Wednesday, October 26, 2016

அஸ்ட்ரநாட்டின் சடலம் மூலம் உயிர்கள் உருவாகமுடியுமா

விண்வெளியில் ஒரு அஸ்ட்ரநாட் மரணம் அடைகிறார் என வைத்துகொள்வோம். அந்த அஸ்ட்ரநாட்டின் சடலம் மூலம் புதியதொரு கிரகத்தில் உயிர்கள் உருவாகமுடியுமா என்ற சுவாரசியமான கட்டுரையை படித்தேன்.

இது இப்போது நடக்கும் சாத்தியகூறு குறைவே. ஆனால் நடக்காது என சொல்லமுடியாது. அடிக்கடி பல அஸ்ட்ரநாட்டுகள் விண்வெளிக்கு செல்கிறார்கள். அதில் யாராவது மரணம் அடைந்தால் அவரது உடலை பூமிக்கு கொண்டுவருவதுக்கு பதில் விண்ணில் ஒரு காப்ஸ்யூலில் மிதக்கும் சடலமாக பூமியின் சுற்றுபாதையை தான்டி அனுப்பினால் என்ன ஆகும்?

ஏன் அப்படி அனுப்பவேண்டும்? ஏனெனில் அவர் அதை விரும்பலாம். உயிலாக எழுதிவைக்கலாம். "நான் விண்பயணத்தில் இருக்கையில் இறந்தால் என் சடலத்தை விண்வெளியிலேயே இருக்கவிடுங்கள்" என எழுதலாம். அல்லது செவ்வாய், நிலாவுக்கு செல்கையில் மரணமடைந்தால் விண்கப்பல் அதன்பின் சுதந்திரமாக விண்வெளியில் அவரது சடலத்துடன் பறக்கும். ஆக இது என்றோ நடக்கும் வாய்ப்பு உண்டு.

இப்படி ஒரு சடலத்துடன் ஒரு காப்ஸ்யூல் விண்வெளியில் பறக்கிறது...அப்ப என்ன ஆகும்?

விண்வெளியில் மிக கொடூரமான குளிர் நிலவுவதால் சடலம் ஒரு எல்லைக்கு மேல் அழுகாமல் பத்திரமாக இருக்கும். அதனுள் இருக்கும் பாக்டிரியாக்கள், மைக்ரோப்புகள் எல்லாம் அக்குளிரில் உறைந்தாலும் அவை மீண்டும் மில்லியன்கணக்கான ஆண்டுகள் கழித்து உயிர்த்தெழும் தன்மை கொண்டவை. அண்டார்டிகாவில் கடும்குளிரில் உறைந்த கடல், ஏரிகளில் மில்லியன்கணக்கான ஆண்டுகளாக உறைந்து, மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்த பாக்டிரியாக்கள், மைக்ரோப்புகள் உள்ளன. ஆக இந்த விண்வெளி சடலம் ஒரு விதையை போல அவற்றை பத்திரமாக வைத்திருக்கும்.

அதன்பின் என்ன ஆகும்? முதலில் சடலம் பூமியின் சுற்றுபாதையில் மாட்டாமல் தப்பவேண்டும். அது நடக்கிறது என வைத்துகொண்டால் அது அதன்பின் விண்வெளி அனாதைதான். மிதந்துகொண்டே இருக்கும். செவ்வாய், வியாழன் என கோள்கள் எதன் சுற்றுபாதையிலும் மாட்டாது சூரிய குடும்பத்தை அது கடப்பது அபூர்வமே. ஆனால் நடக்காது என சொல்லமுடியாது. விண்கப்பல் எதேனும் ஒன்றால் இது சாத்தியமாகலாம்.

அப்படி சூரியகுடும்பத்தை தாண்டி அடுத்துள்ல ஆண்ட்ரோமிடா காலக்சிக்கு அது ஒரு மில்லியன் ஆண்டுகளில் போய்சேர்கிறது என வைத்துகொள்வோம். அங்கே ஏதோ ஒரு கிரகத்தின் புவியீர்ப்பு விசையில் அது மாட்டுகிறது. மாட்டி கீழே இழுபடுகிறது.

அதன்பின் அடுத்த சவால் அது எரியாமல் கீழெ இறங்கவேண்டும். இறங்கி பூமியை மோதும் அதிர்ச்சியில் பெட்டி அல்லது விண்கலன் சுக்குநூறாக உடைந்து சடலம் புதியதொரு பூமியில் விழுந்தால், அங்கே இந்த நுண்ணுயிர்கள் உயிர்பெற்று புதியதொரு உலகில் ஏலியன் உயிரினமாக அவை உருவாகும் என்கிறார்கள்.

ஒரே சவால்: இந்த புதியபூமி வீனஸ் அல்லது மெர்க்குரி போல உயிர்கள் சுத்தமாக வாழமுடியாத வெப்பத்தில் இருக்ககூடாது. அங்கே கடலோ, நீரோ, பனியோ, கடும்குளிரோ, சகாராவுக்கு ஒப்பான வெப்பமோ என எது இருந்தாலும், அப்பூமியில் மைக்ரோப்புகள் பிழைத்து தளிர்த்துவிடும். அதன்பின் சில பில்லியன் ஆண்டுகளில் அவை மனிதர்களை விட சிறப்பான பரிணாம வளர்ச்சியை எட்டலாம். பூமியில் உயிர்கள் இதேபோல ஒரு செல் உயிரினமாக தான் தோன்றின.

அல்லது மைக்ரோப்புகள் கூட பிழைக்க முடியாத அளவு பல மில்லியன் ஆன்டுகள் கழித்து சடலம் போய் சேர்ந்தாலும், சடலத்தில் உள்ல புரதம், கொழுப்பு, ஆகிய அமினோ அமிலங்கள் மூலமாக அந்த கிரகத்தின் மண்,நீரில் வேதிவினை ஏற்பட்டு முதல் செல் உயிரினம் உருவாகலாம் எனவும் ஒரு கருத்தாக்கம் உண்டு.

ஆனால் இது தற்செய்லாக நடப்பதை விட எதோ ஒரு காலக்ஸியை குறிவைத்து சின்னதாக ஒரு காஸ்யூலை உரைய வைத்த செலக்டிவான நுண்ணுயிர்களுடன் அனுப்பினால் வெற்றிக்கான வாய்ப்புகள் இன்னும் பிரகாசம்.

ஆயிரகணகான காப்ஸ்யூல்களை அனுப்பினால் அதில் எதோ ஒன்று எப்போதாவது, ஏதோ ஒரு கிரகத்தில் சில மில்லியன் ஆண்டுகளில் ஒரு புதிய வம்சாவளியை உருவாக்க இயலும்.

ஒரு மில்லியன் ஆண்டுகள் நம் காலகனக்கில் பெரிது. ஆனால் நவீனமனிதனுக்கு சற்று மூத்த மனிதன் 1 மில்லியன் ஆண்டுக்கு முன்பு பூமியில் நடமாடினான். ஆக புவியின் காலகணக்கில் 1 மில்லியன் ஆன்டு என்பது ஒன்றுமே இல்லாத எண்.

ஆனால் நம் பூமியில் ஏன் உயிர்கள் இப்படி தோன்றிருக்ககூடாது என விஞ்ஞானிகள் கேட்கிறார்கள். கடல்கள், மலைகள் உருவாகி பூமியில் உயிர்வாழ தோதான சூழல் இருந்து, ஆனால் உயிர்கள் தோன்றாத நிலையில் ஏன் இப்படி ஒரு காப்ஸ்யூல் பூமியில் வீழ்ந்து முதல் உயிரினம் தோன்றியிருக்ககூடாது? அது ஏலியன் காப்ஸ்யூலாக இருக்கும் அவசியம் கூட இல்லை. செவ்வாயில் முன்பு கடல்களும் ஏரிகளும் இருந்தன. அங்கே நுண்ணுயிரிகள் இருந்திருக்கலாம். செவ்வாயில் விண்கல் மோதி செவ்வாயின் பலதுகள்கள் விண்ணில் சிதறி அவற்றில் சில பூமியையும் வந்தடைந்துள்ளன. அக்கல் ஒன்றில் நுண்ணுயிர்கள் இருந்திருந்தால் அவை பூமியில் உயிர்களை முன்பு தோற்றுவித்திருக்கலாம். சில நுண்ணுயிர்கள் விண்வெளியின் கடும்குளிரை தாங்ககூடியவை.

சரி இது நடக்குமா? சடலம் காஸ்யூலில் வைத்து அனுப்பப்பட்டு வேறு கிரகத்தில் உயிர்கள் தோன்றுமா?

மில்லியன் ஆண்டுகள் கழித்து இதற்கான விடை தெரியும். அதுவரை பேலியோ டயட் எடுத்தால் நாம் உயிர்வாழ்ந்து இதை நேரடியாக பார்க்கவும் இயலும் :-) காமன் மேன் டயட் எடுத்தால் சிரமம் தான் :-)


Sunday, January 17, 2016

தமிழர் மறந்த தமிழ்க்கடவுளர்: பலராமனும், நப்பின்னையும்


தமிழர் மறந்த தமிழ்க்கடவுளர்: பலராமனும், நப்பின்னையும்

பலராமனை நம்மில் பெரும்பாலானோர் மகாபாரதத்தின் மூலமே அறிவோம். பாரதத்தை படித்தால் பலராமன் ஹீரோவா, வில்லனா என்றே கண்டுபிடிக்க முடியாது. பலராமன் கண்ணனின் அண்ணன். தசாவதாரத்தில் ஒரு அவதாரம். ஆனால் கிட்டத்தட்ட கெஸ்ட்ரோல் தான். கடைசியில் துரியோதனனுக்கு சப்போர்ட் வேறு செய்வார். ஆக வடமொழி இலக்கியங்களை படித்தால் பலராமன் மேல் நமக்கு பெரிய ஈர்ப்பு வருவதில்லை என்பதே உண்மை.

ஆனால் தமிழ் இலக்கியங்களை படித்தால் நமக்கு தெரியவரும் உண்மை என்னவெனில் பலராமன் தொல்காப்பியத்தில் வணங்கபட்ட வேளாண்மைக்கடவுள் என்பதே. தமிழர் பண்டிகை எனப்படும் பொங்கலின் துவக்கத்தில் கொண்டாடப்படும் போகியின் தெய்வம் அவனே. மதுபானபிரியனான பலராமனே முன்பு போகி என அழைக்கபட்டதாக பாண்டியர் கல்வெட்டு கூறுகிறது. மதுபானபிரியனான பலராமனை வணங்கி மதுவை படைத்து கொண்டாடப்படும் பொங்கல் மதுப்பொங்கல் என அழைக்கபடும். இன்றைக்கும் பல ஊர்களில் அம்மன் கோயிலில் மதுப்பொங்கல் கொண்டாடபடுவதை காணலாம்.

பலராமன் என சமஸ்கிருதத்தில் அழைக்கப்பட்டாலும் அவனது தமிழ்ப்பெயர் வாலியோன் என்பதே. வாலியோன் என்றால் வெண்ணிறமுள்ளவன் எனப்பொருள். வெண்ணிறம் என்றவுடன் உடனே பஞ்சாபியரின் கோதுமை நிறம், அதனால் அவன் வடமாநிலத்தவன் என கற்பனை செய்யவேண்டாம். நம் ஊரில் கொஞ்சம் வெள்ளையாக இருந்தாலே வெள்ளையம்மா, வெள்ளையத்தேவன், சிகப்பி என்பது போன்ற பெயர்களை சூடுவது வழக்கம் என்பதை உணர்ந்தால் இப்பெயரின் காரணம் புரியும். இவனது தம்பியான மாயோன் கருநிறத்தவன். அவனோடு ஒப்பிடுகையில் வாலியோன் சற்று வெண்மை நிறத்தவன்.




மாயோனும், வாலியோனும் அன்றைய விவசாயக் குடிகளின் இரட்டை தெய்வங்கள். இதை நற்றிணை

மாயோன் அன்ன மால்வரைக் கவாஅன்
வாலியோன் அன்ன வயங்குவெள் அருவி (நற்றிணை 32)

எனக்கூறும்.

மாயோன் - கண்ணன், அன்ன- போன்ற, மால்வரைகவாந் மலைப்பக்கம், வாலியோந் பலதேவன் அன்ன- ஒத்த, வயங்குவெள் அருவி- வெண்ணிறமுடைய அருவி

அதாவது கருமலையில் வீழ்கின்ற வெள்ளருவியை பார்த்து "இம்மலை கண்ணனின் கருமை நிறத்தை ஒத்ததாக இருக்கிறது. அதில் விழும் வெண்ணிற அருவி வாலியோனை ஒத்து இருக்கிறது" என இந்த நற்றிணைப்பாடல் கூறுகிறது

பலராமனின் நிறம் வெள்ளை. ஆயுதம் கலப்பை. ஆனால் அவனது கொடி வடநாட்டில் எங்கேயும் காணமுடியாத தமிழ்நாட்டில் மட்டுமே காணக்கிடைக்கும் பனைமரக்கொடி. இதனால் சங்க இலக்கியங்கள் அவனை பனைக்கொடியோன் என அழைத்தன.

நாஞ்சில் என்றால் கலப்பை. கலப்பையை ஏந்திய பலதேவனை "நாஞ்சில் வலவன்" எனக்குறிக்கும் வழக்கமும் சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படுகிறது. (காண்க: "நாஞ்சில் வலவனிறம் போல பூஞ்சினை..." எனத்துவங்கும் .கார் நாற்பது பாடல்)

தமிழ்நாட்டு வாலியோன் வடநாட்டில் பலராமனானது எப்படி என யோசித்தால்

தமிழில் வங்கம், வடக்கே பங்கம் (பங்க்ளாதேஷ்) என வ, ப ஆவது போல வாலியோன் திரிந்து பலராமன் ஆகியிருக்கலாம் என யூகிக்கலாம்.

பலராமன் கண்ணனின் அண்ணன் மட்டுமல்ல, விளையாட்டுதோழனும் கூட. இளவயதில் கண்ணன், பலராமன் என்ற இரட்டையருடன் சேர்ந்த மூன்றாம் ஒரு விளையாட்டு தோழி உண்டு. அவரே நப்பின்னை. இந்த மூவரும் ஆயர்குடியில் விளையாடி மகிழ்ந்தவர்கள்.

நப்பின்னை யசோதையின் அண்ணன் மகள். யசோதையின் அண்ணன் கும்பகன். அவன் மகள் நப்பின்னை. கண்ணனுக்கு மாமன் மகள். "நந்தகோபாலன் மருமகளே நப்பின்னாய்" என கோதைநாச்சியார் இவளை அன்புடன் அழைக்கிறார். நப்பின்னை மற்றும் கண்ணனின் காதல் தெய்வீக காதல் என அறிகிறோம். இவள் கண்னனை விட்டு பிரிய மனமே இல்லாதவள். கண்ணனை தன் பேச்சை கேட்கவைக்க அவளுக்கு பேசவேண்டிய அவசியம் கூட இல்லை. மையேந்திய விழியால் ஒரு கட்டளையிட்டாலே போதும். அவன் அதை மீறமாட்டான்.


 "கந்தங் கமழும் குழலி (நறுமணமுள்ள கூந்தலை உடையவளே), மைத்தடங்கண்ணிணாய் (மையேந்திய விழியால் கணவனை கட்டுபடுத்துபவளே) எத்தனை போதும் உன் மணாளனை பிரியமாட்டாயா?" என கோதை நாச்சியார் இவளை அன்புடன் கடிகிறார்.

மாமன் மகளை மணக்கும் முறையுள்ள தமிழகத்தில் மட்டுமே சிறப்பிக்கபடும் தமிழ்த்தெய்வம் நப்பின்னை. வடக்கே நப்பின்னை என்றால் யாருக்கும் தெரியாது. ராதை என்றால் தான் தெரியும். நப்பின்னையை போல ராதையும் ஆயர் குலத்தவளே. ஆக நப்பின்னையே ராதையாக ஆகியிருக்கலாம் என்றும் யூகிக்கலாம்.

சிறுவராக இருக்கையில் நப்பின்னையும், கண்ணனும், பலராமனும் ஆயர்பாடியில் தெருக்களில் குறவைகூத்து ஆடி மகிழ்ந்தார்கள். இச்செய்தியை சிலப்பதிகாரத்தில் காணலாம்

மண்ணின் மாதர்க்கு அணி ஆகிய
கண்ணகியும் தான் காண
ஆயர் பாடியில் எருமன்றத்து
மாயவனுடன் தம்முன் ஆடிய
வாலசரிதை நாடகங்களில்
வேல் நெடுங்கண் பிஞ்ஞையோடு ஆடிய
குரவை ஆடுதும் யாம்

இதே போல நப்பின்னை கண்ணனுடன் பந்து விளையாடியுமிருக்கலாம் என தெரிகிறது. இதை கோதை நாச்சியார்

"மாதவிப் பந்தல் மேல் பல்கால் குயில் இனங்கள் கூவின காண்
பந்தார் விரலி! உன் மைத்துனன் பேர் பாட"

என அழைக்கிறார் (பந்தார் விரலி..பந்தை பற்றியிருக்கும் விரல்களை உடையவள்)

இளவயதில் கண்ணன் உடலெங்கும் புழுதி பூசிக்கொண்டு குளிக்கவராமல் அடம்பிடிக்க அவன் தாய் யசோதை அவனைப்பார்த்து "அட வெட்கம் கெட்டவனே...இப்படி உடலெங்கும் புழுதிபூசிக்கொண்டு நின்றால் உன் மாமன் மகள் நப்பின்னை உன்னை பார்த்து சிரிக்க மாட்டாளா? குளிக்க வாடா.." என்கிறாள்.

பூணித் தொழுவினிற் புக்குப்
புழுதியளைந்த பொன்மேனி
காணப் பெரிதும் உகப்பன்
ஆகிலும் கண்டார் பழிப்பர்
நாண் இத்தனையும் இலாதாய்!
நப்பின்னை காணிற் சிரிக்கும்
மாணிக்கமே என் மணியே!
மஞ்சனம் ஆடநீ வாராய்! (பெரியாழ்வார் திருமொழி)

இப்படி சிறுவயது முதல் பழகி காதலித்து ஈருடல் ஓருயிராய் வளர்ந்த நப்பின்னை- கண்ணன் காதல் கல்யாணத்தில் முடியவேண்டுமல்லவா? ஆனால் அன்று ஆயர்குலத்தில் பெண்கள் ஏறுதழுவும் ஆணையே மணக்கும் விதிமுறை வழக்கில் இருந்தது

கொல்லேற்றுக் கோடஞ்சுவானை மறுமையும்
புல்லாளே ஆய மகள (கலித்தொகை)

கூடிக் கொல்லுகின்ற ஏற்றினுடைய (காளையினுடைய) கோட்டிற்கு (கொம்புக்கு) அஞ்சும் பொதுவனை மறு பிறப்பினும் ஆயர் மகள் தழுவாள்- நச்சினார்க்கினியர் உரை

ஆக இவ்விதிமுறைப்படி நப்பின்னையை மணக்க கண்ணன் ஏறுதழுவவேண்டும். இதன்படி கண்ணன் ஒன்றல்ல, ஏழு ஏறுகளை தழுவி தன் காதலியான நப்பின்னையை மணந்தான்

சூட்டுநன் மாலைகள் தூயன வேந்தவிண் ணோர்கள்நன்னீர்

ஆட்டியந் தூபம் தராநிற்க வேயங்குஓர் மாயையினால்

ஈட்டிய வெண்ணை தொடுவுண்ணப் போந்திமி லேற்றுவன்கூன்

கோட்டிடை யாடினை கூத்துஅட லாயர்தம் கொம்பினுக்கே. (பிரபந்தம்)

(பொருள்: வலிமையையுடைய இடையரது குலத்திற் பிறந்த பூங்கொம்புபோன்ற மகளான நப்பின்னையை மணஞ்செய்து கொள்வதற்காக, முசுப்பையுடைய, (ஏழு) எருதுகளினுடைய வலியவளைந்த கொம்புகளின் நடுவிலே கூத்தாடி யருளினாய்)

இப்படி ஏழு காளைகளையடக்கி நப்பின்னையை மணம் செய்தான் கண்ணன். நப்பின்னையும், கண்ணனும், பலராமனும் குரவைக்கூத்து ஆடிய காட்சி தான் திருவுருவ சிலையாக பூரி ஜெகன்னாதர் கோயில் சிற்பமாக சித்தரிக்கபட்டு உள்ளது. ஆனால் நப்பின்னையை அறியாத வடக்கே அது கண்ணனின் தங்கையான சுபத்திரையாக கருதப்படுகிறது. பூரி ஜெகன்னாதர் கோயிலை 12ம் நூற்றாண்டில் கட்டியவர் அன்றைய சோழநாட்டின் பகுதியான கங்கநாட்டை சேர்ந்த அனந்தவர்ம சோழ கங்கர் என்பவர். இவர் வேறு யாருமல்ல ராஜேந்திர சோழனின் மகள் வயிற்று பேரன். கங்கநாட்டு மன்னர்.

பூரி ஜெகன்னாதர் கோயிலில் நிற்கும் குரவைக்குத்தாடும் கண்ணன், நப்பின்னை, பலதேவர் சிற்பங்கள் இன்று இஸ்கான் ஆலயங்களில் உலகெங்கும் காணக்கிடைப்பது மகிழ்ச்சியான விசயம்.




Sunday, December 13, 2015

ஒரு பொருளாதார வல்லரசின் கதை



 கல்தோன்றி மண்தோன்றா காலம் முதல் முகலாயர் காலம் வரை உலகின் பொருளாதார வல்லரசுகள் என்றால் அது இந்தியாவும் சீனாவும் தான் என்றால் நம்ப முடிகிறதா? மவுரியர் காலத்தில் உலக உற்பத்தியில் (ஜிடிபி) இந்தியாவின் பங்கு 30%, சீனாவின் பங்கு 30%. (ஒப்ப்பிட்டுக்கு அமெரிக்காவின் பொற்காலத்தில் கூட உலக உற்பத்தியில் அதன் பங்கு 25% தான்டியதில்லை). அன்றைய உலகின் முக்கியவல்லரசுகள் இவை இரண்டும்தான். ஆனால் இரண்டுக்கும் இடையே போரில்லை, போட்டியில்லை, சுமுக உறவும் நட்புமே நீடித்து வந்தது. சீனாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே வணிகம், பவுத்தம், கலாசாரம் என பரிவர்த்தனைகள் நடந்துவந்தன

அடுத்த 1700 ஆண்டுகளில் உலகவரலாறு மாறினாலும் இந்த பொருளாதார நிலை மாறவில்லை. கிபி 1600ல் அக்பரிடம் 17.5 மில்லியன் ப்ரிட்டிஷ் பவுண்டு மதிப்புள்ல சொத்துக்கள் இருந்ததாக மதிப்பிட்படுகிறது. கிபி 1800ல் பாதி உலகை காலனிமயமாக்கியபின்னும் ப்ரிட்டிஷ் அரசின் கஜானாவில் 16 மில்லியன் பவுண்டுகள் தான் இருந்தன என்றால் பார்த்துகொள்ளலாம். கிபி 1700ல் அவுரங்கசீப் ஆட்சியின் இறுதிகட்டத்தில் உலக ஜிடிபியில் இந்தியாவின் பங்கு 27%

ஆக இத்தனை உயர்ந்த நிலையில் இருந்த பொருளாதார வல்லரசு ப்ரிட்டிஷ் ஆட்சிகாலத்தில் ஒட்டுமொத்தமாக, திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டது. ப்ரிட்டிஷ் ஆட்சியில் நடந்தது போன்ற பெருமளவு பஞ்சங்கள், கொலைகள், பட்டினிசாவுகள், பொருளாதார அழிப்புகள் இந்தியாவின் நீண்டநெடிய வரலாற்றில் எந்த ஆட்சிகாலத்திலும் நிகழ்ந்ததில்லை. வெளிநாட்டில் இருந்து வந்து நாடுபிடித்து ஆன்ட குஷானர், முகலாயர் முதலானோர் கூட இந்த நாட்டின் பொருளாதாரத்தை அழிக்கவில்லை. காரணம் அவர்களுக்கு திரும்பிபோக தாய்நாடு என எதுவும் இருக்கவில்லை. ஆனால் ப்ரிட்டிஷார் அப்படி இல்லை. ப்ரிட்டன் ஒரு குட்டிநாடு. இந்தியா மாதிரி பெரிய நாட்டை ஆள்வது எப்படி என அவர்களுக்கு தெரியவில்லை. நிர்வாகதிறமை என்பது அவர்களுக்கு கொஞ்சமும் இல்லை. சோழர்கள், முகலாயர், மவுரியர் அவ்வளவு ஏன்,,ஒரு சில வருடமே ஆண்ட ஷெர்ஷா சூரியிடம் இருந்த நிர்வாகதிறன், நாட்டை பிரித்து ஆளும் திறன், கால்வாய்களை வெட்டி உற்பத்தியை பெருக்குதல் என எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை.

இதனால் ப்ரிட்டிஷ் ஆட்சியில் ஏராளமான பஞ்சம் வந்து கோடிக்கணக்கில் மரணம் ஏற்பட்டது. 1940களில் வந்த வங்காள பஞ்சம், 19ம் நூற்ரான்டின் இறுதியில் சென்னைமாகாணத்தில் வந்த பஞ்சம் ஆகியவை மிக கொடூரமானவை. அன்றைய சென்னை ராஜதானியின் ஜனதொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு பஞ்சத்தில் அழிந்தது என்றால் பார்த்துகொள்ளலாம்..இது முழுக்க, முழுக்க ப்ரிட்டிஷ் அரசின் நிர்வாகதிறனால் விளைந்தது என்பதே பல வரலாற்று ஆசிரியர்களின் கருத்தாக உள்ளது. (காண்க படம்: சென்னை ராஜதானியின் பஞ்சம் 1876- 1878)



உப்புக்கு வரிவிதித்து நாட்டின் குறுக்கே வேலி அமைத்த கதையெல்லாம் இந்த தலைமுறைக்கு தெரியாது. காந்தி ஏன் உப்புசத்தியாகிரகம் செய்தார் என்றால் அதன் பின்னணி இதுதான். உப்புவரியால் மட்டுமே இந்தியா முழுக்க கொள்ளையடிக்கபட்டது. மான்செஸ்டர் பருத்தி விற்பனையாக இந்திய மஸ்லின் துணி நெசவாளர்களின் கட்டைவிரலை வெட்டியதாக என் பள்ளி வரலாற்று ஆசிரியர் குறிப்பிடுவார். ப்ரிட்டிஷ் கப்பல்கம்பனிக்கு போட்டியாக சுதேசி கப்பல் கம்பனி துவக்கிய சிதம்பரனாருக்கு நேர்ந்த கதையை நாம் அறிவோம். அன்றைய ஜமீந்தார்கள், மன்னர்கள், பாளையகாரர்கள் தான் இந்தியாவின் கோடீஸ்வரர்கள். அவர்களை திட்டமிட்டு ஒருவருடன் ஒருவர் மோதவிட்டு கட்டபொம்மன் சொன்னதுபோல் "கிஸ்தி, திறை, வரி,வட்டி" என வரி செலுத்த வைத்தே அழித்தார்கள். அவர்களுக்கு ஆண்வாரிசு இல்லையெனில் நாட்டை ப்ரிட்டனே எடுத்துகொண்டது. வரிவசூலின் கொடுமை தாங்கமுடியாமல் இந்தியாவே கண்ணீர் விட்டு கதறியது.

இத்துடன் ப்ரிட்டிஷ் அரசு உலகெங்கும் நடத்திய போர்கள் அனைத்திலும் இந்திய வீரர்கள் லட்சகணக்கில் உயிரிழந்தார்கள். ஆப்பிரிக்கா, முதல் உலகபோர், இரண்டாம் உலகபோர், என இந்திய வீரர்களின் ரத்தத்தால் நனையாத பகுதி உலகில் எதுவுமே இல்லை. தென்னாப்பிர்க்கா, இலங்கை, மலேசியா, பிஜி, மேற்கிந்தியதீவுகள் என ப்ரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்துக்கு தேவையான ரப்பர்,காபி,டீ, சர்க்கரை உற்பத்திக்கு கோடிக்கணக்கான இந்திய்ர்கள் நாடுகடத்தபட்டு கொத்தடிமைகள் ஆக்கபட்டார்கள். இவர்கள் ரத்தத்திலும், உழைப்பிலும், செல்வத்திலும் கொள்ளையடிக்கபட்டு உயர்ந்து வல்லாரசான நாடே ப்ரிட்டன்.

ஆக இந்த இருநூறு ஆண்டுகளில் இந்திய பொருளாதாரம், மக்கள் நலம் அனைத்துமே திடட்மிட்டு கொள்ளையடிக்கபட்டது. 1947ல் இந்தியா விடுதலை அடைகையில் உலக ஜிடிபியில் அதன் பங்கு வெறும் 5% மட்டுமே.