாம் அல்லவா?" என்றான் சந்துரு. வாயடைத்து நின்றார் சுதர்சன். "பெண்ணாக மாறுவது யார்?அது எப்படிப்பட்ட சிக்கலான ஆப்பரேஷன் தெரியுமா?அந்த ஆபரேஷனை செய்யப்போவது யார்" என அதிர்ச்சியுடன் கேட்டான் அரவிந்த். "மாறப்போவது நான்.ஆபரேஷ்னை செய்யபோவது பாலியல் நிபுணர் இளங்கோ" என்றான் சந்துரு. அனைவரும் வாயடைத்து போய் நின்றனர். (தொடரும்)

126.anjchel enatha aanmai

"உனக்கு மருந்து வாங்கியாகிவிட்டது சந்துரு" என கனிவுடன் சொன்னார் ஒஷாரா."இளங்கோ சிகிச்சை ஆரம்பிக்கட்டும்.மற்றவர்கள் வெளியே போய் பேசலாமே" என்றார். "ஐயா..எனக்கு மருந்து கூட வேண்டாம்.என் மனைவி எங்கே?அவளுக்கு என்ன ஆனது?" என கேட்டான் சந்துரு "உமாவா?" என கேட்டார் ஒஷாரா.அவர் முகம் தாங்க இயலாத வேதனையை காட்டியது. "என்னவென்று சொல்ல அதை?நினைக்கவே வேதனையாய் இருக்கிறது" என்றார் அவர்."இந்த நாட்டை பற்றித்தான் உனக்கு தெரியுமே சந்துரு.சபிக்கப்பட்ட தேசம்.படித்தவர்கள் யாரும் இங்கு கிடையாது.உமா இங்கு வந்தபோது அவள் கணினி தேர்ச்சி பெற்றவள் என அறிந்தேன்.ஒரு நாள் திடீரென்று எங்கள் நாட்டு வெளியுறவு அமைச்சகத்திடமிருந்து கணிப்பொறி தெரிந்த யாராவது சில நாட்கள் கிடைப்பார்களா என கேட்டார்கள்.அப்போது இவள் மட்டுமே கணிப்பொறி தேர்ச்சி பெற்றவள்.அனுப்பினேன்.சில நாட்கள் போனபின் மேலும் சில நாட்கள் அவலை அனுப்ப சொல்லி கேட்டனர்.சரி என்றேன்.அவளும் சந்தோஷமாக போய் வந்தாள்.திடீரென்று ஒரு நாள் அவளை தேசத்துரோக குற்றத்தின் கீழ் கைது செய்ததாக சொன்னார்கள்.அந்த குற்றத்தின் கீழ் கைது செய்தால் எந்த விளக்கமும் தர வேண்டியதில்லை. எனக்கு அபரிமிதமான செல்வாக்கு இந்த அரசாங்கத்தில் இருக்கிறது என்கிறார்கள்.இந்த விஷயத்தில் மட்டும் அது வேலை செய்யவில்லை.இந்த நாட்டு ஜனாதிபதி தவிர மற்ற அனைவரிடமும் பேசிப்பார்த்து விட்டேன்.ஒரு விவரமும் பெயரவில்லை.அவள் ஏதோ அதி ரகசியமான பைலை டவுன்லோட் செய்து பிடிபட்டாள் என்கின்றனர்.அவளை பார்க்கவும் அனுமதிக்கவில்லை.புரியாத புதிராக இருக்கிறது" என்றார். "ஜனாதிபதியிடம் பேச இவரால் முடியாது.அவன் இவரிடம் பணம் கேட்டு தொந்தரவு செய்வான்.ஏற்கனவே ஒரு முறை சங்கத்தை உளவுப்பணிக்கு பயன்படுத்த அனுமதி கேட்டு இவர் மறுத்து விட்டார்.அதிலிருந்து மறைமுகமாக இவருக்கு தொந்தரவு கொடுக்கின்றனர்.இப்போது கூட சங்கத்தை வெளிநாடுகளில் உளவுப்பணிக்கு பயன்படுத்துகிறேன் என இவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் இவருக்கு தரும் எல்லா தொல்லையும் போய்விடும்.உமாவை விடுவித்து விடுவார்கள்.இவருக்கு மக்கள் செல்வாக்கு அதிகம் என்பதால் இப்படி குறுக்கு வழியில் தொல்லை தருகின்றனர்" என்றாள் தேனு. "அட பாவிகளா,உங்கள் அரசியலுக்கு என் மனைவி தான் பலி ஆடா?" என ஆவேசத்துடன் கேட்டான் சந்துரு. "பிறகு பேசலாம்,முதலில் இவனுக்கு சிகிச்சை அளியுங்கள்" என்றார் ஒஷாரா. ------- "ஐயா உமாவை விடுவிக்க முடியுமா?" என கேட்டார் இளங்கோ. சந்துரு மயக்க மருந்தின் ஆளுமையில் உள்ளே தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.இவர்கள் அனைவரும் அந்த மடத்தின் தோட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தனர். "சங்கத்தை முடக்க அவர்கள் சில ரகசிய திட்டம் போட்டுள்ளனர்.உமா கையில் அந்த பைல் கிடைத்துள்ளது.அதில் உள்ள விவரங்கள் எனக்கு தெரியக்கூடாது என்று தான் அவளை கைது செய்துள்ளனர்.அவளை விடுவிக்க நான் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் அவளை நேர்மறையாக பாதிக்கிறது.ஏன் அவள் மீது இவ்வளவு அக்கறை,அவள் உளவாளியா என கேட்கின்றனர்.இன்னொரு அதிகாரி பெருந்தொகை ஒன்றை அரசுக்கு வரியாக செலுத்துங்கள் விட்டுவிடுகிறோம் என்கிறார்.மந்திரி ஐரோப்பிய நாடுகளில் உளவாளிகளை அனுப்ப சங்கத்தின் உதவியை கேட்கிறார்.நான் என்ன செய்ய என்று புரியவில்லை" என்றார் ஒஷாரா. "உமாவுக்கு ஜெயிலில் எதுவும் சித்ரவதை நடக்காதே" என கேட்டான் அரவிந்த். "இங்குள்ள ஜெயில்களை பற்றி உனக்கு தெரியாதா?" என வேதனையுடன் கேட்டார் ஒஷாரா."இருந்தாலும் நான் ராணுவ மந்திரியிடம் உறுதிமொழி வாங்கியிருக்கிறேன்.அவளை நன்றாக கவனித்துக்கொள்வதாக சொல்லியிருக்கிறார்" என்றார். 1 வாரம் கழித்து............ சந்துரு மெதுவாக நொண்டி,நொண்டி நடந்தான்.அரவிந்த் அவனை தாங்கியபடி நடைபயிற்சி கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான். "இனி நமக்குள் எந்த ரகசியமும் வேண்டாம் சந்துரு.நாம் இணைந்து உமாவை மீட்போம்" என்றான் அரவிந்த். "மீட்டு என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?" என கேட்டான் சந்துரு. "மீட்டு என்ன செய்வதா?அவளை மீட்டு கல்யாணம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காகத் தானே நான் இத்தனை பாடு படுகிறேன்" என்றான் அரவிந்த். "யாரோடு கல்யாணம்?" என கேட்டான் சந்துரு. "இதென்ன கேள்வி?என்னோடுதான்" என்றான் அரவிந்த். "அப்போது என் நிலை என்ன?" என கேட்டான் சந்துரு. "ஷென்ரிக்கியோ சங்கத்தில் உண்மையாகவே சேர்ந்து துறவறம் மேற்கொள்ளலாம்,அல்லது இதோ வருகிறாளே இந்த பத்ரகாளியை கல்யாணம் செய்து குடும்பம் நடத்தலாம்.இந்த இரு முடிவுகளில் நீ எதை எடுத்தாலும் என் முழு ஆதரவு உண்டு" என்றான் அரவிந்த். "நானா பத்ரகாளி?பாவி.நீ தான் அயோக்கியன்,கொலைகாரன்" என சத்தம் போட்டாள் தேனு.சந்துருவுக்கு பேன்டேஜ் மாற்ற துணியை எடுத்து வந்திருந்தாள்."இவன் என்னவோ உளறட்டும்.நீங்கள் உட்காருங்கள்.பேண்டேஜ் மாற்ற வேண்டும்" என்றாள். "உன்னை கட்டி வைத்திருந்தபோதே ஏன் கொல்லாமல் போனேன் என இப்போது வருத்தமாக இருக்கிறது" என்றான் சந்துரு. "உன்னை ஒரிசாவில் பிட்சுகள் கொல்ல இருந்தபோது வந்து காப்பாற்றினேனே.அதை நினைத்தால் எனக்கும் வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது" என்றான் அரவிந்த். "ஆனாலும் உன்னைப்போல் அயோக்கியனை என் ஆயுளில் நான் பார்த்ததில்லை" என்றாள் தேனு. "உன்னைப்போல் ரவுடியை நானும் என் ஆயுளில் பார்த்ததில்லை.எண்ணையில் விழுந்த கடுகு போல் எப்போதும் பொரிகிறாய்" என்றான் அரவிந்த். "காதலியை கற்பழித்த கயவனை நான் கதையில் கூட கேள்விப்பட்டதில்லை" என்றாள் தேனு. "எனக்கு அந்த சாமர்த்தியமாவது இருந்தது.இவனைப்போல் 7 கழுதை வயதாகியும் கல்யாணம் பண்ணியும் பிரமச்சாரி என்று இருக்க சொல்கிறாயா?" என கேட்டான் அரவிந்த். "நான் அவள் உணர்வுகளை மதித்தேன்.நீ அரக்கன் போல் நடந்துகொண்டாய்.செய்வதை செய்து விட்டு வேதாந்தம் வேறா பேசுகிறாய்?" என்றான் சந்துரு. "நீ ரொம்ப யோக்கியன் மாதிரி நடந்து கொண்டாயாக்கும்?நான் என்ன செய்தேனோ அதையே தான் நீயும் செய்ய முயற்சித்தாய்.கத்திகுத்து வாங்கித்தானே அடங்கினாய்" என்றான் அரவிந்த். "இதை நான் என் அம்மா,அப்பாவிடம் கூட சொல்லவில்லை.உனக்கு தெரிந்திருக்கிறது" என்றான் சந்துரு.அவன் முகத்தில் வேதனை படர்ந்தது."நான் ஒன்றும் உன்னைப்போல் மோசமாக நடந்துகொள்ளவில்லை.எங்கள் பரம்பரையில் யாருக்கும் அப்படி ஒரு புத்தி இருந்தது கிடையாது.அன்றைக்கு நன்றாகத்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.கையை பிடித்து உன்னை பார்த்தால் மகாலட்சுமி போல் இருக்கிறது என கண்ணில் ஒற்ற போனேன்.கையை விடு என்று கத்தி கத்தியால் கீறிவிட்டாள்" என்றான். "நீ கையை பிடித்து இழுத்தாய் என்றல்லவா சொன்னாள்" என்றான் அரவிந்த். "ஏன் சொல்லமாட்டாள்?விட்டால் கொலை செய்யவந்தேன் என்று கூட சொல்வாள்.அவள் சங்காத்தமே இனி எனக்கு வேண்டாம்.அடுத்த விமானத்தில் ஊர் திரும்புகிறேன்" என்றான் சந்துரு. "இவன் சொல்வது எதையும் நம்பவேண்டாம் என சொல்லியிருக்கிறேனா இல்லையா" என கோபத்துடன் சொன்னாள் தேனு."இதை உமா எனக்கு சொன்னாள்.நான் இவனிடம் சொன்னேன்.அதை வைத்து கதை கட்டி உங்களை பிரிக்க பார்க்கிறான்.இவனை போல் அயோக்கியனை இந்த 7 உலகிலும் பார்க்க முடியாது" என்றாள். "உன்னிடம் சொல்வதற்கு முன்னாடியே என்னிடம் சொல்லிவிட்டாள்" என்றான் அரவிந்த். "இதுவும் பொய்.இவன் வாயை திறந்தாலே வருவது முழுக்க முழுக்க பொய்தான்" என்றாள் தேனு. "நீ இப்படியே சொல்லி சொல்லி இவன் மனதில் இன்னும் அவள் மீது ஆசையை தூண்டி விட்டுக்கொண்டிரு.அவள் வந்ததும் இவனை ஏறெடுத்தும் பாராமல் என்னை கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளபோகிறாள்.அப்போது இவன் நிலைமை என்ன என யோசித்து பார்த்தாயா?" என கேட்டான் அரவிந்த். "கிழக்கே உதிக்கும் சூரியன் மேற்கே உதிக்கும்.பூமி உருண்டை என்பது பொய்யாகும்.ஆனால் அவள் மேல் நான் வைத்த காதல் தோற்காது.பொய்யாகாது" என்றான் சந்துரு."நீ என்ன வேண்டுமானலும் சொல்.நான் எதையும் நம்ப தயாராக இல்லை.அவள் என் மனைவி.என் உயிர்.அவள் எனக்குத்தான்.நீ இல்லை.கடவுளே வந்து அவள் எதிரில் நின்றாலும் தூக்கி வீசிவிட்டு என்னைத்தான் தேர்ந்தெடுப்பாள்" என சொன்னான். "இப்படி சிவாஜி கால டயலாக்கையே நீ அடிக்கடி பேசுகிறாய் என்பதும் அவள் உன்னை பற்றி சொன்ன புகாரில் ஒன்று" என்றான் அரவிந்த்."இந்த மாதிரி டயலாக்கை ஆர்.எஸ்.மனோகர் நாடகத்தில் வைத்தால் கூட இப்போதெல்லாம் யாரும் கேட்பதில்லை.நீ இன்னும் வஞ்சிகோட்டை வாலிபன் ஜெமினி கணேசன் போல் 'கடல் வற்றும்,உலகம் நிற்கும்' என பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்.இப்படி இருந்தால் நீ எப்படி உருப்படுவாய்" என்றான். "சற்றே என் காலருகே வா.உன்னை காலால் எட்டி உதைக்க வேண்டும்" என்றான் சந்துரு. "இதுகூட பாரதியார் காலத்திய டயலாக்.பார்த்தாயா?இவன் திருந்த வாய்ப்பே இல்லை என நான் சொன்னது உண்மைதானே" என்றான் அரவிந்த். கல கல என சிரித்தாள் தேனு.சந்துருவும் சேர்ந்து சிரித்தான். (thodarum)

125.Fear Not I'm there

"சில விஷயங்களை சொல்ல வேண்டாமென்று நினைத்தேன்.ஆனால் இப்போது வேறு வழியில்லை.இந்த பிரச்சனையில் முக்கால்வாசி குழப்பம் வந்தது என்னால் தான்" என்றான் அரவிந்த். "அதுதான் தெரியுமே,முக்கால்வாசி குழப்பம் அல்ல,முழு குழப்பமும் உன்னால் தான்.நீ மேலே சொல்லு" என்றாள் தேனு. "சந்துரு,உன் மனைவியை பற்றி உனக்கு தெரியாத பல விஷயங்கள் எனக்கு தெரியும்.போட்டோவை பார்த்து அழகாக இருந்தாள் என்றதும் கல்யாணத்துக்கு ஓக்கே சொன்னவன் நீ.ஆனால் அவளோடு சிறுவயதிலிருந்து பழகியவன் நான்.நீ ஒரு நல்ல கணவனாக இருக்கவில்லை என்பதை உறுதியாக சொல்லுவேன்.என்னை நீ இதற்கு கோபித்துக்கொண்டாலும் சரி.கவலை இல்லை.ஒரு உண்மையை சொல்லுகிறேன்.உமா உன்னை விஷம் போல் வெறுத்தாள்" என்றான் அரவிந்த். பனிக்காற்று முகத்தில் அடித்தது போல் உறைந்தான் சந்துரு. "இந்த விஷயம் உண்மை" என்றாள் தேனு."என்னிடம் பல முறை உன்னை வெறுப்பதாக சொல்லியிருக்கிறாள்.உன்னை அவளுக்கு கட்டோடு பிடிக்கவில்லை" என்றாள் தேனு. "போதும்ங்க.."என்றான் சந்துரு."இனி மேல் எதையும் நான் கேட்க விரும்பவில்லை.இதற்கு மேல் ஒரு கணவனுக்கு எந்த அவமானமும் இருக்க முடியாது.கணவனை பிடிக்கவில்லை என்று முன்னாள் காதலன் மூலம் அறியும் துர்பாக்கியம் என் எதிரிக்கு கூட வரவேண்டாம்.நான் என்ன தப்பு செய்தேன்?அவள் மேல் எத்தனை உயிராக இருந்திருந்தால் இத்தனை கஷ்டப்பட்டு புரியாத தேசத்துக்கு வந்து,உயிரை பணயம் வைத்து,10 பேரை கொன்று,வேலையை தொலைத்து..சே..சே.." என்றான். அவன் கண்ணில் நீர் முட்டியது."என் காதல் உண்மை.அவள் மேல் பைத்தியமாக இருந்தது உண்மை.அதுக்கு இதுதான் பரிசா?ஆண்டவா.." என அழுதான். "உன் தப்பு என்னவென்று உனக்கு இன்னமும் தெரியவில்லை" என்றான் அரவிந்த்."பெண் மனதை புரிந்து கொள்வது மிக சிரமம்.நீ பிரியம் வைத்திருந்தேன் என்றாய்.ஆனால் அவளை துளி கூட புரிந்து கொள்ளவில்லை.பெயரில் துவங்கி நீ அவளை துன்புறுத்தியிருக்கிறாய்.உமா என நாங்கள் அழைப்போம்.நீ ஏதோ பையனை அழைப்பது போல் மகேஸு என கூப்பிட்டிருக்கிறாய்.அப்படி கூப்பிட்டதே அவளுக்கு கட்டோடு பிடிக்கவில்லை" என்றான் அரவிந்த். "இது ஒரு தப்பாய்யா?அட கலிகாலமே" என்றான் சந்துரு. "மனைவிக்கு எது பிடிக்கும் என்பது கூட தெரியாமல் ஒரு கணவன் இருப்பது எத்தனை பெரிய முட்டாள்தனம் என்று உனக்கு இன்னும் தெரியவில்லை.சரி அவள் நெருங்கிய தோழிகள் மூவர் பெயரை சொல் பார்ப்போம்" என்றான் அரவிந்த். "தெரியாது" என்றான் சந்துரு. "அவளுக்கு பிடித்த நடிகர் யார்?" -- தெரியாது "அவளுக்கு பிடித்த டூரிஸ்ட் ஸ்பாட் எது/" -- தெரியாது இப்படி பல கேள்விகளை கேட்டுக்கொண்டே போனான் அரவிந்த்.ஒன்றுக்கும் பதில் தெரியவில்லை சந்துருவுக்கு. "கட்டின மனைவியை துளி கூட புரிந்துகொள்ளாத உன் போன்ற கணவனை,மனைவி என்றால் பிள்ளை பெறும் பொம்மை,தன் உடமை என்ற நினைப்பில் இருந்த உன்னை அவளுக்கு சுத்தமாக பிடிக்காததில் ஆச்சரியமென்ன?இந்த லட்சணத்தில் தினமும் ராத்திரியானால் அவளோடு சண்டை போட்டு அவள் உன்னை கண்டாலே மிரளும் நிலைக்கு கொண்டுவந்து விட்டாய்.அவள் உன்னோடு குடும்ப வாழ்வு நடத்த மனதளவில் தயாராகவே இல்லை.நீ அதை உணரவே இல்லை.அவள் வலி என்ன,வேதனை என்ன என்பதை உணராமல் அந்த நினைப்பிலேயே இருந்திருக்கிறாய்.எத்தனை நாள் ஒரு பெண் மனவேதனையை பொறுப்பாள்?" என்று கேட்டாள் தேனு. "இதில் என்ன தமாஷ் என்றால் இதெல்லாம் மூணாவது மனிதர்கள் சொல்லி நான் தெரிந்துகொள்வதுதான்" என்றான் சந்துரு."என் குடும்ப கதை சந்தி சிரிக்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டது.சரி..நான் மோசம்,அயோக்கியன்,கொலைகாரன்.அதன் பின் என்ன நடந்தது" என கேட்டான் சந்துரு. "நீ வெளியூர் போனபின் அவளை தேடி நான் போனேன்.என்னை பார்த்ததும் உடைந்து போய் விட்டாள்.அவள் என்னை மறக்கவே இல்லை என்பது தெரிந்தது.புகுந்த வீட்டில் அவள் சந்தோஷமாக இல்லை.என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.இது அத்தனைக்கும் காரணம் நான் தான் என தோன்றியது.என்னோடு வந்துவிடு என சொன்னேன்." என சொல்லி தயங்கினான் அரவிந்த். "ஏன் நிறுத்துகிறாய்?எத்தனையோ இடி தலையில் விழுந்துவிட்டது.இதுவும் விழட்டும்.உன்னோடு ஓடிப்போய்விட்டாள் என சொல்லு" என சொன்னான் சந்துரு. "அப்படி சொன்னால் அது தப்பு.அவள் நரக வேதனையில் இருந்தாள்.சாக முடிவெடித்திருந்தாள்.உனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது.நான் அவளை அவள் காதலனாக அழைக்கவில்லை.அவளை சந்தித்தபோது நான் இந்த சங்கத்தில் சேர்ந்து துறவறம் வாங்கியிருந்தேன்.இந்த சங்கத்தில் சேர்ந்து மக்கள் பணி செய்யலாம்,கவலையை மறக்கலாம் என சொன்னேன்.எங்கள் மடத்துக்கு அழைத்துப்போனேன்.மக்கள்பணி அவள் காயத்துக்கு நல்ல மருந்தாக இருந்தது.துறவறம் வாங்கி பிட்சுணியாகிவிட்டாள்" என்றான் அரவிந்த். "அடே பாதகா..பொய் சொல்வதில் உன்னை மிஞ்ச இனி ஒருவர் தான் பிறந்து வர வேண்டும்.என்னிடம் ஆரம்பம் முதல் ஏதாவது உண்மையை நீ சொல்லியிருக்கிறாயா?முதலில் நீ ஒரு பிட்சு என்றாய்.அடுத்ததாக உளவாளி என்றாய்.அடுத்ததாக என் மனைவியின் காதலன் என்றாய்.இப்போது மறுபடி பிட்சு என்கிறாய்.எத்தனை நாடகம் தான் என்னிடம் ஆடுவாய்?உன்னோடு வந்த அந்த 10 பேர் யார்?நீ எப்போது இந்த சங்கத்தில் சேர்ந்தாய்?எப்படி சங்கத்தில் அவவளவு பெரிய பொறுப்புக்கு உயர்ந்தாய்?எதற்கு மகேசை..சே..உமாவை கொரியா அனுப்பினாய்?அனுப்பிவிட்டு எதற்கு இங்கு வந்து அவளை தேடுகிறாய்?என்னை எதற்கு இங்கே கூட்டிவந்தாய்?சேட்டு மகள் எங்கே?சொல்லு பாதகா..சொல்லு" என்றான் சந்துரு. ------------------ "நான் இந்த சங்கத்தில் பள்ளியில் படிக்கும் போதே சேர்ந்திருந்தேன்" என்றான் அரவிந்த்."என் நண்பன் இதில் என்னை சேர்த்துவிட்டான்.ஓய்வு நேரத்தில் சேவைப்பணியை விளையாட்டாக செய்து வந்தேன்.சங்க உறுப்பினர்கள் பலரோடு நல்ல அறிமுகம் இருந்தது.உமாவுக்கு கல்யாணம் ஆனதும் வாழ்க்கை வெறுத்துப்போய் இதில் சேர்ந்து முழு நேர பிட்சுவாகிவிட்டேன்.தமிழ்நாட்டிலேயே இருக்க பிடிக்காமல் மும்பைக்கு அனுப்ப சொல்லி கேட்டேன்.அங்கே போனபின்னும் உமாவை மறக்க முடியவில்லை.போன் மூலம் தொடர்பு கொண்டேன்.நன்றாக இருக்கிறாயா என கேட்கத்தான் கூப்பிட்டேன்.அவள் நன்றாக இல்லை என்பது தெரிந்ததும் மனசு கேட்கவில்லை. அவள் வாழ்க்கையை கெடுத்தது நான் என்ற குற்ற உணர்ச்சி இருந்து கொண்டே இருந்தது.ஆனால் அவளுக்கு என் மீதான பழைய கோபம் போய் விட்டது என்பது தெரிந்தது.துறவு வாழ்க்கையை அவளுக்காக தூக்கி வீச தயாராக இருந்தேன்.ஆனால் அதை வெளியே சொல்ல பயம்.முதலில் உன்னிடம் இருந்து அவளை பிரிக்க வேண்டும் என நினைத்தேன்.அதில் முழு வெற்றி கிடைத்தது. அவளை கொரியா அனுப்பி விட்டால் அதன் பின் நானும் அங்கே போயி அவள் சிறிது மனது தேறியவுடன் அவளை திருமணம் செய்துகொண்டு பழையதை எல்லாம் மறந்து வாழலாம் என இருந்தேன்.அதனாலேயே கொரியா அனுப்பி வைத்தேன்" என்றான் அரவிந்த். சந்துருவின் முகம் வெளிறியது. "நான் எதையும் இட்டு கட்டி சொல்லவில்லை.உண்மையை தான் சொல்லுகிறேன்.இது என் திட்டம் தானே தவிர அவளிடம் இதை நான் சொல்லவில்லை.அவளுக்கு இதை பற்றி லேசாக சொன்னேன்.எதிர்ப்பும் சொல்லவில்லை,சரி என்றும் சொல்லவில்லை.கொஞ்ச நாள் கழித்து பேசலாம் என இருந்தேன்.அதற்குள் நடுவே நீ புகுந்து என்னை கடத்திக்கொண்டு வந்துவிட்டாய்" என்றான் அரவிந்த். "நானா நடுவில் புகுந்தேன்?சரி..நீ இதுவும் பேசுவாய்,இதற்கு மேலும் பேசுவாய்" என்றான் சந்துரு."இதற்கு மேல் எதுவும் கேட்க விரும்பவில்லை.என்னால் தாள முடியவில்லை.அவளை வெட்டுவேன் என்று சொன்னேன்.அதை எல்லாம் மறந்துவிட்டேன்.எங்கோ நன்றாக இருந்தால் சரி.நான் ஊர் போகிறேன்,ஆளை விடுங்கள்" என்றான். "உளவாளிகள் எல்லாம் இதில் எங்கு வந்தார்கள்?" என கேட்டார் இளங்கோ. "அவர்கள் உண்மையிலேயே உளவாளிகள் தான்.வடகொரியாவில் இப்படி ஒரு மதம் இயங்குகிறது,உலகெங்கும் கிளைகள் பரப்புகிறது என்பதை அறிந்ததும் ஒரு உளவு நிறுவனம் - அவர்கள் எந்த நாட்டை சேர்ந்தவர்கள் என்பது கூட தெரியவில்லை - இந்த சங்கத்தை வேவு பார்க்க தொடங்கினர்.என்னை அணுகி பணத்தாசை காட்டினர்.நான் மறுத்துவிட்டேன்.ஆனால் அதன் பின் சில அதிர்ச்சி தரும் தகவல்களை சொன்னார்கள்.உமாவுக்கு இங்கே ஏதோ ஆபத்து என்றார்கள்.நான் அவளை தொலைபேசியில் அழைத்தேன்.பலரை அழைத்தேன்.அவளோடு பேச முடியவில்லை.குழம்பிய மனநிலையில் இருந்தபோது இவர்கள் மேலும்,மேலும் உமாவுக்கு சங்கத்தால் ஆபத்து என்றே சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போதுதான் சந்துரு புகுந்து என்ன கடத்தினான்.இவர்கள் அவனை எப்படி மோப்பம் பிடித்து வந்தார்கள் என தெரியவில்லை.கோயிலுக்குள் சந்துருவை பிட்சுகள் கொன்றுவிடுவார்கள் என நினைத்துக்கொண்டு காரில் நிம்மதியாக தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.இவர்கள் வந்து என்னை விடுவித்தனர்.கொரியா போக இது நல்ல வாய்ப்பு என சொன்னார்கள்.நான் உதவ மறுத்தேன்.அவர்கள் அடையாள அட்டையை காட்டியதும் தான் அவர்கள் நம்பகமானவர்கள் என தெரிந்தது.அதன் பின்னரே கோயிலுக்கு வந்தோம்.எங்கும் பிணக்குவியல்கள்.நல்லவேளையாக உங்களை காப்பாற்றினோம்.உமாவை காப்பாற்ர அடுத்து கொரியா வந்தோம்.அவர்களுக்கு உதவினால் அவர்களும் பதிலுக்கு உதவுவதாக சொன்னார்கள்" என்றான் அரவிந்த். "உமாவுக்கு என்ன ஆச்சு?" என பதற்றத்துடன் கேட்டான் சந்துரு. "லீ ஒஷாராவுக்கு தான் முழு விவரமும் தெரியும்.அவர் வந்ததும் சொல்வார்" என்றாள் தேன்மொழி. "அவர் நல்லவரா கெட்டவரா?இந்த சங்கம் பற்றி எதுவும் தெரிய மாட்டேன் என்கிரதே?நல்லவர்கள் என்றால் ஏன் இத்தனை மூடுமந்திரம்?துப்பாகிகளோடு பிட்சுகள் காவல் இருப்பது எதற்கு?" என்றான் சந்துரு. "அது தற்பாதுகாப்புக்கு.ஒரிசாவில் நக்சலைட் தொல்லை அதிகம்.அதனால் அனைவரும் அங்கு துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்வது வழக்கம்.நாம் வந்தபின் நக்சலை கும்பல் ஒன்று வந்து அந்த கோயிலுக்கு தீ வைத்தது தெரியுமா?அது உண்மையில் இந்த உளவுப்படையினர் செய்த வேலை.இவர்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கும் நக்சலைட் கும்பலை கோயிலை எரிக்க சொல்லி விட்டனர்.அப்போதுதான் அந்த 20 பிணங்கள் மறைக்கப்படும் என்ற திட்டம்.மற்றபடி சேட்டு மகளும் மற்றவர்களும் பத்திரமாக உளவுத்துறை கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றனர்.விரைவில் அவர்கள் சொந்தக்காரர்களிடம் ஒப்படைத்து விடுவார்கள்" என்றான் அரவிந்த். "லீ ஒஷாரா நல்லவரா,கெட்டவரா?' என்றான் சந்துரு "தெரியலையே" என சொன்னான் அரவிந்த். "உமாவுக்கு என்ன ஆச்சு என அவரிடம் கேள்" என சொன்னான் சந்துரு. கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தார் ஒஷாரா. 100 ஆயுசு என யாரும் சொல்லவில்லை. (தொடரும்)

124.anjchel enatha anmai

"அப்பா" என தேன்மொழி தமிழில் முணுமுணுத்தது லீ ஒஷாராவுக்கு புரியவில்லை."உனக்கு தெரிந்தவர்களா?" என கேட்டார். "ஆம்.எனது தந்தை" என்றாள் தேன்மொழி. "மிக்க மகிழ்ச்சி.அப்போது நீ போக வேண்டாம்.வேறு யாரையாவது அனுப்புகிறேன்.நீண்ட நாள் கழித்து சந்திக்கிறீர்கள்.பேசுங்கள்.பிறகு வருகிறேன்" என சொல்லி விட்டு ஒஷாரா வெளியே போனார். "தேனு.." என ஓடிப்போய் கட்டிப்பிடித்தார் இளங்கோ.அவர் கண்களில் கண்ணீர்.ஒரே மகள்,சன்யாசினியாய் நின்றால் எந்த தகப்பனால் தாங்க முடியும்? "அம்மா எப்படி இருக்கிறார்?" என கேட்டாள் தேன்மொழி.ஏனோ அவள் அழவே இல்லை.அவள் மனம் துறவியின் பக்குவத்தை அடைந்திருந்தது. 'அம்மா இன்னும் சாகவில்லை.அது நடந்தால் தான் அவளுக்கு நல்லது.அரை பைத்தியமாய் தேனு,தேனு என புலம்புவதை விட செத்தால் நல்லதுதானே?" என்றார் இளங்கோ. "நீங்கள் வந்தீர்கள் சரி.இந்த நீசர்களை ஏன் கூட அழைத்து வந்தீர்கள்?இவர்கள் இருக்கும் அறையில் இருப்பதே அருவருப்பாய் இருக்கிறது" என்றாள் தேன்மொழி. "யாரை சொல்கிறாய்?" என கேட்டார் இளங்கோ.அந்த அறையில் அவர்கள் நால்வர் மட்டுமே இருந்தனர். "உங்கள் நண்பர்கள் இருவரையும் தான்" என்றாள் தேன்மொழி. அரவிந்தின் முகம் இருண்டது.தலை கவிழ்ந்து நின்றான். "உனக்கு நடந்தது எதுவும் தெரியாது தேன்மொழி.சந்துரு தன் மனைவியை தேடி பைத்தியமாகவே ஆகிவிட்டான்.அதனால் தான் கூட்டி வந்தேன்" என்றார் இளங்கோ. "சந்துரு மனைவியை தேடி வந்தான் சரி.இந்த மாபாதகன் எதற்கு வந்தான்?இவனால் தான் மகேசு(சந்துருவின் மனைவி, உமாமகேஸ்வரி) இந்த நிலைக்கு ஆளானாள்.பாவி,சண்டாளா,செய்த துரோகம் போதாதா?இங்கேயும் வந்து விட்டாயா?" என கேட்டாள் தேனு. "உனக்கு விவரம் தெரியவில்லை.இவர் உளவுத்துறையை சேர்ந்தவர்" என்றார் இளங்கோ. "இவனா உளவுத்துறையை சேர்ந்தவன்?இவன் உருப்படாத துறையை சேர்ந்தவன்.கொலைகாரன்.அயோக்கியன்" என ஆவேசத்துடன் கத்தினாள் தேனு.அரவிந்த் மீது பாய்ந்தாள்.இளங்கோ குறுக்கிட்டு தடுத்தார். "சந்துரு விழித்துக் கொள்ளப் போகிறான்.வெளியே போய் பேசலாம்" என மெல்லிய குரலில் சொன்னார் அரவிந்த். "விழித்து கொள்ளட்டுமே?நீ செய்த சினேகித துரோகம் அப்போதாவது தெரியட்டும்.உன்னை அவன் வெட்டி கொன்றால் கூட நீ செய்த பாவம் தீராது" என்றாள் தேனு. "என் கதை எப்படியோ ஆகட்டும்.மகேசுவின் வாழ்க்கையாவது மிஞ்சட்டும்.சந்துருவுக்கு எதுவும் தெரிய வேண்டாம்." என்றார் அரவிந்த். 'அவனுக்கு தெரிந்தாலும் பெரிதாக ஒன்றும் குடிமுழுகாது.மகேசை இனி யாரும் காப்பாற்ற முடியாது.நீங்கள் இருவரும் இந்தியா போய் இனி வேறு பெண்களின் வாழ்வை கெடுங்கள்" என்றாள் தேனு. "எனக்கு தலையும் புரியவில்லை,வாலும் புரியவில்லை.என்ன நடந்தது என சொல்லிவிட்டு திட்டிக்கொள்ளுங்கள்" என்றார் இளங்கோ. "உங்கள் பெண்ணுக்கு பாதி விவரம் தான் தெரியும்.அதை வைத்துக்கொண்டு என்னை இந்த வாங்கு வாங்குகிறாள்.இவள் கூச்சல் போட்டு சந்துரு எழுந்தால் அப்புறம் மகேசுவின் வாழ்க்கை நாசமாய்விடும்.வெளியே போய் பேசலாம்" என்றார் அரவிந்த். "நீ என்று அவளை பலாத்காரம் செய்தாயோ அன்றே அவள் வாழ்வு அழிந்துவிட்டது.இனி எங்கே புதிதாக அழிய?பாவி,கிராதகா,உன்னை கழுவில் ஏற்றவேண்டும்" என்றாள் தேன்மொழி. --------------------------------- "என்ன சொல்கிறாய்?" என அதிர்ச்சி அடைந்தார் இளங்கோ."சரி எதுவாக இருந்தாலும் இங்கே வேண்டாம்,வெளியே போய் பேசலாம்" என்றார். "ஆ.." என சந்துரு முனகும் சத்தம் கேட்டது.சந்துரு மயக்கம் தெளிந்து எழுந்தான்.இளங்கோ ஓடிப்போய் பார்த்தார்.சந்துருவின் முதுகில் சரியான அடி.வீங்கியிருந்தது.எழ முடியவில்லை. "உனக்கு ஒன்றும் இல்லை.தோள்பட்டை விலகி இருக்கிறது.எலும்பு முறிவு இருக்கலாம்.எக்ஸ்ரே இந்த ஊரில் எங்கே இருக்கிறது? பெயின்கில்லர் வந்தால் வலி நின்றுவிடும்.அசையாது இரு" என்றார் இளங்கோ. அரவிந்தை பார்த்தான் சந்துரு.அவன் முகம் மாறியது. "நீ எதற்கு இங்கே வந்தாய்?உன்னால் தான் எனக்கு இந்த நிலைமை" என்றான் சந்துரு. "உன் வாழ்க்கையையே அழித்தவன் இந்த மாபாவி தான்" என்றாள் தேனு. அப்போதுதான் அவளை சந்துரு பார்த்தான்.இளங்கோவின் மகள் என்று உடனடியாக கண்டுபிடித்து விட்டான்.போட்டோவில் பார்த்ததுபோக இளங்கோவின் ஜாடை அப்படியே முகத்தில் எழுதி ஒட்டி இருந்தது. "அரவிந்த்சாமி,நீ வெளியே போ.சந்துரு சொல்கிறானில்லை.?அவனுக்கு ஓய்வு தேவை" என்றார் இளங்கோ. "என்னது?இவன் பெயர் அரவிந்த்சாமியா?ஓகோ.புனை பெயர் வேறு வைத்துக்கொண்டானா?இவன் நிஜ பெயர் வெங்கடாசலம்.ஸ்டைல் பெயர் வேறு இவனுக்கு கேட்கிறதா?" என்றாள் தேனு. "உங்கள் சண்டையை வெளியே வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்" என்றார் இளங்கோ. "சந்துருவுக்கு எப்படியும் தெரியவேண்டியது தானே?சந்துரு மட்டும் சாதாரணமானவன் என நினைக்க வேண்டாம்.இவனும் கடைந்தெடுத்த அயோக்கியன்" என்றாள் தேனு. 'நான் என்ன தப்பு செய்தேன்?" என குழம்பினான் சந்துரு. "அம்மா தாயே,உன் காலில் வேண்டுமானாலும் விழுகிறேன்,வெளியே வந்து நம் சண்டையை வைத்துக்கொள்ளலாம்" என கெஞ்சினான் அரவிந்த். "இது மறைக்க வேண்டிய விஷயமில்லை.இவன் வாழ்வை கெடுத்தது போதும்.நீ சொல்கிறாயா அல்லது நானே சொல்லட்டுமா?" என கேட்டாள் தேனு. "நானே சொல்கிரேன்.என்றோ சொல்லி இருக்கவேண்டிய விஷயம்.நேற்று லேசாக அதை பற்றி பேச்செடுத்தேன்.இந்த மடையன் கோபித்துக்கொண்டு போய் விட்டான்" என்றான் அரவிந்த். "சந்துரு,அதிர்ச்சி அடையாமல் கேள்.மகேசும் நானும் சிறுவயது முதல் காதலித்தோம்.ஒரே பள்ளி,பக்கத்து பக்கத்து வீடு.அவளை தவிர வேறு தோழி எனக்கு இல்லை.என்னை விட்டால் அவளுக்கு வேறு யாரும் விளையாட்டு தோழன் கூட இல்லை.மெதுவாக வளர்ந்த இந்த நட்பு எப்படி தெய்வீக காதலானது என்றே எனக்கு தெரியவில்லை" என்றான் அரவிந்த். அதிர்ச்சியில் வாயடைத்து நின்றான் சந்துரு. "தெய்வீக காதலன் செய்யும் வேலையா நீ செய்தாய்?" என கேட்டாள் தேனு. "நீ ஒரு உலக அனுபவம் இல்லாத ஜடம்.ஆள்தான் வளர்ந்திருக்கிறாயே தவிர அறிவு சுத்தமாக இல்லை.ஏன் இப்படி எண்ணையில் விழுந்த கடுகு போல் குதிக்கிறாய்?நான் தான் சொல்கிறேன் என்றேனே" என்றான் அரவிந்த்.சந்துரு பக்கம் திரும்பினான்.மிடறு விழுங்கினான். "அந்த வாங்கு வாங்கினாய்.வாயய் திறந்து சொல்லவேண்டியதுதானே உன் லட்சணத்தை" என்றாள் தேனு."சந்துரு இவனால் அதை சொல்ல முடியாது.நானே சொல்கிறேன்.இந்த சண்டாளன் மகேசை ஒரு நாள் பலாத்காரம் செய்து விட்டான்" என்றாள் தேனு. பேச்சிழந்து நின்றான் சந்துரு.அதிர்ச்சியில் அவனுக்கு பேச்சே வரவில்லை. "இவன் அந்த காரியத்தை செய்ததும் மகேசு பைத்தியம் பிடித்தவள் மாதிரி ஆகிவிட்டாள்.அப்போது அவளுக்கு வயது 17 தான்.அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்தது அவள் வேதனைகள்" என்றாள் தேனு. "நான் செய்தது தப்புதான்.தனியாய் வீட்டில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அந்த மாதிரி நடந்துவிட்டது.அதன்பின் ஆயிரம் முறை மன்னிப்பு கேட்டேன்.காலில் விழுந்தேன்.உடனடியாக கல்யாணம் செய்து கொள்வதாக சொன்னேன்.என்ன சொல்லியும் அவள் கேட்கவில்லை.என்னை கத்தியால் குத்த வந்துவிட்டாள்" என்றான் அரவிந்த். "உன்னை மட்டுமா குத்த வந்தாள்?அட பாதகா,இப்போது புரிகிறது எல்லாமும்" என்றான் சந்துரு. "சந்துரு என்னை கோபித்து ஒன்றும் ஆகபோவதில்லை.தப்பு செய்தேன்.இல்லை எனவில்லை.ஆனால் அதற்கு பரிகாரம் செய்ய முயன்றேன்.அவள் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.கல்யாணத்துக்கு பின்னும் அவள் சந்தோஷமாக இருக்க மாட்டாள் என்பது எனக்கு தெரியும்.அவள் மனதை என்னை போல் அறிந்தவன் வேறு யாருமில்லை.அந்த மாதிரி நடந்ததும் அவளுக்கு இந்த விஷயம் என்றாலே அலர்ஜி மாதிரி ஆகிவிட்டது." என்றான் அரவிந்த். "என்னால் எழ முடிந்தால் உன்னை விட்டு வைத்திருக்க மாட்டேன்." என உறுமினான் சந்துரு."அட பாவி,அவள் மேல் எத்தனை அன்பு வைத்திருந்தேன்.அவளாவது சொல்லியிருந்தால் உன்னிடமே அனுப்பியிருப்பேனே.ஒன்றுமே வாயை திறக்காமல் இருந்துவிட்டாளே" என அழுதான் சந்துரு. "இவன் அதன்பின் என்ன செய்தான் என கேள்" என்று சொன்னாள் தேனு (நாளை தொடரும்)

123.manliness which dint say dont fear

(I copied and pasted unicode from mac.One friend told me that if i do so it will be ok.Tell me if it doesnt work.pls post your feedback in english) சந்துருவும் அரவிந்தும் சைக்கிளை அழுத்தி அழுத்தி ஓய்ந்து போயினர்.அரவிந்த்சாமிக்காவது தாக்கு பிடிக்க முடிந்தது.சந்துருவால் முடியவில்லை.10 மைல் ஓட்டுவதற்குள் மூச்சு வாங்கினான்.15வது மைலில் படுத்து விட்டான். "கிழிந்தது" என்றார் அரவிந்த்."இன்னும் 80 மைலுக்கு மேல் போக வேண்டும்.பகலில் போக முடியாது.இரவில் பதுங்கி பதுங்கி தான் போக முடியும்.நீ சைக்கிள் ஓட்டும் அழகு இதுவா" என்றார். மரத்தடியில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தனர். "உன் மனைவியை பற்றி சொல்.உங்களுக்கு எப்போது கல்யாணமானது?" என்றார் அரவிந்த். "ஒரு வருடத்துக்கு முன்" என்றான் சந்துரு.மனைவியை பற்றி பேச்செடுத்ததும் அவன் முகத்தில் ஒரு ஒளி வந்துவிட்டது."நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம்.அவள் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கிறேன்" என்றான். "திருமணத்துக்கு முன் அவளோடு பேசினாயா?" என கேட்டார் அரவிந்த். "இல்லை.எனக்கு சேல்ஸ்மேன் வேலை.நான் அப்போது இந்தூரில் இருந்தேன்.போட்டோ அனுப்பினார்கள்.மிகவும் பிடித்திருந்தது.அம்மா,அப்பா போய் பார்த்து வந்தார்கள்.கல்யாணத்துக்கு 2 நாள் முந்தி தான் ஊர் வந்தேன்" என்றான் சந்துரு. "கல்யாணத்துக்கு முன் ஒருதரம் கூட பேசவில்லையா?" என கேட்டார் அரவிந்த்சாமி. "இல்லை" என்றான் சந்துரு. "கல்யாணத்துக்கு பின் என்ன நடந்தது?" என கேட்டார் அரவிந்த்சாமி "இதை எல்லாம் ஏன் கேட்கிறீர்கள்?பர்சனல் விஷயம்" என்றான் சந்துரு. "வக்கிலிடமும்,டாக்டரிடமும் உண்மையை மறைக்க கூடாது" என்றார் அரவிந்த். "நீங்கள் வக்கிலுமல்ல.டாக்டருமல்ல" என்றான் சந்துரு. அரவிந்த் கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசாமல் மவுனமாக இருந்தார். "சரி கிளம்பலாம்" என்றான் சந்துரு. "இரு என்ன அவசரம்" என்றார் அரவிந்த்."ஒரு பேச்சுக்கு கேட்கிறேன்.கோபிக்காமல் பதில் சொல்.நிஜமாகவே உன் மனைவி இன்னொருவனுடன் ஓடிப்போயிருந்தால் என்ன செய்வாய்?" என்று கேட்டார். சந்துருவின் முகம் மெதுவாக மாறியது.கண்களில் ரத்த சிவப்பு ஏறியது.16 பேரை வெட்டியபோது வந்த வெறி அவன் கண்களில் வந்து அமர்ந்தது. "கண்டதுண்டமாக வெட்டுவேன்.அவளையும்,அவள் கூட போனவனையும் இழுத்து வைத்து வெட்டி கொல்வேன்" என கூச்சல் போட்டான் சந்துரு. "ஏன் கத்துகிறாய்?ஒரு பேச்சுக்கு என முன்பே சொன்னேனே" என்றார் அரவிந்த்சாமி. "என்னால் தாங்க முடியவில்லை" என்றான் சந்துரு.அவன் கண்ணில் பல நாட்கள் கழித்து முதல் முறையாக கண்ணீர் வழிந்தது."அவளுக்கு என்ன ஆனதோ?யார் கையில் சிக்கி என்ன சீரழிகிறாளோ என வேதனை பட்டு தினமும் செத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்" என அழுதான். "உங்கள் கல்யாண வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இருந்ததா?" என மீண்டும் கேட்டார் அரவிந்த். "ஏன் மீண்டும் மீண்டும் இதையே கேட்கிறீர்கள்?" என்றான் சந்துரு.ஏதோ சந்தேகம் அவன் மனதில் எட்டி பார்த்தது."உண்மையை சொல்லுங்கள்.உங்களுக்கு ஏதோ விஷயம் தெரிந்திருக்கிறது.இல்லையெனில் இதையே துருவி,துருவி கேட்க மாட்டீர்கள்.யார் நீங்கள்?என் மனைவியை எங்கே அனுப்பினீர்கள்?அவள் எங்கே?எவனோடாவது ஓடிப்போயிருந்தால் சொல்லிவிடுங்கள்.சனியன் விட்டதென்று இந்தியா போய் வேறு வேலையை பார்க்கிறேன்" என்றான். "நீ உண்மையை பேசினால் தான் நான் பேச முடியும்" என்றார் அரவிந்த்."நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்" என்றார். "முடியாது" என தலையை அசைத்தான் சந்துரு. "அப்போது என்னை எதுவும் கேட்காதே" என்றார் அரவிந்த். சற்று நேரம் தலையை குனிந்து அமர்ந்திருந்தான் சந்துரு.ஏதேதோ சிந்தனைகள் அவன் மனதில் ஓடின.சிறிது நேரம் கழித்து எழுந்தான். "நீங்கள் பேசியது அனைத்தையும் என் மனதை விட்டு தூக்கி எறிந்து விட்டேன்" என உறுதியுடன் சொன்னான்." என் மனைவி உத்தமி.பதிவிரதை.கலியுக சீதை.அவளை பற்றி தவறாக நினைத்த என் நெஞ்சை சூடு போட்டாலும் பாவம் தீராது.ஐயா அரவிந்து.நீ செய்த அனைத்து உதவிக்கும் நன்றி.இனி இது என் பிரச்சனை.நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.என் மனைவியை தவறாக பேசிய நீ இனி என் கண்ணில் பட்டால் உன்னை வெட்டி கொன்று விடுவேன்" என்றான். சைக்கிளை எடுத்தான்."நீங்கள் யாரும் வேண்டாம்." என்றான்."நான் ஆண்மகன்.என் மனைவியை காக்க எனக்கு தெரியும்.உலகம் முழுவதையும் அழித்தேனும் அவளை மீட்பேன்" என சூளுரைத்தான். யாங் யாங் நோக்கி சைக்கிளை வெறியுடன் அழுத்தினான். புள்ளியாக அவன் மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் பிட்சு. வடகொரியா மிகவும் ஏழ்மையான தேசம்.மற்ற ஆசியநாடுகளில் ஆயிரம் தான் கஷ்டம் இருந்தாலும் மக்கள் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு இருக்கும்.இங்கே அதுவும் இருக்காது.நாளை உயிர் வாழ்வோமா என்பதே அங்கு நிச்சயமில்லை.போலிஸ் எப்போது யாரை பிடிக்கும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது.எந்த அரசு அதிகாரியை பற்றி வாயை திறந்து ஏதாவ்து சொன்னாலும் சொன்னவருக்கு சங்கு உறுதி. சிறைகளில் பாலியல் பலாத்காரம் சர்வசாதாரணம்.கிட்டத்த்ட்ட 18 மணிநேரம் சிறைகளில் வேலை வாங்குவார்கள்.மக்களுக்கு ரேஷன் ஒரு நாளைக்கு 300 கிராம் உணவு மட்டுமே.விடுமுறைநாட்களில் அதுவும் கட். இப்படி ஏழ்மையான தேசத்தில் ரோடுகள் தேவை இல்லை.அங்கே இருக்கும் சில கார்களும் யான் யாஙில் மட்டுமே ஓடும்.யாங் யாங் தாண்டினால் படுகேவலமாக சாலைகள் இருக்கும்.அந்த சாலையில் சைக்கிளை அழுத்தி போவது சாதாரன விஷயமல்ல. ஏதோ வெறியில் சந்துரு சைக்கிளை அழுத்த துவங்கினான்.ஆனால் கொஞ்ச நேரம் ஓட்டியதும் தான் எங்கே போகிறோம் என்பதே தெரியவில்லை.கும்மிருட்டு.இரு மருங்கிலும் அடர்ந்த காடு.சைக்கிளில் விளக்கு வெகு மங்கலாக எரிந்தது.குளிர் உடலை குத்தி கிழித்தது.கோடை வந்துவிட்டது எனினும் இரவில் 30 டிகிரி குளிர் அடித்தது. சிறிது நேரம் கழிந்த பின் சைக்கிள் லைட் உயிர் விட்டது.பனி விழத்துவங்கியது.காலை ஆனால் சைக்கிளில் போக முடியாது.போலிஸ் நிறுத்தி கேட்டால் சொல்ல எந்த பதிலும் இல்லை. இன்னும் மிஞ்சினால் ஒரு மணிநேரமே ஓட்ட முடியும்.அதன்பின் பதுங்க இடம் தேட வேண்டும்.அந்த பிட்சு இருந்திருந்தால் யோசனை சொல்லியிருப்பான்.ஆனால் அவன் என்ன கேள்வி கேட்டுவிட்டான்?சந்துருவுக்கு மனசே ஆறவில்லை. பனியில் எதிரே என்ன இருக்கிறது என்பது கூட தெரியவில்லை.வேகத்தை கூட்டினான்.எதிரே வெள்ளையாக ஏதோ வருவது போல் தெரிந்தது.பிரேக்கை அழுத்த,அழுத்த...அது வந்து சைக்கிள் மேல் மோதியது. தூக்கி வீசப்பட்டு சந்துரு கீழே விழுந்தான்.அடுத்த வினாடி மயங்கி விழுந்தான். -- பிட்சுவை அதிகாலை நேரத்தில் எதிர்பார்க்காத இளங்கோ அதிர்ச்சி அடைந்தார்."என்ன ஆச்சு?ஏன் தனியாக திரும்பி வருகிறாய் அரவிந்த்?" என கேட்டார். "சந்துரு ஒரு மடையன்.மூர்க்கன்" என திட்டினான் அரவிந்த்.நடந்ததை முழுவதும் சொன்னான். தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தார் இளங்கோ. இளங்கோ வீட்டுக்கு முன் ஒரு கார் வந்து நின்றது.உள்ளிருந்து அவர்கள் ஏரியா மடத்தின் தலைமை பிட்சு அவசர அவசரமாக இறங்கி ஓடி வந்தார். "சந்துரு கார் மீது இரவில் மோதி அடிபட்டு கிடக்கிறான்.சுற்று வட்டாரத்தில் நீங்கள் தான் டாக்டர்.வாருங்கள் " என்றார். அரவிந்தும்,இளங்கோவும் அடித்து பிடித்துக்கொண்டு காரில் ஏறினர். சந்துரு சைக்கிளில் கஷ்டப்பட்டு கடந்த 30 மைல்களை கார் 20 நிமிடத்தில் கடந்தது.ஒரு கொரிய கிராமத்தில் புகுந்தது.அங்கே இருந்த மடத்தில் கட்டிலில் சந்துரு படுத்திருந்தான். உடனடியாக அவனை சோதனை செய்தார் இளங்கோ.உயிருக்கு ஆபத்தில்லை எனினும் எலும்பு முறிவு இருக்கும் போல் தோன்றியது. "அவனை எப்படியும் காப்பாற்றி விடு இளங்கோ" என ஒரு குரல் கேட்டது.திரும்பினால் ஒரு பிட்சு நின்றிருந்தார். "என் கார் மீது தான் அவன் மோதினான்" என்றார் அவர்.அவருக்கு வயது எப்படியும் 70க்கு மேல் இருக்கும் என தோன்றியது.ஆனால் இன்னும் நடுத்தர வயதின் இளமையோடு தான் இருந்தார்.நரை,சுருக்கம் எதுவும் முகத்தில் இல்லை. அவரை பார்த்ததும் இளங்கோ பேச்சிழந்து நின்றார்.அரவிந்தும் தான்.அவரை அடையாளம் காண்பதில் அவர்களுக்கு சிரமமே இல்லை. அவர் தான் ஷென்ரிக்கியோ மதத்தின் முதல்வன்,தலைமை மதகுரு லீ ஒஷாரா. "அவும் ஷெக்ன்ரிக்கியோ" என பரவசத்துடன் சொன்னபடி பணிந்தனர் சீடர்கள் அனைவரும்.இளங்கோவும்,அரவிந்தும் கூடத்தான். "அவும் ஷென்ரிக்கியோ.இறைவன் காப்பான் எழுங்கள்" என்றார் லீ ஒஷாரா.அனைவரும் எழுந்தனர். "இரவில் பனி விழுந்தது.காரில் விளக்கு மிக மங்கலாக எரிந்தது.இந்த பாழாய் போன தேசத்தில் கார் ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் அவ்வளவு சீக்கிரம் கிடைக்காதே.காலையில் மாற்றலாம் என்றிருந்தேன்.அதற்குள் இவன் வந்து மோதிவிட்டான்" என்றார் லீ ஒஷாரா. பேச்சிழந்து நின்றார் இளங்கோ. "மருந்து எதுவும் வேண்டுமா?யாங் யாங் போய் வாங்கி வர சொல்கிறேன்" என்றார். "எலும்பு முறிவு இருக்கும் போலிருக்கிறது.பேன்டேஜ் துணி கூட இல்லை" என்றார் இளங்கோ. "யாங் யாங்கில் கூட அது கிடைக்குமா என்பது சந்தேகம் தான்.இருப்பினும் மேயரிடமே பேசி வேண்டியவற்றை வாங்க சொல்கிறேன்.யாங்,யாங் யாராவது போகவேண்டுமே?நீங்கள் மருந்து பட்டியலை எழுதுங்கள்.நான் மற்றவற்றை பார்த்துக்கொள்கிறேன்" என்றார். வேண்டிய மருந்துகளை ஒரு சீட்டில் எழுதி தந்தார் இளங்கோ. "தேன்மொழி" என அழைத்தார் லீ ஒஷாரா. டீனேஜ் வயதில் ஒரு இந்திய பெண் வந்து அவர் முன் நின்றாள். "இந்த மருந்துகள் உடனடியாக வேண்டும்.புரிகிறதா" என்றார் ஒஷாரா. தேன்மொழி ஒஷாராவை பார்க்கவில்லை.மருந்து சீட்டையும் பார்க்கவில்லை. எதிரே நின்ற இளங்கோவையே பார்த்தாள்."அப்பா.." என முணுமுணுத்தாள். அறையில் கனத்த மவுனம் நிலவியது. (தொடரும்)

122.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை-8 அரவிந்த்சாமி

வடகொரிய தலைநகர் யோங்யாங், தேடாங் நதிக்கரையில் அமைந்த நகரம்.வடகொரியா சபிக்கப்பட்ட தேசம்,ஏழ்மையில் உழலும் தேசம் என இளங்கோவும்,சந்துருவும் கேள்விப்பட்டிருந்தனர்.ஆனால் யாங்க்யாங்கில் இறங்கியதும் அது தெரியவில்லை.முதலில் அவர்களை தாக்கியது கடும்குளிர்.பிப்ரவரியில் பூஜ்யம் டிகிரி செல்சியசுசுக்கு கீழே போகும் குளிர்.என்னதான் அதற்கேற்ற உடைகளை அணிந்திருந்தாலும் வாழ்வில் முதன்முறையாக அப்படி ஒரு குளிர் தாக்கும்போது நடுக்கம் வரத்தான் செய்யும். யாங்யாங் நகர தெருக்களில் வாகனம் போனபோது ஏதோ ஏழ்மை கண்ணுக்கு தெரியவே இல்லை.சாங்வாங் தெரு உலகின் எந்த நகரத்துடனும் போட்டியிடும் வகையில் பெரிய கட்டிடங்களுடன் தான் இருந்தது.ஆனால் தெருக்களில் கார்கள் சுத்தமாக காணப்படவில்லை.சைக்கிள் தான் மக்களின் வாகனமாக காணப்பட்டது. வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த இளங்கோவிடம் பிட்சு மெதுவாக "நீ இதற்கு முன் என்ன வேலை செய்து கொண்டிருந்தாய்?" என கேட்டார் "டாக்டர்,பாலியல் நிபுணர்" என்றார் இளங்கோ. "பழனி வைத்தியர் போல" என முணுமுணுத்துக்கொண்டார் பிட்சு."நீ.." என சந்துருவை பார்த்து கேட்டார். "பைப் கம்பனி சேல்ஸ்மேன்." என்றான் சந்துரு."படிப்பு பி.காம்" என்றான்.பாதியில் படிப்பை விட்டதை சொல்லவில்லை. "இந்த புத்தகங்களை வைத்துகொள்ளுங்கள்.உதவும்" என்றார் பிட்சு.30 நாட்களில் கொரிய மொழி எனும் புத்தகம். இவர்கள் போன வேன் யாங்யாங்கின் குயோக் எனும் இடத்தில் சென்று நின்றது.அனைவரும் இறங்கி அங்கிருந்த கோயிலுக்குள் நுழைந்தார்கள்.அடுத்த நாள் காலையில் தலைமை பிட்சு அவர்களை சந்திப்பார் என்று சொல்லப்பட்டது. அன்றிரவு பிட்சு ரகசிய மீட்டிங் ஒன்றை ஏற்பாடு செய்தார்.அனைவரும் பிட்சுவின் அறையில் கூடினர். "சில விஷயங்களை முதலில் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்" என்றார் பிட்சு."நீங்கள் இருவரும் சிவிலியன்கள்.போர்,சண்டை,உளவு,ரத்தம் என எந்த அனுபவமும் இல்லாதவர்கள்.அதனால் சில விஷயங்களை மறைத்தேன்.ஆனால் ஒரே இரவில் 16 கொலைகளை செய்ததை கண்டு அசந்து போய்தான் கூட்டிவந்தேன்" என்றார். "நீங்கள் எல்லாரும் யார்" என்று கேட்டான் சந்துரு. "நாங்கள் இந்த மத ஸ்தாபனத்தில் நடப்பதை உளவறிய வந்தவர்கள்.எந்த நிறுவனத்தை சார்ந்தவர்கள் என்பது இப்போதைக்கு ரகசியமாக இருக்கட்டும்" என்றார் பிட்சு. "உங்கள் பெயரையாவது சொல்லுங்கள்" என்றார் இளங்கோ. "பெயரா முக்கியம்" என்றார் பிட்சு."அரவிந்த்சாமி என வைத்துகொள்ளுங்களேன்" என்றார். "உங்கள் முகம் ஆந்தை மாதிரி இருக்கு.வேணும்னா ஆந்தை சாமி என கூப்பிடுகிறேன்" என்றார் இளங்கோ. "எப்படியோ கூப்பிட்டுக்கொள்ளுங்கள்" என்றார் அரவிந்சாமி. "நீங்கள் சி.பி.ஐ.யா?" என கேட்டான் சந்துரு. பதிலே சொல்லாமல் அடுத்த விஷயத்துக்கு தாவினார் அரவிந்த்சாமி. "இந்த ஸ்தாபனத்தில் நம் உளவாளிகள் கொரியாவுக்குள் கால் வைத்ததே இல்லை.முதல் முதலாக நாம் தான் வந்திருக்கிறோம்.பல இடங்களுக்கும் நாம் பிரித்து அனுப்பப்படுவோம்.இந்த சபிக்கப்பட்ட தேசத்தில் தொலைபேசி கூட கிடையாது.ஒரு தரம் பிரிந்தால் நாம் மறுபடி தொடர்பு கொள்ள எந்த வழிமுறையும் கிடையாது.நீங்கள் செய்ய வேண்டியது ஒழுங்காக அவர்கள் சொல்லும் வேலையை செய்ய வேண்டியது.என்ன நடக்கிறது என்பதை கவனித்துக்கொண்டே வாருங்கள்.என்ன கோல்மால் செய்தாவது இந்த அமைப்பின் மேல் மட்டத்துக்குள் நம்மில் ஒருவராவது போய்விடவேண்டும்." என்றார். "கொரியாவில் முக்கியமாக சொல்ல வேண்டியது உன் வேலையை பார் என்பதே.இங்கு பல அடாவடிகள் நடக்கும்.கண்முன் கொலை செய்வார்கள்.கண்டுகொள்ள கூடாது.ஏழ்மை கண்னை குத்தும்.மனம் இரங்கி எதையும் செய்துவிடக்கூடாது.உணவு இங்கே கிடைப்பது மிக அரிது.ஆனால் மத நிறுவனத்தில் இருக்கும் நமக்கு சிக்கலில்லை.ஆனால் எக்காரணம் கொண்டும் பொதுமக்களோடு நெருங்கி பழகாதீர்கள்" என்றார் அரவிந்த்சாமி. "என் மனைவியை பார்க்கவேண்டும்" என்றான் சந்துரு. "அவர் எங்கிருக்கிறார் என்பதை மேல்மட்டத்தில் நம்மில் யாரவது நுழைந்தால் தான் கண்டுபிடிக்க முடியும்" என்றார் அரவிந்த்சாமி. "கல்யாணமானது என்றீர்களே.அது பொய்தானே" என்றான் சந்துரு. கண்ணை நேருக்கு நேர் பார்த்து பொய் சொல்வது சாத்தியமில்லை என்பார்கள்.ஆனால் அரவிந்த்சாமி அதில் கை தேர்ந்தவராக இருந்தார். "பொய் தான் சொன்னேன்.மன்னித்துவிடு" என்றார். சந்துருவின் முகம் மலர்ந்தது. அரவிந்த்சாமியின் முகம் வழக்கம் போலவே ஒரு விஷமச்சிரிப்புடன் இருந்தது. அடுத்த நாள் காலையில் தலைமை பிட்சு அவர்கள் அனைவரையும் சந்தித்தார்.நல்ல ஆங்கிலத்தில் பேசினார். "உங்கள் அனைவருக்கும் ஒரு வருத்தமான செய்தி" என்றார்."நீங்கள் வந்த ஒரிசா ஆலயம் மாவோயிஸ்ட் தீவிரவாதிகளால் தீக்கிரையாக்கப்பட்டு அங்கிருந்த 20 பிட்சுகளும் இறந்துவிட்டனர்" என்றார். "அடடா,,அந்தகோ" என போலியாக அனுதாபப்பட்டார் அரவிந்சாமி.சந்துரு சிரிப்பை அடக்க மிகவும் கஷ்டப்பட்டான். "உங்கள் அனைவரை பற்றிய விவரங்களும் அந்த ஆலயத்தில் ரெகார்டில் இருந்தன.அழிந்துவிட்டன.புதிதாக உங்கள் பயோடேட்டாவை மீட்டிங் முடிந்ததும் எழுதி கொடுங்கள்" என்றார் தலைமை பிட்சு. அடுத்த விஷயத்துக்கு போனார். "மனிதனுக்கு சேவை செய்வது இறைவனுக்கு சேவை செய்வது போன்றது என நம் வேதம் சொல்கிறது.இறைபூமியாம் கொரியாவில் கூடியுள்ள நீங்கள் முக்தி பெற வேண்டுமானால் முதலில் மக்கள் பணியில் ஈடுபடவேண்டும்.உதாரணத்துக்கு பள்ளிகுழந்தைகளுக்கு பாடம் சொல்லிதருதல்,சேரிகளை சுத்தம் செய்தல்,சுகாதார கல்வியை பரப்புதல் ஆகியவை.யார் யார் இதற்கு தயாராக இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். அனைவரும் கை உயர்த்தினர். ----------------------------- "அம்மா.." என அலறினான் அந்த கொரிய பெண்.வலிதாங்க முடியவில்லை.குடித்திருந்த மதுவையும் மீறி வலி விண்,விண் என உடல் எங்கும் ஊடுறுவியது. "பொறுத்துக்கொள்" என வேதனையுடன் சொன்னார் இளங்கோ.தன் வாழ்வில் அவர் செய்யும் முதல் சிசேரியன் ஆபரேஷன் அது.அந்த ஆஸ்பத்திரியில் எந்த மருந்தும் இல்லை.உயிர் போகும் நிலையிலிருந்த அந்த கர்பிணிப்பெண்ணுக்கு மயக்க மருந்து இல்லாததால் ஏராளமான மதுவை ஊற்றிக்கொடுத்து ஆபரேஷன் செய்தார். அவள் மீண்டும்,மீண்டும் அலறினாள். சந்துரு மதுபாட்டிலை எடுத்து அவள் வாயில் ஊற்றினான்.ஆனால் அவளால் வலியை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.குழந்தை பிறந்து அதன் அழுகை கூட காதில் விழவில்லை.அதிர்ஷட்வசமாக வலியிலேயே மயக்கம் போட்டு விட்டாள். ஆபரேஷன் முடிந்து கண்ணீரோடு வெளியே வந்தான் சந்துரு.இந்த 3 மாதத்தில் இதுபோல் பல சம்பவங்களை பார்த்துவிட்டான்.மருந்து இல்லாமல்,எந்த உபகரணமும் இல்லாமல் அந்த மருத்துவமனையை அவனும் இளங்கோவும் அரவிந்சாமியும் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.தினமும் கணக்கு வழக்கில்லாமல் நோயாளிகள் எலும்புக்கூடாய் வந்து நின்றார்கள். அவர்கள் பயோடேட்டாவில் மருத்துவமனை அட்டெண்டென்ட் என எழுதி கொடுக்கும்படி இளங்கோ ஆலோசனை சொல்லியிருந்தார்.அப்போதுதான் அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக இருக்க முடியும் என்பது அவர் திட்டம்.அதே போல் தான் நடந்தது. "எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை" என சொன்னார் இளங்கோ."இதற்கு மேல் மனநிறைவு தரும் மருத்துவ பணியை நான் என் வாழ்வில் எங்கும் செய்ததில்லை.மனிதனாய் பிறந்த முழு பயனையும் இந்த 3 மாதத்தில் அனுபவித்து விட்டேன்.இந்த ஊரில் தான் எத்தனை வறுமை,என்ன கொடுமை" என சொன்னார். "உணமைதான்.எனக்கும் இந்த மதத்தை பற்றி இப்போது மோசமாக நினைக்க தோன்றவில்லை.என் மனைவி மட்டும் திரும்ப கிடைத்தால் சாகும் வரை இதே மருத்துவமனையில் தங்கியிருந்து மக்கள் பணி செய்வேன்" என்றான் சந்துரு. "அட பாவிகளா.என் நிலைமை என்ன?" என கோபத்துடன் சொன்னார் அரவிந்சாமி."நான் தான் ஏதோ தப்பு கணக்கு போட்டு ஏமாந்துவிட்டேன் போலிருக்கிறது.என் மற்ற நண்பர்களிடமிருந்து வரும் தகவலின்படி அனைவரும் இதே போல் மக்கள் பணி தான் செய்கிறார்களாம்.நான் ஏதோ என்னை தலைமை பிட்சுவாக்குவார்கள் என கணக்கு போட்டால் இப்படி ஆயம்மா வேலை பார்க்க வைத்துவிட்டார்களே" என்றார். "இன்னும் எத்தனை மாதம் இப்படி வேலை செய்வது?நாம் வந்த வேலை என்ன ஆவது?" என்றான் சந்துரு. "என்ன செய்ய சொல்கிறாய்" என கேட்டார் அரவிந்சாமி. "என் மனைவியை தேட வேண்டும்.எப்படியாவது இந்த மதத்தின் பெரும்புள்ளி ஒருவரை கடத்தி வந்து நாலு மிதி வைத்தால் என் மனைவி இருக்குமிடத்தை சொல்லிவிடுவார்" என்றான் சந்துரு. "முழு கதையும் கெட்டுவிடும்.இது இந்தியா என நினைத்தாயா?இங்கு கார்,வேன் எதுவும் கிடையாது.சைக்கிளில் தான் கடத்த முடியும்.மேலும் தினமும் சாயந்திரம் நாம் இங்குள்ள மடத்துக்கு போக வேண்டும் என்பதை கவனித்தாயா?ஒரு நாள் போகவில்லை என்றாலும் செய்தி மேலிடத்துக்கு போய்விடலாம்." என்றார் அரவிந்சாமி. "நம் இருவருக்கும் காய்ச்சல் வந்து உடம்பு சரியில்லை என்றால் மடத்துக்கு போக வேண்டியதில்லை அல்லவா" என்றான் சந்துரு. "நீ அப்படி வருகிறாயா?சரி.ஆனால் கடத்த வாகனம் வேண்டுமே" என்றார் பிட்சு. "நீங்கள் தான் சொல்லி விட்டீர்களே.சைக்கிளில் கடத்தலாம் என்று.அதே போல் செய்வோம்" என்றான் சந்துரு. -- அன்று இரவில் யாங்யாங் நோக்கி இரு சைக்கிள்கள் விரைந்தன.100 மைல் தூரம் தான்.பதுங்கி பதுங்கி இரவில் தான் போக முடியும்.அடுத்த அத்யாயம் துவங்குவதற்குள் போய் சேர்ந்து விடுவார்கள் என நம்பலாம் (அவர்கள் யாங்யாங் போய் சேர்ந்தபின்.......தொடரும்)

121.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை-7 "நான் யார்?"

7."நான் யார்?" "யார் இவர்கள்?" என கேட்டார் ஒரு பிட்சு. "தெரியவில்லை.இங்கே நடந்த கொலைகளை உடனே ஆலயத்துக்கு தெரிவிக்க வேண்டும்.இவர்களை என்ன செய்வது என்று கேட்கவேண்டும்" என்றார் இன்னொரு பிட்சு. "அவசியமே இல்லை" என்று இன்னொரு குரல் கேட்டது. நான்கு பிட்சுகளும் திரும்பி பார்த்தனர்.வாயிலருகே நம் பழைய நண்பரான மும்பை பிட்சு நின்றிருந்தார்.அவரை நால்வருக்கும் அடையாளம் தெரிந்தது. "நீங்களா?உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே?" என கேட்டார் ஒரு பிட்சு. "இனி தான் ஏதாவது ஆகணும்" என்றார் மும்பை பிட்சு.கலாஷ்னிகோவை எடுத்தார்.சுட்டார்.நால்வரும் அடுத்த வினாடி கீழே விழுந்து உயிர் இழந்தனர். பிட்சு அதன்பின் விரைந்து செயல்பட்டார்.தண்னீர் ஜக்கை எடுத்து இளங்கோ,சந்துரு மீது தெளித்து எழுப்பினார். -- "எதற்கு எங்களை காப்பாற்றினாய்?" என கேட்டான் மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த சந்துரு. "அதுவா முக்கியம்?போய் சேட்டு மகளை கூட்டி வாருங்கள்.அவரை தவிர மற்றவர்களை ஒன்றும் செய்யாதீர்கள்" என்றார் பிட்சு. அறை அறையாக தேடினர் இளங்கோவும் சந்துருவும்.ஒரு அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த கொரியா போகவேண்டிய கும்பலை கண்டுபிடித்தனர்.சேட்டு மகளை மட்டும் நைசாக பேசி வெளியே கூட்டி வந்தனர்.அப்பாவும்,அண்ணனும் செத்த செய்தியை தெரிவித்தனர்.மீராவின் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை. "அம்மாவும்,அப்பாவும் குருதேவர்தான்.அவும் ஷென்ரிக்கியோ." என்றாள் மீரா. "பேச நேரமுமில்லை.பொறுமையும் இல்லை.வேலை ஏராளமாக இருக்கிறது" என்றான் சந்துரு.இருவரும் சேர்ந்து மீராவை கட்டி இன்னொரு அறையில் அடைத்தனர். ----- "அப்படி என்னப்பா தலை போகும் வேலை?" என்று கேட்டார் பிட்சு. "நீ முதலில் எங்களை எதற்கு காப்பாற்றினாய் என்பதை சொல்" என்றார் இளங்கோ. "நீங்கள் இனி என்ன செய்யப்போகிறீர்கள் என்பதை சொன்னால் நான் அதை பொறுத்து சொல்லலாமா வேண்டாமா என யோசிப்பேன்" என்றார் பிட்சு. "சேட்டு மகளை காப்பாற்றிவிட்டோம்.எங்கள் மனைவி,மகள் என்ன ஆனர்கள் என தெரியவில்லை.அவர்களை பார்க்கும் நம்பிக்கையும் இல்லை.இனி போலிஸில் சரணடைவதுதான் திட்டம்" என்றார் இளங்கோ. "அட முட்டாள்களா" என்றார் பிட்சு."உன் மனைவி இருக்குமிடம் போக அருமையான் சந்தர்ப்பம் வந்திருக்கு.நாளை காலை விமானம் வரும்.அதில் ஏறினால் வடகொரியா போய்விடலாம்.அங்கு தான் உன் மனைவியும் அவர் மகளும் இருக்கிறார்கள்" என்றார். "எனக்கு புரியலை" என்றான் சந்துரு."எப்படி என்னை விமானத்தில் ஏற்றூவார்கள்?" "எல்லாவற்றையும் பேசிக்கொண்டிருக்க முடியாது.நீங்கள் இருவரும் இங்கே உட்காருங்கள்.மற்றதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்" என்றார் பிட்சு. --- அதன்பின் புயல் வேகத்தில் காரியங்கள் நடந்தன.திடு திடுவென நிறைய புது பிட்சுகள் வந்தனர்.அனைத்து பிணங்களும் சேர்க்கப்பட்டு ஒரு அறையில் குவிக்கப்பட்டன.கொரியா போக தயாராக இருந்தவர்கள் கட்டி வைக்கப்பட்டு ஒரு வேனில் ஏற்றி செல்லப்பட்டனர்.அவர்களுக்கு பதில் புதிதாக சில நபர்கள் அந்த அறைக்குள் சென்றனர்.சந்ருவுக்கும்,இளங்கோவுக்கும் தலை மொட்டை அடிக்கப்பட்டது.பிட்சு உடை அணிவித்து அந்த அறையில் உட்கார வைக்கப்பட்டனர்.நம் பிட்சுவும் அந்த அறையில் வந்து அமர்ந்து கொண்டார். காலையில் கொரிய விமானம் வந்தது.பைலட்கள் கோயிலில் ரெஸ்ட் எடுத்தனர்.புதிதாக 20 பிட்சுகள் கோயிலில் பொறுப்பேற்றிருந்தனர்.பைலட்களால் ஒரு வித்யாசத்தையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.மாலையில் அனைவரையும் ஏற்றிக்கொண்டு டார்ஜிலிங் நோக்கி விமானம் கிளம்பியது. --- அன்றிரவு காட்டிலிருந்து ஒரு பெரும் கும்பல் ஆய்தங்களுடன் வந்து கோயிலை சூழ்ந்தது.கோயிலுக்கு தீ வைத்தது.சாவகாசமாக அதன்பின் மீண்டும் காட்டுக்குள் சென்றது.கோயில் உள்ளே இருந்த 20 பிணங்கள் சாம்பலாயின. -- "நீங்கள் எல்லாரும் யார்?" என ஆயிரமாவது முறை கேட்டான் சந்துரு. "மர்மப்புன்னகை பூத்தார் பிட்சு.முகத்தில் குத்தலாம் போல் வந்த கோபத்தை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டான் சந்துரு. டார்ஜிலிங் சென்ற விமானம் அங்கே அவர்களை தரை இறக்கியது.அங்கிருந்து பஸ்ஸில் ஏறி நேபாள எல்லை தாண்டினர்.அங்கே மீண்டும் ஒரு விமானம் அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டது. விமானத்தில் நன்றாக தூங்கினான் சந்துரு.எழுந்தபோது பிட்சு அவனை பார்த்து சிரித்தார்."வடகொரியாவுக்கு வருக" என்றார்."இன்னும் சற்று நேரத்தில் கோயிலுக்கு போய் விடுவோம்.அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் உன் மனைவியை பார்க்கலாம்" என்றார் பிட்சு. "யார் நீ?" என மீண்டும் கேட்டான் சந்துரு. ""அதை கண்டுபிடிக்கத்தானே பிட்சு ஆயிருக்கிறேன்.அவும் ஷென்ரிக்கியோ" என்றார் பிட்சு. "உன்னை கட்டிப்போட்டிருந்தபோதே கொன்றிருக்க வேண்டும்" என்றான் சந்துரு. "இன்னும் சற்றுநேரத்தில் விமானம் கீழே இறங்கிவிடும்.அதன்பின் சாவகாசமாக கொலை செய்து கொள்" என்றார் பிட்சு (தொடரும்) அத்யாயம் 1 அத்யாயம் 2 அத்யாயம் 3 அத்யாயம் 4 அத்யாயம் 5 அத்யாயம் 6

120.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை - 6

இளங்கோவும் சந்துருவும் காட்டில் புகுந்து கோயிலை நோக்கி நடந்தனர்.நேரம் நள்ளிரவை தாண்டி இருந்தது.டார்ச் வெளிச்சத்தை தரையில் அடித்து யாரும் கண்டுபிடிக்காதபடி நடந்தனர். கொஞ்ச தூரம் நடந்ததும் இளங்கோ நின்றார்.காட்டில் மல்பெர்ரி மரங்கள் நிறைய இருந்தன."காய்ந்த மல்பெர்ரி மரத்தை தேடு" என சொன்னார். "எதற்கு?" என புரியாமல் கேட்டான் சந்துரு. "மல்பெர்ரி மரம் ஒரிசாவில் நிறைய வளர்ப்பார்கள்.அதில் மல்பெர்ரி பூச்சிகள் வலரும்.அதிலிருந்து ட்சார் எனும் பட்டு நூலை எடுப்பார்கள்" என சொன்னார் இளங்கோ."முதல் முதலாக ஒரு பவுத்த பிட்சு தான் மல்பெர்ரி மரத்தை சீனாவிலிருந்து பிகாருக்கும்,அங்கிருந்து ஒரிசாவுக்கும் கொண்டுவந்தார்" என்றார். "தகவலுக்கு நன்றி.ஆனால் இப்போது இந்த நடுக்காட்டில் இதை தெரிந்து என்ன பயன்?" என கேட்டான் சந்துரு. "பாதி காய்ந்த மல்பெர்ரி மரத்தை தேடு.மற்றதை அதன்பின் சொல்கிறேன்.சீக்கிரம்" என்றார் இளங்கோ.தேட ஆரம்பித்தார். முணுமுணுத்துக்கொண்டே சந்துருவும் தேடினான்.விரைவில் கண்டுபிடித்து விட்டான். காய்ந்த மல்பெர்ரி மரத்திலிருந்து கிளைகளை உடைத்தார் இளங்கோ.சின்ன சின்ன குச்சிகளாக சேர்த்தார்.கொஞ்சம் பெரிய குச்சிகளாக எடுத்து வளைத்தார். "என்ன செய்கிறீர்கள்?" என புரியாமல் கேட்டான் சந்துரு. "அரிவாள் வாங்கப்போன இடத்தில் தான் இதை தெரிந்துகொண்டேன்" என்றார் இளங்கோ."மல்பெர்ரி மரம் பட்டுபூச்சி வளர்ப்பிற்கும், soil erosion control க்கும் மட்டும் உதவுவதில்லை.சீனர்கள் அதில் அருமையாக வில் அம்பு செய்வார்கள்.மூங்கில் கிடைக்காத போது மல்பெர்ரி தான் பயன்படும்.பச்சை மரம் உதவாது.பாதி காய்ந்த மரம் தான் உதவும்.இப்ப புரியுதா?" என்றார். மரக்கிளைகளை செதுக்கிக்கொண்டே சொன்னார்."3 முதல் 4 அடி வில்கள் மிகவும் ஆபத்தானவை.கிட்டத்தட்ட 900 அடி தூரம் வரை சக்தியோடு அம்பு பாயும்.சீனர்கள் இதில் மிக திறமையானவர்கள்.முழுக்க முழுக்க மூங்கிலையும் மரத்தையும் வைத்து மட்டுமே அம்பு செய்தார்கள்.ஆனால் ஒரிசாவில் அம்பு முனையில் கூரிய இரும்பை பொறுத்துவார்கள்.அடிபட்ட மிருகம் அம்பை உதறி விட்டு ஓடினால் கூட முனை உடலிலேயே தங்கி உயிரை குடித்து விடும்.அம்பு நாணுக்கு குதிரை முடியிலிருந்து சீன புல் நார் வரை பயன்படுத்துவார்கள்.ஆனால் அதில் சக்தி வாய்ந்தது இதோ இம்மாதிரியான சீன புல்நார் தான்" என்றார். இரண்டு விற்களும் அம்புகளும் தயாராயின.சிறிய அம்பு முனைகளை எடுத்தார்.மரக்குச்சிகளின் முனையில் வைத்து பொருத்தியதும் அம்புகள் தயாராகிவிட்டன. "நீங்க என்ன தொழில் இதுக்கு முந்தி பாத்தீங்க?கசாப்பு கடை வெச்சிருந்தீங்களா?" என்றான் சந்துரு. "கிட்டத்தட்ட அந்த மாதிரிதான்.நான் டாக்டர்" என்றார் இளங்கோ. -- கோயில் அருகே சென்றார்கள்.கோயில் காம்பவுண்ட் 12 அடி உயரம் இருந்தது.ஏற முடியாது என்பது தெரிந்தது.காம்பவுண்டுக்கு வெளியே காவலாளி ஆபீஸ் ஒன்று இருந்தது.எத்தனை பேர் அதில் இருந்தனர் என தெரியவில்லை. என்ன செய்வது என யோசித்தபோது ஆபிஸிலிருந்து இயந்திர துப்பாக்கி ஏந்திய பிட்சு ஒருவர் இயற்கை அழைப்புக்கு வெளியே வந்தார். நைசாக அவரை பின் தொடர்ந்தனர்.துப்பாக்கியை கீழே வைத்துவிட்டு பிட்சு முதுகை காட்டியபடி உட்கார்ந்தார். "அம்பு விட தெரியுமா?" என கேட்டார் இளங்கோ.அம்பை நாணில் ஏற்றினார்."அரிவாளை அந்த பையன் சாணை தீட்டும்போது அம்பு விட்டு பழகிக்கொண்டிருந்தேன்" என்றார். விஷ் என்ற சத்தம் கேட்டது.200 அடி தூரத்திலிருந்து விடப்பட்ட இளங்கோவின் அம்பு ஆவேசமாக பிட்சுவின் கழுத்தை துளைத்தது.சந்துருவின் அம்பு பிட்சுவை விட்டு 10 அடி தள்ளி விழுந்தது. பிட்சுவின் கலாஷ்னிகோவை எடுத்து இயக்கி பார்த்தனர்.எப்படி சுடுவது என தெரியவில்லை.அதை அங்கேயே கடாசிவிட்டு மீண்டும் கேட்டருகே போய் காத்திருந்தனர். 15 நிமிடம் கழித்து போன பிட்சு திரும்பி வராததால் அவரை தேட இருவர் துப்பாக்கிகளுடன் வெளீயே வந்தனர்.காட்டினுள் நுழைந்தனர். இரண்டாவது நிமிடத்தில் சரியாக இரண்டு அம்புகள் ஏவப்பட்டன.வழக்கம்போல் ஒன்று மிகச்சரியாக ஆளை அடித்து வீழ்த்தியது.இன்னொன்று தன் குறியை தவற விட்டது.ஆனால் அந்த பிட்சு அதிர்ச்சியில் திரும்புமுன் பெரிய கல் ஒன்று அவர் மீது வீசப்பட்டது.அடி வயிற்றில் அடி வாங்கி அவர் கீழே விழுந்தார். "வாழ்க்கையில் முதல் கொலை" என்றான் அதிர்ச்சியுடன் சந்துரு. "உனக்குதான் அப்படி.நான் படிக்கும்போதே ஒரு நோயாளியை மருந்து மாற்றிக்கொடுத்து பரலோகம் அனுப்பி வைத்தேன்" என்றார் இளங்கோ. மயங்கிகிடந்த பிட்சுவின் அருகே சென்றார்."சின்ன பையன்.பார்க்க பாவமாக இருக்கிறது.ஆனால் இவனை விட்டால் நமக்குத்தான் ஆபத்து" என்றார். கத்தியை ஒரு தரம் எடுத்து விட்டால் கொலைகளை தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற பாடத்தை முதல் முதலாக அறியும் யாரும் அதிரவே செய்வார்கள். ---------------------------------------- காவல் ஆபிசுக்குள் வேறு யாரும் இல்லை.சாவியை எடுத்து கதவை திறந்து உள்ளே நுழைந்தார்கள்.நல்ல வேளையாக நாய் எதுவும் இல்லை.பதுங்கி பதுங்கி போனபோது வாசல் கதவு அருகே துப்பாக்கியுடன் இருவர் நிற்பது தெரிந்தது. "இப்போது உன் குறி தவ்றினால் நம் உயிர் போய் விடும்" என்றார் இளங்கோ.இருவரும் அம்பை விடுத்தனர்.குறி தப்பவில்லை.அலறலோடு இருவரும் அம்பு பட்டு கீழே விழுந்தனர். உள்ளே இருந்து யாரும் வெளியே வரவில்லை.சற்று நேரம் பதுங்கி இருந்து பார்த்துவிட்டு உள்ளே சென்றனர்.எதிரே இரண்டு பிட்சுக்கள் நடந்து வந்துகொண்டு இருந்தனர்.தூண் பின்னே ஒளிந்திருந்து கத்தியோடு பாய்ந்தனர்.சத்தம்போடாமல் இரண்டு பேர் காலியாயினர். மெதுவாக ஒவ்வொரு அறையாக தேடி பார்த்தபடி சென்றனர்.ஒரு அறைக்குள் எட்டி பார்த்தபோது நிறைய பிட்சுக்கள் தூங்குவது தெரிந்தது.மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தனர். சந்துரு இரு கைகளிலும் இரு கத்திகளை எடுத்தான்.தூங்கிய இருவர் நடுவே நின்றான்.அசந்து தூங்கினர் இருவரும்.கை நடுங்க கத்திகளை ஆவேசமாக இறக்கினான். கத்தி இறங்குமுன் அலறல் கேட்டது.அது இளங்கோ குத்திய இருவரின் அலறல். அனைவரும் பதறி அடித்துக்கொண்டு எழுந்தனர்.கோடாரியை எடுத்து சுற்றினான் சந்துரு.இரண்டு மூன்று பேர் கீழே விழும் சத்தம் கேட்டது.அதன் பின் விளக்கு எரிந்தது. 8 பேர் இறந்து கிடந்தனர். அறையின் நடுவே ரத்தக்கறை படிந்த கோடாரியுடன் இருவரும் நின்றிருந்தனர்.அவர்களை ஐந்து பிட்சுக்கள் சுற்றி வளைத்தனர். கராத்தே தெரியாத இருவர் என்ன தான் கோடாரியுடன் இருந்தாலும் கராத்தே தெரிந்த ஐவருக்கு சமமாவார்களா என்ன? கழுத்தில் கராத்தெ வெட்டு வாங்கி சந்துரு விழுந்தான்.அவனை மூவர் பிடித்து அமுக்கினர்.இளங்கோ ஒருவன் தலையை வெட்டினார்.ஆனால் அடுத்தவன் வெகு திறமையானவனாக இருந்தான்.அடிவயிற்றில் எத்து வாங்கி மயங்கி விழுந்தார்.பிட்சுகள் அவர்கள் இருவரையும் சங்கிலியால் தரையில் கட்டி போட்டனர். மீதமிருந்த நான்கு பிட்சுக்களும் பேயை பார்ப்பது போல் தரையில் கிடந்த அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தனர்.தாங்கள் உயிரோடு இருப்பதை அவர்களால் நம்பவே முடியவில்லை. (தொடரும்) அத்யாயம் 1 அத்யாயம் 2 அத்யாயம் 3 அத்யாயம் 4 அத்யாயம் 5

119.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை-5

ஒரு நிமிடம் தான் சந்துரு திகைத்தான்.அடுத்த நிமிடம் இயல்பு நிலைக்கு வந்துவிட்டான்.இளங்கோ இன்னும் அதிர்ச்சியிலேயே இருந்தார்.சந்துரு அவரை தேற்ற வேண்டியதாக போனது. "இவன் புளுகுகிறான்" என்றான் சந்துரு."சூரியன் மேற்கே உதிக்கும் என்றால் கூட நம்புவேன்.என் மனைவியை பற்றி யார் சொன்னாலும் நம்பமாட்டேன்" என்றான் சந்துரு. "கோவலனை பற்றி கண்ணகி இப்படித்தான் நம்பிக்கை வைத்திருந்திருப்பாள்" என்றார் பிட்சு."சொல்லி திருந்தாத ஜென்மம் நீ.எனக்கென்ன எக்கேடோ கெட்டு ஒழி" என்றார் பிட்சு. "இவன் சொல்லுவது பொய்யாக இருக்கும் என எப்படி சொல்லுகிறீர்கள்?உங்கள் மனைவி உங்கள் மீது அத்தனை அன்பு வைத்திருந்தால் ஏன் இத்தனை நாளாக உங்களை தொடர்பு கொள்ளவில்லை?ஏன் அந்த சங்கத்தில் சேர்ந்தார்?ஏன் கொரியா போனார்?" என கேட்டார் இளங்கோ. "அவளாக போயிருக்க மாட்டாள்.இந்த சண்டாளர்கள் கடத்திக்கொண்டு போயிருக்கிறார்கள்" என்றான் சந்துரு. "அட பாவமே" என சிரித்தார் பிட்சு."உன் மனைவி என்ன உலக அழகி ஐஸ்வர்யா ராயா,கார் வைத்து கடத்திக்கொண்டு போக?அசோகவனத்து சீதை மாதிரி நீ வருவாய் என கண்ணீரோடு காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என நினைக்கிறாயாக்கும்?நெனப்பு தான் பொழப்பை கெடுக்குமாம்" என்றார் பிட்சு. "உன்னை இதுவரை நான் அடிக்கவில்லை என்பதால் எப்போதும் அடிக்கமாட்டேன் என நினைத்துக் கொள்ளாதே" என எச்சரித்தான் சந்துரு. "நீ மீசை வைத்த ஆண்பிள்ளை என்றால் கட்டை கழற்றி விட்டு அடி பார்க்கலாம்." என்றார் பிட்சு. "மீசையை நாளை எடுத்துவிடுகிறேன்.திருப்தியா?" என்றான் சந்துரு. ----- மும்பை நகர எல்லையை தாண்டி அகமதாபாத் சாலையில் கார் விரைந்தது.மனோரி அருகே ஒதுக்குபுறமாக வண்டியை நிறுத்தினார்கள்.சாப்பிட்டுக்கொண்டே என்ன செய்வது என ஆலோசித்தார்கள். "என் மனைவியும்,உங்கள் மகளும் கொரியாவில் இருக்கின்றனரா,இல்லை இந்த மொட்டையன் வழக்கம் போல் பொய் சொல்லியிருக்கிறானா என்பதை கண்டுபிடிக்க வேண்டும்" என்றான் சந்துரு."அடேய் பிட்சு அவர்கள் இருவரும் கொரியாவில் தான் இருக்கின்றனர் என்பதற்கு ஆதாரம் என்ன? என்றான். "என் வார்த்தை தான் ஆதாரம்.நம்புவதும் நம்பாததும் உங்கள் இஷ்டம்" என்றார் பிட்சு. "சரி...சங்க உறுப்பினர்களை எப்படி கொரியாவுக்கு அனுப்புவீர்கள்?" என கேட்டார் இளங்கோ. "ஒரிசாவில் உள்ள எங்கள் கிளைக்கு அனுப்புவோம்.அங்கிருந்து மாதம் ஒரு முறை ஸ்பெஷலாக தனி விமானம் வந்து அவர்களை கொரியாவுக்கு கூட்டிப்போகும்" என்றார் பிட்சு."நீங்கள் கேட்காமலேயே ஒரு தகவலையும் சொல்கிறேன்.சேட்டு மகள் மீரா தற்போது ஒரிசாவில் தான் இருக்கிறாள்.அடுத்த வாரம் கொரியா அனுப்புகிறோம்" என்றார் பிட்சு. "இத்தனை தகவல்கள் சொன்ன நீ அவரை மீட்பது எப்படி என்றும் சொல்லலாமே?உனக்கு புண்ணியமா போகும்" என்றார் இளங்கோ. "இயந்திர துப்பாக்கிகளுடன் 20 பிட்சுக்கள் அங்கு இருக்கிறார்கள்.என்னை விட கராத்தே தெரிந்தவர்கள்.உள்ளூர் போலிஸுக்கு கணிசமான மாமூல் போயிவிடும்.ஒரிசா மந்திரி ஒருவரே எங்கள் சங்க உறுப்பினர்.இதற்கு மேல் என்ன செய்வது என நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்" என்றார் பிட்சு. "சரி கிளம்புவோம்" என்றான் சந்துரு. "எங்கே?" என புரியாமல் கேட்டார் பிட்சு. ----- மாருதி காரிலேயே சுந்தர்கர் போய் சேர்ந்தார்கள்.சுந்தர்கர் ஒரிசா,ஜார்கண்ட் எல்லையில் உள்ள பகுதி.பெரிய நகரமும் கிடையாது.சுந்தர்கரிலிருந்து கோயில் இருக்கும் தல்சாராவுக்கு செல்லும் ரோடு படுமோசமாக இருந்தது.கோயில் ஒதுக்குப்புறமாக காட்டில் இருந்தது.உள்ளூர் மக்கள் யாரும் அங்கு வருவதில்லை.அப்படி ஒரு கோயில் இருக்கு என்பதே அவர்களுக்கு தெரியுமா என்பது சந்தேகமாக இருந்தது. போலிசுக்கு பயந்து பதுங்கி பதுங்கி வந்ததில் பிரயாணத்துக்கே ஐந்து நாள் ஆகிவிட்டது.நாளை மறுநாள் விமானம் வரும் என பிட்சு சொன்னார்.ஏதேனும் செய்வதென்றால் இன்னும் 30 மணிநேரத்துக்குள் செய்ய வேண்டும். என்ன செய்வது என யோசித்து,யோசித்தே இரவும் பாதிநாளும் போய்விட்டது.பிட்சு வேறு அடிக்கடி எரிச்சலை கிளப்பும் வகையில் பேசிவந்தார்.சாயந்திரம் 3 மணிக்கு தான் சந்துருவுக்கு அந்த ஐடியா வந்தது. "தற்கொலை படை போல் உள்ளே போய் சண்டை பிடிக்க வேண்டும்.குறைந்தது 10 பேரையாவது வெட்டி போட்டு சாகவேண்டும்" "உனக்கு மறை கழண்டிருக்கிறது" என சொன்னார் பிட்சு."யார் பக்கத்திலும் நீ போகவே முடியாது.இயந்திர துப்பாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.நீ என்ன ஆயுதம் வைத்திருக்கிறாய்?" என கேட்டார் பிட்சு. பேனாகத்தி தான் அவர்களிடம் இருந்த ஒரே ஆயுதம். தல்சாரா போய் ஏதாவது ஆயுதம் கிடைத்தால் வாங்கிவருகிறேன் என கிளம்பிபோனார் இளங்கோ.5 மணி சுமாருக்கு நாலைந்து கோடாரிகளுடனும்,நீள கத்திகளுடனும்,அரிவாள்களுடனும் வந்தார். "இதை வைத்து சவரம் செய்யத்தான் முடியும்" என்றார் பிட்சு."அடேய் மாக்கான்களா.ஏண்டா இப்படி வெறி பிடித்து அலைகிறீர்கள்?கோயில் காம்பவுண்டையே உங்களால் தாண்ட முடியாது.நீங்கள் செத்து ஒழியுங்கள் என விட்டுவிடுவேன்.என் கதி என்ன?என்னை அவிழ்த்து விடுங்கள்.நான் மும்பை நடந்தே போய்விடுகிறேன்.நீங்கள் அதன் பின் எக்கேடோ கெட்டு ஒழியுங்கள்" என்றார். அவர் பேச்சை இருவரும் கேட்கவில்லை.நன்றாக தூங்கி ரெஸ்ட் எடுத்தனர்.வயிறு நிறைய சாப்பிட்டனர். நள்ளிரவானதும் காரை ஓட்டி சென்று சாலை அருகே நிறுத்தினர்.பகலிலேயே அந்த சாலையில் ஆள் நடமாட்டம் இருக்காது.இரவில் கேட்கவே வேண்டாம். "போய் வருகிறோம் பிட்சு" என்றான் இளங்கோ."காலையில் இந்த வழியில் யாராவது வருவார்கள்.உன் கட்டை அவிழ்த்து விட சொல்லி காரை ஓட்டிக்கொண்டு போய்விடு.காரில் 8 லட்சம் பணம் இருக்கிறது.அதை வைத்து ஏதாவது தொழில் செய்து பிழைத்துக்கொள்.இப்படி கொரியாகாரனுக்கு மாமா வேலை செய்து பிழைக்காதே" என்றான். "நீங்கள் சத்தியமாக திரும்பி வரமாட்டீர்கள்.என்னை அடித்தீர்கள்,கட்டி வைத்தீர்கள் என்றெல்லாம் கோபித்து கொள்ளவில்லை.நிஜ அன்பில் சொல்லுகிறேன்.இது வேண்டாம்.உன் மனைவியும் இவர் மகளும் யானை வாயில் போன கரும்புகள்.இனி திரும்பி வர மாட்டார்கள்.இன்னும் ஒன்றும் கெட்டுவிடவில்லை.எங்கேயாவது போய் பிழைத்து கொள்ளுங்கள்.நான் சத்தியமாக போலிஸில் உங்களை காட்டி கொடுக்கவில்லை" என்றார் பிட்சு. "என் மனைவியை பற்றி இப்போது கவலை இல்லை.அப்பனையும்,அண்ணனையும் இழந்த ஒரு அனாதை பெண்னை காக்க வேண்டும்" என்றான் சந்துரு."வருகிறோம்" என்றான்.கிளம்பினான். "அனாதைகளுக்கு எல்லாம் நீ தான் ரட்சகனா?உனக்கு சண்டையே பிடிக்க தெரியாது.சொன்னா கேளு" என்றார் பிட்சு. அவர்கள் கேட்கவில்லை.கோயிலை நோக்கி நடக்க துவங்கினர். காட்டிலிருந்து ஆந்தை ஒன்று கூவியது."ஆந்தை கூவினா சாவுன்னு அர்த்தம்" என முணுமுணுத்தார் பிட்சு."லேடி மாக்பெத், டங்கனை கொல்ல போனப்ப ஆந்தை கூவி வேண்டாம்னு சொல்லிச்சு.அவ கேக்கலை.இப்பவும் போகவேண்டாம்னு ஆந்தை சொல்லுது.நானும் சொல்றேன்.கேக்கறானுங்களா?" என திட்டினார். அதன்பின் கார் பின்சீட்டில் நிம்மதியாய் படுத்து தூங்க துவங்கினார். ஆந்தை மீண்டும் மீண்டும் கூவியது. (தொடரும்) அத்யாயம் 1 அத்யாயம் 2 அத்யாயம் 3 அத்யாயம் 4

part 4 அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை- post 118

.தான் வகையாக மாட்டிக்கொண்டதை பிட்சு உணர்ந்தார்.அவர் தற்காப்பு கலைகளில் மிகுந்த திறன் பெற்றவர்.அந்த இயக்கத்து பிட்சுகள் அனைவரும் தற்காப்பு கலையில் தேர்ந்தவர்கள்.ஆனால் கைகால் கட்டிப் போடப்பட்ட நிலையில் பிட்சு செயலற்றவராக இருந்தார். பிட்சு முன் தன் மகளின் போட்டோவை நீட்டினார் இளங்கோ."இவள் எங்கே இருக்கிறாள்?" என அமைதியாக கேட்டார்.பதில் சொல்லாமல் மவுனமாக இருந்தார் பிட்சு.முட்டியை மடக்கி அடிவயிற்றில் குத்தினார் இளங்கோ."அம்மா.." என அலறினார் பிட்சு.தற்காப்பு கலைகளில் ஓரளவு வலி தாங்க கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.ஆனால் சித்ரவதையை ஓரளவுக்கு மேல் தாங்க முடியாது. காலிங்பெல் அடித்தது.கதவை திறந்தால் சந்துரு."வாயை திறக்க மாட்டேன் என்கிறான்" என்றார் இளங்கோ.இருவரும் பிட்சுவிடம் வந்தார்கள்."என்ன அடிக்கவே ஆரம்பிக்கவில்லை போலிருக்கிறதே?" என சந்துரு கேட்க "இப்போதுதான் ஆரம்பித்தேன்" என்றார் இளங்கோ. "அடி எல்லாம் சரிப்பட்டு வராது.போய் சூட்டுக்கோலை அடுப்பில் வைத்து எடுத்து வாருங்கள்" என்றான் சந்துரு.அவன் அம்மா அவனை அப்படித்தான் சின்ன வயதில் மிரட்டுவார்கள்.அந்த மிரட்டல் எப்போதும் வேலை செய்திருக்கிறது.பிட்சுவிடம் அதை கேட்டவுடன் கண்ணில் பயம் தாண்டவமாடியது."வேண்டாம்.சொல்கிறேன்.கட்டை அவிழ்த்து விடுங்கள்" என்றார். "நீ என்னை அடித்த அடி இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.கட்டை அவிழ்க்க முடியாது.அப்படியே சொல்" என்றான் சந்துரு. "நீங்கள் செய்வது நியாயமா?" என்றார் பிட்சு."எங்கள் மதத்தில் இந்தியாவில் மட்டும் லட்சம் பேர் இருக்கிறார்கள்.அதில் முக்கால்வாசி பேர் பெண்கள்.இதில் இரண்டு போட்டோவை காட்டி இவர்கள் எங்கே என கேட்டால் எனக்கு எப்படி தெரியும்?அனைத்து மடங்களுக்கும் கடிதம் போடுகிறேன்.அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என அப்போதுதான் தெரியும்" என்றார் பிட்சு. "இவன் சரிப்பட்டு வரமாட்டான்.சூட்டுக்கோலை எடுத்து வாருங்கள்.சூடு போடவேண்டுமென்பது எனக்கு ரொம்ப நாள் ஆசை" என்றான் சந்துரு. "நான் பொய் சொல்லவில்லை.என்னை கொன்றாலும் உண்மை இதுதான்" என்றார் பிட்சு. "சரி.அனைத்து கிளைகளுக்கும் இமெயில் இருக்கிறதல்லவா?நான் உங்கள் சங்க வெப்சைட்டில் பார்த்திருக்கிறேன்.ஈமெயிலில் போட்டோவை அனுப்பி கேட்கிறோம்.உங்கள் மெயில் ஐடியும் பாஸ்வர்டும் கொடுங்கள்" என்றான் சந்துரு. "நான் காணாமல் போனது இந்தியா முழுக்க அனைத்து கிளைகளுக்கும் இன்னேரம் தெரிந்திருக்கும்.நீ என் மின்னஞ்சலில் மெயில் அனுப்பினால் பதில் வராது.நீயும் அடுத்த நிமிடம் மாட்டி கொள்வாய்" என்றார் பிட்சு. "நிஜம் தான்" என்றார் இளங்கோ."ஆனால் இது உண்மை என்றால் நீ சந்தோஷமாக மெயில் ஐடியை தந்து எங்களை மாட்டி விட்டிருப்பாய்.இதை சொல்லி இருக்க மாட்டாய்.ஆக மெயில் ஐடியில் ஏதோ விஷயம் இருக்கிறது.உன் பாஸ்வர்ட் என்ன,சொல்கிறாயா?" என்றார் இளங்கோ. "நான் சொன்னால் நம்ப மாட்டேன் என்கிறீர்கள்.நான் காணாமல் போனதும் இந்நேரம் என் ஆபிஸ் இமெயில் ஐடியை முடக்கியிருப்பார்கள்.நீங்கள் லாகின் செய்தால் ஐபி கண்டுபிடித்து விடுவார்கள்.எனக்கு என் ஆபிஸ் ஐடி தவிர யாகூ ஐடி ஒன்று இருக்கிறது.நம்பலை என்றால் ஐடி பாஸ்வர்ட் தருகிறேன்.எக்கேடோ கெட்டு ஒழியுங்கள்.எனக்கென்ன?" என்றார் பிட்சு. "சரி..உன் சங்கத்தை பற்றி சொல்.அதாவது தெரியுமல்லவா?இல்லை அதுவும் தெரியாதா?யார் உன் தலைவர்?இப்படி ஆள்பிடித்து அவர்களை என்ன செய்கிறீர்கள்?அதை ஒழுங்காகா சொல்லாவிட்டால் சூடு தான்" என்றான் சந்துரு. "எங்கள் மதம் ஷின்ரிக்கியோ எனும் கொரிய மதமாகும்" என்றார் பிட்சு."மனிதர்கள் உய்வடைய லீ ஷோகோ அசாரா எனும் மானிட உருவில் இறைவன் அவதாரம் எடுத்தார்.அவர் அளித்த வேதம் அவும் ஷென்ரிக்கியோ என அழைக்கப்படும்.இதில் சேருபவர்கள் துறவறம் பூண்டு மற்ற மக்களை கடவுளின் பாதையில் திருப்பும் பணியில் ஈடுபடுவார்கள்.உலகின் அனைத்து நாடுகளிலும் நாங்கள் இருக்கிறோம்.4 கோடி பேர் எங்கள் மதத்தில் உள்ளனர்.இதில் மர்மம் எதுவும் இல்லை" என்றார் பிட்சு. "உங்கள் சங்க வெப் சைட்டில் இருப்பதையே ஒப்பிக்காதே" என எரிச்சலுடன் சொன்னார் இளங்கோ."நீ உன் இமெயில் ஐடியை தா.அது முடக்கப்பட்டுள்ளதா என்ன என்பதை முதலில் சரிபார்க்கிறேன்" என்றார் இளங்கோ. எரிச்சலுடன் இமெயில் விவரத்தை தந்தார் பிட்சு.லாகின் செய்ய ஈமெயில் திறந்தது.உள்ளே உள்ள மடல்களை பிரித்து படித்து கொண்டே வந்தனர். சந்துருவின் மனைவியின் போட்டோவை ஒரு மடலில் இணைத்து தலைமை அலுவலகத்துக்கு அனுப்பியிருந்தார் பிட்சு."புதிதாக சேர்ந்தவர்" என்ற ஒரே குறிப்புடன்.அதற்கு பதில் மடல் "ஆலயத்துக்கு அனுப்பி வைக்கவும்" என வந்திருந்தது.பழைய மடல்களை மீண்டும் தேடியதில் இளங்கோவின் மகளுக்கும் அதே போல் மடல் பரிமாற்றம் நடந்திருந்தது தெரியவந்தது. "பிட்சு பொய் சொல்லியிருக்கிறான்.அவனுக்கு எல்லாம் தெரியும்" என ஆவேசத்துடன் சொன்னார் இளங்கோ. ---- அதே வினாடியில் பெங்களூரில் ஷென்ரிக்கியோ சங்க அலுவலகத்துக்கு ஒரு ஈமெயில் பறந்தது.பிட்சுவின் இமெயில் ஐடியையும்,சங்க வெப்சைட் நுழைவு அனுமதியையும் முடக்கும்படி.ஐடியை முடக்க முனைந்த கம்ப்யூட்டர் நிபுணர் அது லாகின் செய்யப்பட்டிருந்ததை கண்டார்.அந்த ஐபி அட்ரஸ் வினாடியில் போலிசுக்கு அனுப்பப்பட்டது. அடுத்த 10வது நிமிடத்தில் இளங்கோவின் வீட்டை நோக்கி போலிஸ் ஜீப் சீறிக்கொண்டு கிளம்பியது. -- "என் மனைவியை எங்கே அனுப்பி வைத்தாய்?" என கோபத்துடன் பிட்சுவை கேட்டான் சந்துரு. சந்துரு" என்றார் இளங்கோ."ஈமெயில் செயலிழந்து விட்டது.கண்டுபிடித்து விட்டார்கள் என நினைக்கிறேன்" என்றார் இளங்கோ."பிட்சு சொன்னது உண்மைதான்.போலிஸ் எந்நேரமும் நம்மை தேடி வரலாம்" என்றார். --- போலிஸ் இளங்கோவின் வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அவர்கள் மூவரும் அங்கு இல்லை.ஷெட்டில் நிறுத்தியிருந்த மாருதி காரும் இல்லை.விட்டை குடைந்த போலிசார் இளங்கோவின் புகைப்படம் கிடைக்காமல் ஏமாந்தனர்.அவர் வேலை செய்த கம்பனிக்கு அவரை பற்றி விசாரிக்க கிளம்பினர் --- கோசல்ராம் சேட்டின் வீட்டு எதிரிலிருந்த பிள்ளையார் கோயிலுக்கு முன் ஒரு மாருதி கார் வந்து நின்றது.பகலிலேயே கூட்டமில்லாத அந்த கோயிலுக்கு இரவில் வாட்ச்மேன் கூட இல்லை.காரிலிருந்து ஒரு உருவம் கேட்டை எட்டிதாண்டி உள்ளே போனது.உண்டியல் பூட்டை சுத்தியலால் உடைத்தது.அதிலிருந்த கவரை எடுத்தது.பிள்ளையாரப்பனுக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு ஓடி வந்து காரில் ஏறிக்கொண்டது. ---- "கவரில் என்ன இருக்கிறது?" என ஆர்வத்துடன் கேட்டார் இளங்கோ. "வெற்றுபத்திரம் ஒன்றிலும்,பிளான்க் செக்புக்கிலும் கையெழுத்து போட்டு வைத்திருக்கிறார்.எனக்கு ஒரு கடிதமும் அவர் தம்பிக்கு ஒரு கடிதமும் எழுதியுள்ளார்.அவர் வீடு மற்றும் அனைத்து ஆஸ்திகளும் என் பெயரில் அந்த பத்திரத்தை பயன்படுத்தி மாற்றிக் கொள்ள சொல்லியிருக்கிறார்.தன் மகளை கண்டுபிடிக்கும் செலவுகளுக்கு அதை பயன்படுத்த சொல்லியிருக்கிறார்" என நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான் சந்துரு. "அந்த செக் செல்லுபடியாகாது.அவர் இறந்த செய்தி தெரிந்ததும் வங்கி கணக்கை முடக்கி இருப்பார்கள்" என சொல்லி சிரித்தார் பிட்சு.பின்சீட்டில் அவரை கட்டிபோட்டு உட்கார வைத்திருந்தார்கள்.சந்துரு அவரருகே அமர்ந்திருந்தான். "நண்பரை கொஞ்சம் கவனியுங்கள்" என்றார் இளங்கோ. "நீ ஏன் பொய் சொன்னாய்?" என கேட்டான் சந்துரு. "நீங்கள் போய் பார்ப்பதற்குள் ஈமெயில் ஐடி முடக்கப்பட்டிருக்கும் என நினைத்தேன்.சோம்பேறிகள்.லேட்டாக முடக்கினார்கள்.நான் மாட்டிக்கொண்டேன்" என சொன்னார் பிட்சு. "சரி ஆலயத்துக்கு அனுப்பு என்றால் என்ன?நீ எதற்கு இத்தனை பெண்கள் போட்டோவை அனுப்பினாய்?யாருக்கு அந்த மடல் அனுப்பினாய்?" என கேட்டான் இளங்கோ. "தலைமை அலுவலகத்துக்கு அனுப்பினேன்.பெண்கள் போட்டோவை அனுப்பினேன் என சொல்வது தவறு.நீங்கள் தான் பார்த்தீர்களே.பல ஆண்கள் போட்டோவையும் அனுப்பியிருக்கிறேன்.எங்கள் மடத்தில் உறுப்பினர்களுக்கு ஒரு பரிட்சை வைப்பார்கள்.அதில் நல்ல மதிப்பெண் பெற்றவர்களின் விவரங்கள் எனக்கு அனுப்பப்படும்.அவர்களின் பயோடேட்டாவை கொரியாவில் உள்ள தலைமை அலுவலகத்துக்கு அனுப்புவேன்.அவர்கள் அதை பரிசீலித்து சில நபர்களை கொரியாவுக்கு வந்து குருவின் அருள் பெற சொல்லி அனுப்புவார்கள்.அனுப்புவோம்.அதுதான் ஆலயம்.இது மிகப்பெரும் பாக்கியம்" என பரவசத்துடன் சொன்னார் பிட்சு. "என்ன பரிட்சை வைப்பீர்கள்?" என கேட்டான் சந்துரு. "எங்கள் வேதநூலில் இருந்துதான் கேள்வி கேட்போம்.அதுபோக கடவுளின் மொழியை(கொரிய மொழி) கற்று கொடுப்போம்.மற்றபடி பொது அறிவு சம்பந்தமாக சில கேள்விகள்.வினாத்தாள் மாதிரி எங்கள் சங்க வெப்சைட்டில் இருக்கும்.பார்த்து கொள்ளுங்கள்" என்றார் பிட்சு. "அப்போது என் மனைவியும் இவர் மகளும் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்கள்?" என கேட்டான் சந்துரு. "வடகொரியாவில்" என சொல்லி சிரித்தார் பிட்சு. "எப்போது திரும்பி இங்கு வருவார்கள்?" என கேட்டார் இளங்கோ. "இதுவரை அங்கு போன ஒருவர் கூட திரும்பி வந்ததில்லை" என்றார் பிட்சு."அங்கு என்ன நடக்கிறது என கேட்டு என்னை அடிக்காதீர்கள்.எனக்கு சத்தியமாக தெரியாது" என்றார். --- அடுத்தநாள் காலை 10 மணிக்கு இந்திய வங்கி காண்டிவெளி கிளை அலுவலகத்தை திறந்தது.10.02க்கு டிப்-டாப்பாக உடை அணிந்து இளங்கோ உள்ளே நுழைந்தார்.சேட்டின் செக்கை நிரப்பி அக்கவுண்டிலிருந்த 816,000 ரூபாயில் மினிமம் பேலன்ஸ் 1000 ரூபாய் தவிர்த்து பூராத்தொகையயும் வித்ட்ரா செய்தார்.10.15க்கு வங்கியை விட்டு வெளியேறினார். 10.30க்கு வங்கி மேனேஜர் வந்தார்.சேட்டு கோசல்ராம் முந்தைய நாள் சாயந்திரம் மரணமடைந்த செய்தியை டைனிக் ஜாக்ரனில் 10.45க்கு படித்தார்.உடனடியாக அவர் கணக்கை மூட உத்தரவிட்டார்.அரைமணி நேரத்துக்கு முன் 815,000 எடுக்கப்பட்ட செய்தி அவருக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது.தொலைபேசியை எடுத்து போலிசுக்கு தகவல் சொன்னார் மேனேஜர். ---- "வட கொரியாவுக்கு விசா எப்படி எடுப்பது?" என கேட்டான் சந்துரு. நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தார் பிட்சு. "அங்கே போக விசா கிடைப்பது சிரமம்" என்றார் இளங்கோ."அது சர்வாதிகார நாடு.அங்கே யாரும் போக மாட்டார்கள்.போனாலும் குறிப்பிட்ட சில இடங்களுக்கு மட்டுமே போக அனுமதி கிடைக்கும்.கடுமையாக உளவுபோலிஸ் வேவு பார்ப்பார்கள்.அங்குள்ள மக்கள் எலிகளையும் பூச்சிகளையும் உண்டு வாழ்கிறார்கள்" என்றார். "நான் படித்து படித்து சொன்னேன்.நீங்கள் யாரும் கேட்கவில்லை" என்றார் பிட்சு."சந்துரு நான் சொல்லுகிறேன் என்று கோபித்துக் கொள்ளாதே.மனதை திடப்படுத்திக்கொள்.உன் முன்னாள் மனைவி எங்கள் சங்க நிர்வாகியை திருமணம் செய்துகொண்டார்.இப்போது அவர்கள் இருவரும் கொரியாவில் சந்தோஷமாக தம்பதி சமேதராக மதபிரச்சாரம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.நீ வேறு ஒரு பெண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு புது வாழ்க்கையை துவங்கு" என்றார் பிட்சு. அதிர்ச்சியில் உறைந்தான் சந்துரு.அவனுக்கு பேச்சே வரவில்லை. "நித்தம் நித்தமே பொய்யடா பேசும் மாதர் சகவாசமே விட்டு உய்யடா" என சித்தர் பாடலை உற்சாகமாக பாடினார் பிட்சு. (தொடரும்) அத்யாயம் 1 அத்யாயம் 2 அத்யாயம் 3

117.அஞ்சேல் எனாத ஆண்மை-3

வேன் மோதி நின்றதும் அனைவருக்கும் பலமாக அடிபட்டது.முன்சீட்டிலிருந்த சந்துரு கண்ணாடியை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே போய் விழுந்தான்.மோத்தி குண்டு துளைத்த வினாடியே உயிரை விட்டிருந்தான்.வேன் அடித்து மோதிய ஜீப்பிலிருந்த போலிசார் பலர் கீழே அடிபட்டு கிடந்தனர். ஐரோலி பாலத்தில் கூட்டம் அலைமோதும்.இந்த களேபரத்தில் ஏகப்பட்ட வண்டிகள் குறுக்கே ஓடியதால் இன்னொரு போலிஸ் ஜீப்பில் இருந்தவர்களால் மானாவாரியாக சுட முடியவில்லை.ஆனால் இவர்களை நோக்கி ஓடிவந்தனர். துப்பாக்கி சத்தம் திடீரென கேட்டது.சந்துருவின் வேனிலிருந்து யாரோ போலிசை நோக்கி சுட்டனர்.குறி தவறினாலும் போலிஸ் உஷாராக அதுபோதுமானதாக இருந்தது.அவர்களிடம் கட்டை துப்பாக்கிகள் இருந்தன.பதுங்க இடம் தேடி அவர்கள் ஓட அதற்குள் இரண்டு போலிஸார் குண்டடி பட்டு விழுந்தனர். துப்பாக்கி வெடித்ததும் அங்கு மக்கள் சிதறி ஓடினர்.வேன் கதவை திறந்து பிட்சுவை தூக்கி தானே ஆற்றில் வீசினார் இளங்கோ.அவரும் ஆற்றில் குதித்தார். சந்துரு எழுந்தான்.உடலெங்கும் வலி.பட்டகாலிலே படும் என்பதுபோல் அடிபட்ட காலில் மீண்டும் வலி.கையில் எந்த ஆயுதமும் இல்லை.போலிஸ் வேனை சுற்றி வளைத்து சுட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.சுற்றிலும் மக்கள் சிதறி ஓடினர்.இனி செய்ய ஏதுமீலை என உணர்ந்த சந்துரு மக்களோடு மக்களாக அவர்களோடு சேர்ந்து ஓடினான்.தானே பெலாபூர் ரோட்டுக்கு ஓடி நின்றான்.உடலெங்கும் ரத்தம்,காயம்.ஆட்கள் அவனை வித்யாசமாக பார்த்தனர்.ஆனால் விடு விடு என நடந்து போனான்.இளங்கோ தப்பியது அவனுக்கு தெரியாது.வேனில் இருந்தவர்கள் என்ன ஆனார்களோ என்ற பீதி வாட்டியது. டெலிபோன் பூத்தில் காசை போட்டு சேட்டுக்கு தகவல் சொன்னான்.மகன் இறந்துவிட்டான் என்பதை பதட்டத்தில் சொல்லி விட்டான்.சொன்னபின் நாவை கடித்து கொண்டான். "மகனும் போய்விட்டான்.மகளும் போய்விட்டாள்.வேனை அடையாளம் கண்டுபிடித்து போலிஸ் வருவது நிச்சயம்.நான் ஓடி தப்பிக்க முடியாது.வயதாகிவிட்டது" என்றார் சேட்டு."முடிந்தால் என் மகளை அங்கிருந்து மீட்டு என் தம்பி வீட்டில் விட்டு விடு.இல்லாவிட்டால் விதி விட்ட வழி" என்றார் அவர்."என் வீட்டு எதிரில் உள்ள பிள்ளையார் கோயில் உண்டியலில் ஒரு பொட்டலத்தை போடுகிறேன்.உனக்கு அது மிக உதவும்.அடுத்த திங்கட்கிழமைக்குள் உண்டியலை உடைத்து அதை எடுத்துக்கொள்.இல்லாவிட்டால் அது பிள்ளையாருக்கு போயிடும்.உண்டியலை திங்களன்று தான் திறப்பார்கள்" என்றார் சேட்டு.போனை வைத்து விட்டார். சந்துரு வெளியே வந்தான்.எங்கே போவது என தெரியவில்லை.அவன் அடையாளம்,பேர்,ஊர் தெரிந்தவர் இளங்கோ ஒருவர்தான்.அவரை தவிர வேனில் இருந்த அனைவருக்கும் புனை பெயர் ஒன்றை தான் சொல்லி இருந்தான்.இளங்கோ அப்போது புனை பெயர் சொல்ல சொன்னது எவ்வலவு உதவியானது என நினைத்துக்கொண்டான்.ஆனால் இளங்கோ மாட்டினால் அவனும் மாட்டுவது உறுதி. அவன் தங்கி இருந்த விடுதிக்கு சென்று அவசர அவசரமாக இடத்தை காலி செய்தான்.போலிஸ் அங்கு வந்தால்,விசாரித்தால் அவன் அட்ரஸ் கிடைப்பது உறுதி.என்ன செய்வது என யோசித்துக்கொண்டே ஓட்டலை விட்டு வெளியே வந்தான். "சாப்..போன்" என சத்தம் கேட்டது.ஓட்டல் பையன் வந்து அழைத்தான்.போய் போனை எடுத்தான்....இளங்கோ. "இங்கே தான் இருக்கிறாயா?ஒரு நப்பாசையில் தான் அழைத்தேன்.வேனில் இருந்த அனைவரும் இறந்துவிட்டனர்.இருவர் பிடிப்பட்டனர்.பிட்சுவை இழுத்துக்கொண்டு நான் தப்பி விட்டேன்.என் வீட்டில் கட்டி வைத்திருக்கிறேன்.உடனே கிளம்பி வா" என்றார். நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டான் சந்துரு.புது நம்பிக்கை அவன் மனதில் பிறந்தது. இளங்கோ தவிர வேனில் இருந்த யாருக்கும் அவன் அடையாளம் தெரியாது.இந்த ஓட்டல் ரெஜிஸ்டரில் மட்டுமே அவன் அட்ரஸ் இருந்தது.ஆனால் போலிஸ் இங்கு மோப்பம் பிடித்து வரப்போவதில்லை. ஆக இப்போது சந்துரு சுதந்திர மனிதன். ஆனால் அவன் மனைவி எங்கோ மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு என்ன ஆச்சு என்பது முதலில் தெரியவேண்டும்.அது தெரிந்த ஆள் அந்த பிட்சு தான். "பிட்சு ...உனக்கு சாவு என் கையால் தான்" என சந்துரு முணுமுணுத்தான்.டாக்ஸி பிடித்து இளங்கோ வீட்டுக்கு போனான்.வழியில் மாலை செய்தித்தாளில் "மும்பையில் துப்பாக்கி சண்டை" என கடைகளில் தொங்க நிறுத்தி பேப்பர் வாங்கினான். வேனில் இருந்தவர்களில் இருவர் செத்துவிட்டனராம்.மூவர் பிடிபட்டனராம்.விசாரனை நடக்கிறதாம்.அவர்கள் அடிதாங்க மாட்டார்கள் என்பது சந்துருவுக்கு தெரியும்.சங்க உறுப்பினர்கள் மற்றவர்கள் பேரை சொல்லிவிடுவார்கள்.சேட்டையும் சீக்கிரம் பிடித்து விடுவார்கள்.சங்கம் மொத்தமும் காலி....இவனையும் இளங்கோவையும் தவிர. "விடமாட்டேன்...உங்கள் ஒவ்வொருவர் வீட்டு பெண்ணையும் மீட்பேன்" என சொல்லிக்கொண்டன் சந்துரு.அசாத்தியமான உறுதி அவன் மனதில் வந்திருந்தது.அவன் கண்ணில் கொலைவெறி தாண்டவமாடியது.சாகதுணிந்தவனுக்கு வரும் உறுதி அப்போது அவன் மனதில் நிரம்பியது. --------------------------------------- சேட்டு கோசல்ராம் பிள்ளையார் கோயிலுக்கு போனார்.ஒரு கவரை சந்துருவின் புனை பெயர் எழுதி உண்டியலுக்குள் திணித்தார்.கையோடு கொண்டு சென்ற ஜிலேபியை விழுங்கினார்.உள்ளே கலந்திருந்த விஷத்தால் ஜிலேபி கசந்தது.தொந்தியப்பனுக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டார்.தள்ளாடியபடி வெளியே நடந்து வந்தார்.தலை சுற்றியது.நடைபாதையில் அப்படியே உட்கார்ந்தார். தன் வீட்டு முன் போலிஸ் ஜீப் பிரேக் போட்டு நிற்பது போல் காட்சி தெரிந்தது.அது நிஜமா பிரமையா என தெரியவில்லை.கண்னை கசக்கினார்.சின்ன வயது மோத்தியும்,மீராவும் கண்ணில் தெரிந்தனர்.இதுவும் நிஜமா பிரமையா..... "மோத்தி..மீரா.. "என முணுமுணுத்தார் சேட்டு.தங்கை மேல் அவ்வளவு பாசம் மோத்திக்கு."மீரா கே லியே குச்ச் பீ கரேகா" (மீராவுக்காக எதையும் செய்வேன்)என அடிக்கடி சொல்லுவான்.அது பொய்யில்லை.உண்மைதான்.... மகனையும் மகளையும் நினைத்தபடி கோசல்ராம் சேட் சந்தோஷமாக செத்து போனார். ------------------------------------------ சந்துருவின் டாக்ஸி இளங்கோ வீட்டை நோக்கி சென்றது. இளங்கோ வீட்டில் பிட்சு கண்விழித்தார்.அவர் எதிரே அவரை உற்று பார்த்தபடி இளங்கோ அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தார்."குட் ஈவினிங்" என்று சொன்னார் இளங்கோ (தொடரும்) அத்யாயம் 1 அத்யாயம் 2